Archief van
Tag: terugkijken

Terugspelen

Terugspelen

Het is vijf jaar geleden dat we ons huis voor de tweede keer ingrijpend hebben verbouwd. Bij een lustrum hoort een beetje terugkijken en dus heb ik besloten –in overleg met mijn bloglezers- om de columns uit die tijd opnieuw uit te brengen. De eerste van de serie vind je hier.
Bij het opnieuw publiceren van deze stukken kijk ik zelf ook een beetje achteruit. De verbouwing is een drukke periode geweest waarin we acht maanden met elkaar in de schuur hebben gewoond. Met een lach en met een traan. Mijn gezin en mijn moeder, destijds ook onze buurvrouw. De woonschuur waarvan de vloer telkens onder water kwam te liggen omdat we in 2011 de natste zomer ooit hebben beleefd. Er was een dag in augustus waarin ik acht (!!!) keer met de waterstofzuiger in de weer ben geweest om het wassende water, dat ons aan de enkels stond, op te zuigen. Even tussendoor vanuit mijn werk, dat uiteraard ook gewoon doorging.
Na de verbouwing was de vreugde van korte duur want mijn moeder mocht maar kort van haar nieuwe huisje genieten. Negen maanden hebben we zorgeloos gewoond, waarna ze ziek werd en we haar thuis verpleegden. Tot aan haar dood, waarna de mantelzorg naadloos overging op de andere moeder, de schone moeder, bij wie Alzheimer werd geconstateerd.
De sneltrein in mijn leven is door blijven denderen en nu pas, tijdens het herschrijven van de columns, vraag ik me af hoe ik het allemaal voor elkaar heb gekregen. Hoe het komt, dat ik blijkbaar een geest heb als een trampoline. Uitermate rekbaar en meeverend. Hoewel dat eerlijk gezegd niet altijd zo voelt want sinds de verbouwing en het papierwerk dat eraan voorafging, is de piekerantenne nog niet echt uit geweest. En ze kan voorlopig ook niet uitgezet want het verhaal van mijn schone moeder en haar Alzheimer is nog lang niet klaar.
Hoewel het niet meer verantwoord is, woont mijn schoonmoeder nog thuis. De gezondheidszorg is autonoom ingericht. Dat wil zeggen dat mensen zo lang mogelijk de regie over eigen lijf en leven mogen houden. Dat is goed nieuws en waterdicht geregeld voor personen die in staat zijn om een beslissing over eigen leven en ziekte te nemen en daarnaast ook in staat zijn, om de gevolgen ervan te overzien. Mijn schone moeder kan dat helaas niet meer, heeft het overzicht over zichzelf en haar omgeving verloren. Daardoor vormt ze helaas een gevaar voor zichzelf en voor haar omgeving. Het begrip autonome zorg is daardoor angstaanjagend en hartverscheurend geworden.
Verschillende instanties zijn inmiddels -langs elkaar heen- druk doende met een gedwongen uithuisplaatsing van de schone moeder. Zulks gaat na tussenkomst van de rechter en pas nadat onderzoek is gedaan door twee psychiaters. De vooruitzichten wijzen niet op voortgang in dit proces. Ergens is iemand vergeten om de tweede psychiater in te schakelen en dus blijft het gevaar voor mijn schone moeder nog een tijdje voortsudderen.
Het is om moedeloos van te worden want hoewel onze telefoonnummers bij elke hulpverlener bovenaan in de klapper staan genoteerd hebben wij als mantelzorgers nog weinig te vertellen. Toch zetten we door en trekken aan elke bel want net als met de verbouwing destijds is opgeven geen optie. De uithuisplaatsing van de schone moeder is geen kwestie meer van iets willen maar is pure noodzaak.
Vijf jaar geleden had ik niet geloofd dat ik ooit hardop zou kunnen schateren om het betonverhaal en toch gebeurt dat tijdens het herschrijven regelmatig. Tijd heeft de wonden geheeld en er hoop voor teruggegeven. Wanneer ik terugkijk op het zorgen voor mijn moeder levert het me niet meer alleen maar huilbuien op, steeds meer komen er kleine terugspeelfilmpjes in mijn hoofd tevoorschijn die me eraan helpen herinneren, dat het goed is, zo.
Hoe bezorgd ik momenteel ook ben over het welzijn van mijn schone moeder, soms kan ik nog vreselijk om en mét haar lachen. Ondanks haar Alzheimer krijgt ze het nog steeds voor elkaar om zorgverleners figuurlijk het bos in te sturen. In haar eentje is ze in staat om de planning van een complete thuiszorgorganisatie én de thuisprikpost in de war te schoppen. Tussen ons gezegd en gezwegen vind dat best een beetje knap.

Lichtpunt

Lichtpunt

SAMSUNG

“Het nieuwe jaar heb ik toch  maar mooi gehaald,” verzuchtte mijn moeder opgelucht op zondagavond 30 december 2012. Voorzichtig vertelde ik haar, dat het nog niet zover was. Dat er nog een nachtje tussen zat.  Gierend van het lachen gingen we slapen, op weg naar  Oudjaar.
Ze ging vroeg naar bed op Oudjaar, om tot onze grote verrassing om drieëntwintig uur dertig, vlak voor  het knalwerk begon, met rollator te verschijnen. In vol ornaat. Ze wilde het vuurwerk niet missen. Mijn moeder, die tot dan toe ieder hard geluid haatte en steevast met stukken keukenrol in haar oren gepropt het nieuwe jaar inluidde. Maar de kleinzoon overwon en het laatste vuurwerk ook.
Met die gedachte in mijn achterhoofd kruip ik aan de keukentafel, mijn vertrouwde schrijfplekje, welke inmiddels wederom is volgestouwd met knetterwerk van de puber. Tussen de vele knalpotten door, ontwaar ik vele  lichtpijlen.
Ineens valt het kwartje. Zonder donker geen licht, zonder zwart bestaat geen wit. Ja, 2013 was een zwart jaar. Een jaar waarin ik afscheid nam van mijn moeder, haar honderden manieren van glimlachen, haar dromen, haar idealen en gedachten.  Ik nam afscheid van de koffie, voor het werk uit. Daarmee verliet ook Douwe Egberts ons huis voorgoed. Ook volgde een afscheid van de dagelijkse en politieke overpeinzingen. Er bestond geen wederzijds gemopper meer over de dingen die er niet toe doen en toch een belangrijk deel van ons leven innamen. Het weer, bijvoorbeeld.
Toch was niet alles in 2013 een verlies. Ook al stierf mijn moeder, haar liefde deed dat niet. Een lichtpunt was, dat ik haar na een periode waarin ik haar veel met de buitenwereld moest delen, enkele dagen voor mezelf heb mogen houden. Zonder gepottenkijk van buitenaf, enkele lievelingen daargelaten. Nog alles kon ik tegen haar zeggen waarvan ik dacht, dat het belangrijk was. Als punten om mee te nemen,  naar de hemel. Want de reis was lang. Althans, dat nam ik aan. Haar eeuwig zwijgende lippen deed ik zalven. Haar handen masseerde ik. Wist ik of het spreken, evenals het harde werken, ophield?
Zonder overlijden geen uitvaart. Waarbij ze een nacht onder de altijd durende bijstand mocht verblijven. Als ze dat toch eens had geweten. Wie weet.  Het kerkelijk afscheid, dat ik op goed geluk voorstelde en dat met veel enthousiasme van haar zijde werd begroet.  Met als eindpunt de besloten crematie. Een verschrikkelijk gebeuren maar zonder dat had ik haar as niet kunnen ophalen en de plek geven, die we samen, bij leven en welzijn, hadden uitgekozen.
De zoektocht in huis. Lege plekken werden door elkaar gegooid, herverdeeld en gevuld. Opnieuw bracht het licht uitkomst in de donkerte. In de vorm van het zonlicht, dat we niet eerder vanaf de zuidwestkant van het huis konden begroeten. De avondzon verscheen plots in ons leven, inclusief prachtig strijklicht. Lezen in de avonduren werd weer een mogelijkheid. De donkere dagen in december, brachten de kerstlichtjes mee. Deze verlichtten niet alleen het huis maar ook mijn hart.
Vandaag is het Oudjaar. Voorheen  keek ik op die dag graag een jaartje achteruit. Dit jaar is het anders, tel ik mijn lichtpuntjes en kijk ik liever graag een beetje vooruit. Op weg  naar nieuwe herinneringen. De oude gaan niet verloren; ik berg ze liefdevol op, ergens  in een hoekje van mijn hoofd. Opdat ik niet vergeet, noch erin verzand.
Eenendertig december tweeduizenddertien plus tien weken = mijn verjaardag. Tel daar nog eens tien dagen bij op en het is voorjaar. Dat lijkt me een goede start van mijn nieuwe jaartelling. Daarbij opgemerkt , dat de winter best nog even mag blijven; zonder winter komt die lente er immers niet.