Archief van
Tag: stilte

Vind je zin

Vind je zin

Ik kan het niet. Ik kan het doodeenvoudig niet, nakkes,nada. Ik kan geen afscheid nemen van mijn digitaalkundig alter ego Lettersmid. Ik heb het geprobeerd, haar te smoren in mijn hoofd, te verdoven met kleine stukjes content op een ander platform maar het voelt gewoon niet koosjer, niet vertrouwd, niet oké. Het is niet ik en ik ben het niet.
Maar wie ben ik dan wel? Het zou me niet moeten uitmaken, woorden zijn niet altijd bedoeld om te delen of om op te schrijven maar wanneer ik daar de noodzaak toe voel en het niet lukt of vastloopt, groeit de wanhoop en de paniek tot vér boven mijn kruin. En toch bén ik het schrijven niet. Soms kán ik het een beetje. Dat is het verschil tussen iets doen en iets zijn en dat verschil is soms slechts een honderdste van een millimeter.
Hoe het verder moet weet ik ook niet maar een ding weet ik wel. Op het moment dat ik eindelijk, na een wekenlang durende periode van woordendroogte de knoop heb doorgehakt om niet meer te willen schrijven in dit digitale kamertje, is mijn brein natuurlijk weer van koers veranderd en dat heeft zo zijn gevolgen.
Vind je zin, jawel, dat deed ik. Mijn schrijversziel produceert de ene zin na de andere. Het is een kakefonie van handgeschreven zinnetjes in mijn hoofd en nee, dat is niet gevaarlijk. Zo ben ik ook. Hoe ironisch kan het zijn. Niet te kort en veel teveel. Mijn brein is niet van zin om het woord stoppen op te slaan tenzij ik het de volgende keer gewoon niet uitspreek en op lege gedachten rond blijf dobberen, oeverloos.
Ik herstart. Opdat ik over afzienbare tijd weer volop kan mekkeren en mauwen over opgedroogde letterlust en ingekakte woordenbrij. Kortom: ik schrijf het allemaal weer op, hier.
Op dus naar mijn volgende writersblock. Ik kan niet wachten. Zo is mijn schrijversbestaan blijkbaar bedoeld. Het geeft niet; in stilte gedij ik -geloof ik- het best.

Break

Break

Lettersmid neemt een breek. Ik ga eens diep nadenken over wat ik nou precies wil met dit blog. Schrijven gaat niet vanzelf en dat hoeft ook niet maar de laatste tijd gaat het wat reumatisch. Met een hoop gekraak, gepiep en het voelt allemaal behoorlijk stijf en stram.
De zinnen willen niet zo goed lopen en dat is iets anders dan het hoofd want dat loopt over. Niks geen narigheid maar gewoon weinig schrijfbare momenten. Het past ook niet meer zo bij me, dat Lettersmid gebeuren. 
Soms groeit een mens uit zijn zelfgebreide jasje. De vraag rijst of je dan een nieuwe jas moet breien, of aanschaffen en juist dat weet ik niet. Het zou heel goed kunnen dat ik het zo laat en tijdelijk in een jurkje zonder jas blijf lopen. Het is zomer, dus alles is mogelijk. De site verdwijnt ook niet zomaar, daarvoor heb ik er teveel ziel en zaligheid in gestoken. 
Het wordt in elk geval een letterloze zomer voor Lettersmid. Wie weet vind ik in de herfst ergens anders de zin weer terug. In stilte worden immers de mooiste ideeën geboren en vond ik eerder een mooie groei.
Dank voor uw lezen en reacties tot nog toe. Het was en is me veel waard.