Archief van
Tag: social media

Wederkerig

Wederkerig

Met het afbreken van de tussenmuur, zo’n vier weken geleden, raakte ik ontworteld, al had ik het niet direct in de gaten.Gevoelens van verdriet, gecombineerd met een zeurend gevoel in mijn maag, maakten zich meester van mij. Ik kon het niet verklaren. Het zou de rouw wel zijn. Al hoopte ik, dat de scherpe kantjes er nu toch wel vanaf zouden zijn. Niets was minder waar. Tot mijn verbazing draaiden de oogwatersluizen overuren.
Ik stopte een weekend met social media. Iets leuks of zinnigs te melden had ik niet en ik wilde even bijkomen, zonder drukken op knopjes en doorlopend beeldscherm koekeloeren. Voor het gemak vergat ik, dat ik met het afsluiten van social media ook een deel van mijn leven afsloot waarin delen juist zo belangrijk is.
In mijn social media vrije weekend stond er een toertocht met de Volvo Klassieker vereniging op het programma.  Samen met honderdtwintig andere Volvo klassiekers maakten we  een rit van honderd kilometer door Twente en stukjes Duitsland. Inclusief honderdtachtig kilometers naar Twente zelf,  én weer terug. Het was onze eerste tocht na het vervangen van de kabelboom van het oldtimerkind. Best bijzonder.
De tocht zelf was meer dan prachtig. Vijftig tinten goudgeel in Twente kan ik iedereen aanraden. Het vervelende aan de tocht was echter, dat ik het met niemand anders dan mijn gezin kon delen.  Op zich is dat voor anderen misschien heel normaal maar voor mij niet. Eeuwig strooi ik met foto’s en filmpjes van wat me beweegt, waar ik ben en wat ik tegenkom. De herfsttintentoertocht  werd daarmee voor mij een stille tocht.
Een Facebook maatje  gaf me na het weekend de sleutel tot de oplossing.  Via een privébericht vroeg hij  mij, of mijn neerslachtigheid misschien te maken zou kunnen hebben met het neerhalen van de muur, eind september.   Hij had gemerkt, dat mijn statusupdates  sindsdien inhoudelijk van karakter waren veranderd.
Met deze opmerking werd er  een orkaan in mijn hoofd losgelaten. Losse gedachten, gebonden  met gemengde gevoelens, dwarrelden door mijn bovenkamer. Het klopte.  Helemaal. Mijn dip was eind september geboren, geboren tijdens het afvoeren van de resten van de muur.
Achteraf is het logisch, al zag ik zelf de logica niet. Drieënveertig jaar leven met een muur in je huis,  dat altijd voor twee huishoudens onderdak bood, dat is niet niks.  Het ligt niet aan de ruimte, waarmee onze voormalige huiskamer annex keuken  veel  meer licht en warmte toegeschoven krijgt  door het zonnetje van buiten, dat nu aan twee kanten van het huis naar binnen schijnt.  Het zit hem niet in het gemak van niet meer om de muur heen hoeven rennen voor het smeren van de boterham of het zetten van koffie.  De muur was een way of life en dat is compleet overhoop gegooid. Ik moet gewoon ontmuren.
De oorzaak te hebben gevonden is de halve oplossing. Het maakt het verdriet en het gemis niet minder maar ik kan weer een beetje verder kliederen  met mijn volle bord met rouwkost. Hapje voor hapje en met een theelepeltje. Tegen het verslikken.  In de tussentijd staat de social media weer volop aan,  zodat ik af en toe een lepeltje met mijn beeldschermvrienden kan delen.
Dat helpt, namelijk.

Vrijaf

Vrijaf

social media vrij

Ik heb mezelf een weekend vrij gegeven. Internetvrij, of beter uitgedrukt: social media vrij. De laatste tijd merk ik tot mijn eigen schrik en ergernis, dat ik vaker op mijn telefoon kijk dan op de klok. Social media –hoe vreemd het ook klinkt- maakt mij tot een asociaal wezen ten opzichte van mijn medemens. Zulks kan toch niet de bedoeling zijn.

Uiteraard heb ik mijn vrije dagen netjes op Facebook, Twitter én LinkediN aangekondigd. Een plotselinge verdwijning in het grote niets  is namelijk niet mijn ding. Na mijn  huishoudelijke mededeling heb ik direct de desbetreffende appjes op mijn telefoon eraf gesloopt. Want ik vertrouw mezelf wel maar je moet de kat natuurlijk niet op het spek binden. Per slot van rekening heb ik een verslavingsgen ter grootte van een tennisbal ergens in mijn hoofd wonen, dus een terugval is gauw gemaakt.
Een weekend op de bank, met een stapeltje ongelezen boeken en de twee liefste mannen van de wereld om me heen. Deze dagen hoor ik helemaal bij mijn gezin, met alle voors en tegens die daarbij horen. Want natuurlijk moet ik nu opletten wanneer ik de vraag krijg wat we gaan eten of waar de rugzak van de puber is gebleven. Ik kan me er niet meer met een Jantje van Leiden van af maken met een mompelend “uhm…weet ik niet. Kijk zelf maar even.” Beter nog: zulks wil ik ook niet meer.
Social media vrij betekent ook, dat ik me in mezelf ga verdiepen. Of ik daar veel vrolijker van word weet ik niet maar het is hoognodig. Eens zien of ik mezelf behoudens een boek nog kan vermaken. Vriendjes kan blijven met mijzelf. Klusjes zijn er genoeg dus wat dat aangaat zal ik me niet vervelen.
Zal het me het lukken, om niet te spieken en te gluren? Kan ik echt zònder de inkijk in de levens van mijn toetsenbordvriendjes?
We zullen zien. De eerste vierentwintig uur zitten er bijna op en tot zover is mijn huis schoon en mijn gemoed glimt ook een beetje. Een klein beetje onrust maar het feit dat ik niet heb gespiekt, noch gegluurd, maakt een hoop goed. En het is niet aardig om te zeggen maar het is wel de waarheid: ik mis het niet. Nog niet.
Morgen misschien.