Archief van
Tag: zin

"Ik sta stil…..

"Ik sta stil…..

….. en dat is een hele vooruitgang.”
Een tijd geleden hobbelde ik maar door, voortdurend achter mezelf aan of wat daar van over was want eigenlijk was ik mijn ik een beetje kwijtgeraakt in alle zorg drukte, onderweg. Van de zorg voor de ene moeder was ik direct overgegaan in de zorg voor de andere moeder. Dat laatste was lastig want ik zorgde voor iemand wiens persoonlijkheid sterk veranderde door de ziekte #Alzheimer. Ik nam afscheid van een levende persoon. Het voelde ook als rouw.
De zorg ging door. Zorgen dat alles veilig was, dat ze geen brand kon veroorzaken. De was doen, zorgen dat er schone kleren waren. De administratie doen, om te zorgen dat de huur op tijd werd betaald en dat ze een dak boven haar hoofd had. Zorgen dat er voldoende te eten was, en zorgen dat wat er was, niet bedorven raakte. Het geeft namelijk een nare lucht, wanneer je na drie weken een stuk banaan (of iets wat erop lijkt) in een van de keukenlades vindt.
Mijn gedachten draaiden overuren. In februari verhuisde #missAlzheimer naar een veilige plek, ver bij ons vandaan. Vrij plotseling overleed ze niet veel later. Tot mijn verbazing bleef het grote verdriet uit. Er kwam niets. Maar ook geen rust. Nog steeds dwaalden mijn gedachten af. Had ik het wel goed gedaan, niets nagelaten?
Pas enkele maanden later, toen ik ergens in een C & A (of all places) een T-shirt tegenkwam met daarop een afbeelding van een uiltje, brak ik. In honderd stukjes. Niet plezierig in een (grote) winkel maar het gaf lucht. Langzaamaan kreeg het overlijden van #missAlzheimer een plekje en was het goed, zo.
De tijd die ik overhield doordat ik niet meer hoefde te zorgen, stopte ik in mezelf. Ik ging weer lezen en kreeg een kans om deel te nemen aan een leer- coachingstraject waarin ik veel over mezelf mocht leren en als bonus afscheid mocht nemen van oud zeer.
De belangrijkste les voor mij in dit traject was te ontdekken dat in een periode waarin ik leek stil te staan, ik juist zo ontzettend veel leerde en dichter bij mezelf kwam te staan. Het gaf inzicht in mezelf en in mijn toekomst. Ik beschouw het dan ook als een welkome verrijking. Voor mij is stilstand daardoor vooruitgang.
Hoe sta jij tegenover stilstand? Wat doet stilstand met jou?
Fijne donderdag,
Odette

"Niks moet…

"Niks moet…

…Niksen mag.”
Zo’n zondag waarop niets hoeft maar alles mag. Een beetje uitslapen, wat lezen, een film kijken, wat huishoudelijke klusjes. Of gewoon een uurtje he-le-maal-niks-doen. In het begin vond ik het maar moeilijk. Want terwijl ik niks deed, ontstond er stof in de bovenkamers, niet zijnde in mijn hoofd. De innerlijke stofzuiger criticus met zijn wijzend vingertje kreeg me regelmatig uit de stoel om toch iets te gaan ondernemen. Wanneer ik de volgende keer in mijn stoel kroop voor dat uurtje niks doen, was ik te uitgeput om ervan te genieten.
Heel soms krijgt dat stofzuig-wasopvouw-badkamerschoonmaak-stemmetje in mijn hoofd me nog wel eens zo gek om overeind te schieten maar meestal kan ik het best goed, een beetje niksen af en toe, al zeg ik het zelf. Gewoon een dagdeel niets doen. Een boek lezen. Voor me uit staren over de vijver. Kikkers en salamanders tellen. Gedachtes door mijn hoofd laten stromen en ze ook weer laten passeren. Soms zit er een parel van een gedachte tussen, waar ik dan weer een mooi blog over kan schrijven op Lettersmid. Voor mij is niksen daardoor heel waardevol geworden. Zinvol.
Regelmatig niksen is voor mij heel belangrijk, doordat ik er productiever van wordt.
Hoe is dat voor jou, even niksen?
Lieve groet,
Odette

Bron: www.hippekaartjeswinkel.nl
Bron: www.hippekaartjeswinkel.nl