Archief van
Tag: schrijven

Stilte

Stilte

Wanneer ik de WordPress reader open, schrik ik. Een veelvoud aan blogberichten grijnst me tegemoet, lijken  mij te willen toeschreeuwen dat ik tekortschiet, met slechts af en toe een blogpost, eens  per maand, hooguit. 
Natuurlijk is dat niet zo. Een blogpost op een ei-pet kan niet schreeuwen. Maar gevoel en verstand zijn verschillende zaken en die hebben soms de gewoonte een foute  verkering te kweken en op die manier hand in hand door mijn hoofd te scharrelen. Verder heb ik gewoon geen stof, dat zal het zijn en zonder stof kun je geen rok of jurk in elkaar zetten en dus ook geen verhaal. Toch klopt dat niet helemaal want er bevindt zich stof genoeg, in mijn bovenkamer, in het betonpaleis, in overvloed, alleen voel ik geen enkele behoefte om erover te schrijven. 
Wil ik niet meer delen? Dat zou zomaar eens kunnen, getuige de ellende die ik meer dan eens over mijn beeldscherm krijg uitgespoeld waarvan het stille verdriet in mijn botten kruipt. Anderszijds kan ik ook diep worden geraakt door posts over zondondergangen, gele vaasjes en rode fietsen. Het delen kan het dus niet zijn. Gedeeld wordt alles immers beter. 
Of ik wel een echte schrijver ben, vraagt mijn gekwetst schrijversego-zonder-stof, enigzins bedroefd maar met een valse glimlach op het smoel. Want echte schrijvers schrijven staand, liggend, op de fiets,  in gedachten, in hun slaap en op het toilet. Neurotisch, tijd tekort, angstig om gedachten te verliezen voor zij opgeschreven zijn. In schriftjes, boekjes, op blaadjes uitgescheurd, gelijnd of wit, met of zonder kriebelige woordjes, sierlijke letters.  Een brein dat eeuwig werkt en zinnen voortduwt, tot ze klaar zijn om te worden uitgespuugd of uitgeschreven. 
Echt, ik weet het eerlijk wis en waarachtig niet. De stilte in mijn hoofd is oorverdovend, behalve het gedeelte waar de sprookjes een besloten voorstelling spelen. 

Nieuwig

Nieuwig

Draadloos zit ik aan de keukentafel te tikken. Dat is bijzonder want mijn oude laptop van 8 jaar was zuurstofafhankelijk geworden; zonder batterij kon ze niet leven. Dus zat ik eeuwig aan het stopcontact gezekerd, tegen plotselinge uitval. Aangezien onze junior gisteren een nieuwe laptop heeft gekocht, mocht ik zijn oude laptop –die overigens nog prima werkt- gaan gebruiken.
Mijn oude laptop, ik vind het wat lastig afscheid van haar te nemen. In 2010 kreeg ik haar als onverwacht cadeau van lief, in verband met de schrijfopleiding die ik destijds volgde. Met de laptop waren de opdrachten eenvoudig te maken en ook op te slaan. De laptop betekende ook het begin van mijn eigen schrijfkamer. Eerst nog via Trouw schrijf!, gevolgd door een ruimte op Google blogspot en nog wat later bouwde ik mijn eigen letterkamertje, compleet met een domeinnaampunt nl en werkende e-mail. Mijn laptop maakte me digitaal volwassen.
Tot een jaartje geleden ging het samenwerken nog prima. Mijn Dell kreeg een harttransplantatie, met een Samsung SSD-kaart, ik kreeg haar aan de praat met Windows 10 en verbazingwekkend kon haar kleine hartje dat nog trekken ook. Tot de updates haar parten gingen spelen. Ineens bleef ze maar wat hangen in updates en had dagenlange ruzie met Big Brother Norton. Een column plaatsen betekende een avond hard werken, vergezeld van lelijke woorden roepen. Tikken, internet opstarten, duimen dat er geen updates waren, vervolgens de website laden, blokje voor blokje, dan het stukje uploaden en duimen.
Een paar weken geleden ratelde de boel een beetje vast. De ventilator onder het toetsenbord brulde, teneinde de harde schijf nog wat te koelen. De harde schijf hield stand, de laptop zelf moest echter bakzeil halen. Gestrand op weer een update.
Met de gewezen laptop van onze Junior is ook mijn digitale leven weer opgestart; met groots gemak surf ik over sites die voorheen een eeuwigheid leken te duren eer ze waren geladen. Wanneer ik een column wil posten sta ik versteld: na een stief kwartiertje heb ik mijn stukje getikt, opgeslagen en in de website verwerkt. Zonder foutmeldingen, updates en vervelende hangmomenten. Ik weet niet wat ik meemaak; ik houd tijd over.
Lief heeft mijn oude laptop inmiddels geconfisqueerd; hij heeft er plannen mee. Eerlijk gezegd vind ik dat wel prettig. Lief gaat mijn beginnersschrijverstoetsenbordlaptopje niet zomaar rücksichtslos weggooien; hij gaat haar hergebruiken. Met een stabieler, passend besturingssysteem. Ze verdient ook echt een derde kans.
Tot ze echt, echt, echt niet meer kan.