Archief van
Tag: volvo

Retour

Retour

Onze oprit lag er verlaten bij, nadat Björn werd teruggereden naar de garagemeneer. Het was een kale bedoening.  Met het vertrek van onze gouden koets was evens een nijpend vervoersprobleem ontstaan.

Deze week is een beroep op meerdere vierwielers nodig in verband met verschillende school-, examen- en andere productieve werkzaamheden. Daarnaast is het deze week Boekenweek; mijn letterkind “Over de vloer” wordt komende donderdag gedoopt en hiervoor staan enkele ritjes richting boekhandel, slijterij en ander logistieke doelen op de planning. Heen en weer. Natuurlijk kan ik dat ook op de gouden tweewieler uitvoeren, maar in Nederland is nooit iets zeker wat het weer aangaat en wanneer het keihard regent wanneer ik onderweg ben met mijn stapeltje leeswerk is dat toch een beetje zonde van het werk en van de boeken.

In verband hiermee besloten we na een korte en pittige gezinsvergadering om het mechanische kind naar huis te halen. Anders, het mechanische klassiekerkind, is inmiddels een ferme nagel aan mijn doodskist maar eveneens is hij het kind wat niet thuis is waardoor het gezin niet compleet aanvoelt. Hij stond een tijdje te koop, in Ophemert, bij een  klassieke Volvo garage, waar ze verstand hebben én houden van mechanische Zweedse kinderen in alle vormen en uitvoeringen die er te vinden zijn. Helaas is gebleken dat de verkoop in klassiekers terugloopt dus stond onze Anders een tijdje winkeldochter te zijn op het garageterrein. Aangezien er wat ritten te verdelen zijn deze week, kan onze Anders zijn mechanische B30E hartje ophalen, samen met mijn lief.

De terugkeer van het verloren kind voelde eerlijk gezegd dubbel en ik realiseer me dat het eerstewereld problemen zijn. Er is niemand ziek of gewond, we leven niet in oorlog en toch voelde ik me wat mismoedig en verdrietig. In de ochtend een halve belofte van de gouden koets waarvan de droom uiteenviel, waarna diezelfde middag het blauwgroene Volvokind achteruit kwam rijden, de oprit op. Met mijn lief als stralend middelpunt. Voorzien van een bescheiden uitlaatwolkje pruttelde het mechanische kind keurig in zijn achteruit, manoeuvreerde zich op zijn eigen plek zodat het leek alsof hij nooit was weggeweest.

Een uurtje later was hij opgenomen aan de hartbewaking; onderweg was de B30e motor helaas een keertje afgeslagen en doordat de accu leeg was geraakt, kwam Anders niet zo gemakkelijk meer aan de praat. Na een ferme poetsbeurt, waarbij het stof en wat vogelcadeautjes werden verwijderd, stond het mechanische kind glimmend en grijnzend op zijn plaatsje. Ik stapte voorzichtig achterin de auto en snoof een flinke portie  jaren ’70 lucht op, die uit zijn binnenste opsteeg. Op slag was ik terug in de tijd, augustus 2011. Onze proefrit in Heerhugowaard. Nadat ik met mijn ogen knipperde zag ik mezelf in Frankrijk rijden, met aanhanger, in 2013, het jaar waarin mijn moeder overleed. Ondanks zijn grillige kuren en gebreken hield zij van ons Volvokind, was ze een trotse auto-opoe.

Met een hoofd vol dubbele gedachten en rondtollende emoties stapte ik uit de auto. Even keek ik achterom en echt, ik zou hebben gezworen dat onze Zweedse boef mij een stiekeme knipoog gaf.

Adjö

Adjö

Lieve Björn,

Hoe noem je een afscheid van iets of iemand, een “attribuut” dat nooit officieel van jou geweest is, je niet echt heeft toebehoord? Wat geeft je voor naam aan een afscheid dat nooit een echt begin heeft gekend? Het zweeft door  mijn hoofd, zeurt in mijn buik en het ergste is, ik heb er geen verklaring voor. Er is iets van me weggenomen, ik ben iets kwijtgeraakt en ik voel me leeg.

Wat had ik graag jouw mensenmoeder geworden, voor je gezorgd, je gepoetst en je willen schoonhouden. Zoveel ritjes zouden we zijn gaan maken, waaronder een vakantie. Het leek zo fijn. Drie weken geleden werd ik tot over mijn oren verliefd op je, op een manier die bijna obsessief leek. Het verbaasde me; opnieuw in mijn leven was ik in blijde verwachting. Een paar kleine klusjes moesten er nog aan je gebeuren, wilde je met ons mee naar huis komen.

Een van de klusjes lijkt niet goed te komen. Pas nu blijkt dat een van je assen niet stabiel wil blijven. Iets met de vierwielaandrijving; daar hebben technische mensen – die daarvoor hebben geleerd- allemaal ingewikkelde termen voor bedacht. Iets met een differentieel, maar voor hetzelfde geld kan het ook een defecte tussenbak zijn, of een schakeling tussen tweewielrijden en vierwieldrive die niet werkt. Het feit dat je op winterbanden staat met een verschil in onderling profiel van bijna een halve centimeter ten opzicht van elkaar draagt niet bij aan de feestvreugde. Omdat we niet precies weten wat het mankement is en waar het zit, wordt het te ingewikkeld en te kostbaar om je definitief in ons gezin op te nemen.

Het doet me meer leed dan me lief is en waarom dat zo is kan ik niet goed onder woorden brengen. We kenden elkaar immers nog helemaal niet, hadden geen geschiedenis. Geen geluid of gebaar werd nog uitgewisseld. Het enige wat ik over onze kortstondige relatie kan  zeggen was dat er een klik was, die ontstond vanuit een knipoog met een van je sprankelende koplampen. Je zat koninklijk, zoefde liefdevol over het asfalt, maar blijkbaar deed je dat met een andere as dan de huidige.  Nu brom je wat, je trilt en je rommelt een beetje. Waar de geluiden precies vandaan komen weten we niet en ook lijk je wat aan de weg te plakken. Volgens de personen die we hebben laten meekijken, die er aantoonbaar verstand van hebben,  is het niet goed. Aangezien ons andere Zweedse kind, het oldtimerkind, ons al genoeg kopzorgen heeft gegeven (en nog gaat geven), durven we het niet met je aan.

Het spijt me dus, lieve Björn, na drie weken wachten mag je niet met ons mee naar huis. We hadden je graag verder opgevoed en met je op avontuur gegaan maar met een as die niet goed wil rijden wordt het een avontuur waarvan we het verloop niet kennen en wat mogelijk uitloopt op een mechanisch dan wel financieel fiasco. Met schade of verdriet. Ondanks onze  verliefdheid moeten we als mensenouders wel verstandig blijven. Wij kunnen ons geld, net als ieder andere vader en moeder, slechts een keer uitgeven. Deze rationele keus gaat echter gepaard met gevoelens van verdriet en gemis van iets dat niet was en nooit meer zal zijn. Hopelijk geeft je dat troost.

Opnieuw zul je moeten afwachten, met je gouden snoet tussen de verschillende andere, grijze grauwe, fantasieloze modellen geparkeerd, in de hoop dat je opgemerkt wordt. Lief autokind, ik gun je een betere mensenmoeder en een mensenvader als wij voor je konden zijn. Hopelijk ontmoet je binnenkort een ferm setje Volvofielen, die misschien wel zelf persoonlijk in je buik kunnen graven en met plezier onder je chassis zullen duiken om je zodoende te repareren, zodat je as weer gaat spinnen, in plaats van bokken. Je hebt immers recht op een goed leven, je kunt immers nog zo lang mee.

Adjö Björn, du mår bra  *)

Liefs, je tijdelijke adoptiemensenmoeder.

*) Adieu Björn, het gaat je goed