Archief van
Tag: voelen

Onbedaarlijke stilte

Onbedaarlijke stilte

“Over welk talent beschik jij?” staat er in een vrouwenblad, waarmee ik nog niet dood gevonden wil worden en toch lees. In de wachtkamer, ergens. Op slag ontstaat er kortsluiting in mijn bovenkamer.

Gedachten die ik in de categorie “briljant” heb geparkeerd, worden ter plekke door elkaar gegooid en verdrukt door een nieuwe stroom van woordenbrij en angstige gedachten over het begrip talent. Op slag zie ik sterretjes en er ontstaat een dikke mist tussen de grijze cellen.

Gave. Capaciteit. Knobbel, vaardigheid. Een kunstje. Kan ik dat? En zo ja, zegt dat dan iets over mij? Wanneer je een kunstje kunt doen, heb je daar dan ook talent voor? Of is het aanleg? Ik weet het niet en mijn hoofd kan het inmiddels niet meer bedenken.

Er is wel iets waar ik goed in ben en dat is vallen. Liefst plat op de muil, ordinair op straat. Met name wanneer ik op hakken loop, hetgeen niet vaak gebeurt maar zo af en toe, in een positieve zomerse bui. Mijn innerlijk navigatiesysteem heb ik tevoren geprogrammeerd, blik op de grond, op zoek naar gevallen dubbeltjes en kwartjes. Terwijl er een meneer naar mij fluit, hapert het innerlijk kompas en gaat het mis. De schoen wringt, ergens tussen een prachtig middeleeuws gevoegd kinderkopje en een stoeprandje. Gracieus land ik in de goot.

Dat innerlijk kompas zorgt vaker voor problemen. Een hysterische satellietschotel in mijn hoofd, hinderlijk scherp afgesteld op de buitenwereld. Het is geen talent, eerder een veroorzaker van ruis. Soms wil ik dat hinderlijke apparaatje uitzetten maar dat lukt niet. En dus komt er regelmatig teveel informatie binnen, waar ik gevoelsmatig iets mee moet maar waar ik in de praktijk niet altijd iets mee kan. Dat zorgt voor onrust en onbedaarlijke stilte tegelijkertijd.

Anderzijds zorgt ze ook voor haarscherpe beelden, voorzien van Dolby surround in stereo, dwars door het slakkenhuis in mijn bovenkamer galmend. Bijvoorbeeld wanneer een troep wilde ganzen in formatie overvliegt, locatie Wilmkebreek en gaande in de richting van het zuiden. Op slag word ik een vrouwelijke Nils Holgerson, vlieg ik een stukje mee. En nu het allemaal wat kaler wordt buiten, zorgt mijn satellietschijf voor de bewondering van kleinkunst, in de vorm van zonnestralen uit een late novembermiddag, die de muur bestrijken doordat ze vanuit vreemde onbereikbare hoeken worden weerkaatst die in de zomer onmogelijk zijn.

Mijn satellietschijf levert daarmee tegenstrijdigheid. Enerzijds blijft het een onruststoker, vermoeiend en onpeilbaar. Anderzijds is het misschien toch een verkapte talentmodule, waarmee ik wonderen in deze wereld kan blijven zien en waarderen. Mijn intenne is nooit af te stellen en kent geen gebruiksaanwijzing.
Gelukkig kan ik erover schrijven.

In Ontwikkeling

In Ontwikkeling

“Hoera, je hebt een stukje extra,” appt mijn dierbare vriendin mij. Verwonderd lees ik verder. “Een zonsondergang is voor de gemiddelde persoon heel gewoon maar is voor jou iets magisch. De gemiddelde persoon denkt namelijk: “Morgen is de zon er weer,” maar voor jou wordt ze iedere dag opnieuw “geboren.””
Ademloos lees ik haar appje want ze verwoordt het precies zoals ik het met hart en ziel voel. Ondanks mijn hekel aan etiketjes voelt HSP zijn, of liever hoogbewust, steeds meer als thuiskomen. Dat is prettig, nu ik rekenkundig op de helft van mijn leven ben beland. De kunst is nu, om de andere helft dat thuisgevoel niet meer te laten verstoren door de ruis van mijn antenne, die altijd aan staat.
Tot tranen geroerd zijn door drie maten muziek is oké geworden. Ik raak er niet meer van in paniek. Zo reageer ik blijkbaar en dat is goed. Het voelt ook goed. Sinds ik de paniekknop heb losgelaten geniet ik nog meer van mooie momenten en muziek.
Nog steeds stap ik van mijn fiets af, wanneer ik iets moois zie of voel, dat in kleur of zwart-wit moet worden vastgelegd. Niet voor mezelf, ik beschik immers over een fotografisch geheugen maar de rest van de wereld heeft dat niet en ik wil mijn belevingen zo graag delen. Tot bijna te laat komen op het werk toe, omdat er onderweg teveel moois voorbij komt om zomaar te laten schieten.
Toch komt er ook een beetje verdriet bij kijken. Pas nu begrijp ik waarom mijn moeder in de ogen van de buitenwereld niet altijd gelukkig leek. Depressief overkwam en niet stabiel kon zijn. Mijn overtuiging is – pardon mijn intuïtie en gevoel vertellen mij-, dat zij net als ik absoluut een HSP geweest moet zijn en zichzelf dientengevolge nooit heeft begrepen. Zich voortdurend heeft verloren in de emoties van anderen. Verdrietig werd doordat het nare gevoel niet wegging, omdat ze –net als ik tot voor kort- niet begreep dat ze zich verdrietig voelde door emoties van anderen en dat niet kon loskoppelen.
Ook ik heb een tijdje gedacht dat ik chronisch depressief was. En oververmoeid. Logisch, want na de zorg voor mijn moeder was er de zorg voor mijn schoonmoeder, Miss Alzheimer. Er was elke dag wel een reden om te huilen en te panikeren. Pas sinds mijn bewustzijn over HSP kom ik er steeds meer achter, dat ik zeer waarschijnlijk ook gevoelens van verdriet en de boosheid van anderen op mezelf projecteer. Ik kan mijn gevoel niet altijd plaatsen of loskoppelen en dus put ik mezelf eindeloos uit.
Verschil met mijn moeder is dat ik het nu wel weet. En me ertegen wapen. Dat klinkt zwaar en dat is het niet maar ik wil niet meer onbewust, het leed van de wereld op mijn schouders dragen. De “last” HSP wil ik ombuigen naar een liefdevolle toevoeging, een kracht. Dus lees ik me in op HSP-gebied en bezoek ik een hulpverlener (mede HSP-er) om uit te zoeken hoe ik mijn hoogbewustzijn vóór me kan laten werken, in plaats van dat het me uitput en verdrietig maakt.
Als “In Ontwikkeling” startte ik in 2007 met het schrijven van columns. Het alter ego heeft me veel goeds gebracht, stond aan de bakermat van mijn “schrijfcarrière”. Meer dan ooit vóel ik me nu pas écht “In Ontwikkeling”. Op weg naar de persoon die ik graag wil zijn.
Mezelf. Met alle extra opties die ik bij me draag.
in ontwikkeling