Archief van
Tag: school

Voltooid voortgezet

Voltooid voortgezet

Wanneer ik langs de smalle vlizotrap naar de zolder klim om even niks te zoeken, vind ik zomaar het zelfgemaakte fotolijstje waarvan de afbeelding is vergeeld. Een piepjonge puber tussen allemaal andere aanstaande pubers, op de open avond van de destijds zo spannende nieuwe middelbare.
De overgang verliep ronduit rommelig. In stoffige kleding begaven we ons naar het theater, waar de afscheidsmusical van de lagere school werd gespeeld. De goede kleding lag op zolder, in afgesloten koffers. Net voor de musical werd de benedenverdieping van het huis gesloopt, om te verbouwen. De vloer, ja. Er moest een nieuwe fundering worden geslagen, de oude was hard op weg richting China.
Tijdens de eerste maanden op het voortgezet verliep het voor onze brugpuber niet gemakkelijk. Zaken als opstaan en naar school vertrekken waren niet eenvoudig, doordat het smeren van het ontbijtbrood, evenals het daadwerkelijk wakker worden, in feite in de schuur plaatsvond. De verbouwing wilde niet erg vlotten. Schoolboeken lagen constant op de verkeerde plek; verondersteld op de slaapkamer te worden opgeborgen lagen ze in de woonschuur, in verband met overhoringen.
Aan het einde van het eerste leerjaar werd er dyslexie vastgesteld. Laatdunkende opmerkingen van de lagere school over onze wandelende springveer dat hij niet kon stilzitten, zich niet kon concentreren, afwezig leek, zonder vorm van onderzoek waardoor, kregen eindelijk een plekje. Het regende kwartjes, die meteen richting dyslexiedame konden worden overgeboekt. Bij het stempel “dyslectisch” werden direct de termen aandacht, zorg en goede begeleiding meegeleverd. Plots begrepen wij, waarom ons kind van dertien nooit op tijd kwam. De klok had hem simpelweg niets te melden.
Leerjaar twee begon. Met een woning die bewoonbaar was maar niet af. Ergens in de late herfst werd mijn zoon plots spoedeisende hulpverlener. Hij vond mijn moeder, opoe, op de grond. Niet aanspreekbaar en buiten bewustzijn. Haar opname in het verpleeghuis werd een tijdperk waarin ons kind de persoon werd, die de lichten in het huis ontstak. Na machteloos toezien op mijn moeders achteruitgang, besloten we haar naar huis te halen. Voorgoed. In de blessuretijd die opoe was gegeven, ontwikkelde haar kleinzoon zich tot eersteklas leerling-verpleegkundige, niet in opleiding.
Mams overleed. Opnieuw moest mijn kind zich een andere rol aanmeten want niet alleen ontstak hij het licht in huis, ook werd hij mede verantwoordelijk voor het welzijn van onze honden in de vooravond.
In het derde leerjaar kregen de boze buien, het wantrouwen en de toenemende vergeetachtigheid van de andere oma een naam. Morbus Alzheimer had zich in korte tijd als een stille sluipmoordenaar in het lichaam van mijn schoonmoeder genesteld. Opnieuw moest mijn puberzoon omschakelen. Van avonturen beleven met oma schakelde hij naar vooral oppassen. Hij moest hiervoor zijn geduldsspier sneller dan normaal ontwikkelen en bovendien moest hij een olifantenhuid kweken.
En nu ik naar beneden klauter vanaf de vlizo, met het houten fotolijstje in mijn hand, ben ik zomaar in de voorzomer van 2015 aangekomen. Mijn kind bevindt zich in zijn eindexamenjaar. Ter afsluiting op zijn VMBO opleiding is hij in februari op reis geweest naar Londen. Hij vertrok als jongen en keerde als meneer terug, met een hoofd vol indrukken en een simkaart vol kleurige afbeeldingen. Ineens moest ik mijn hoofd optillen om hem in de ogen van zijn vader te kunnen aankijken.
Hij heeft zijn keuze gemaakt voor de vervolgopleiding. Mechatronicus gaat hij worden. Mijn zoon heeft voor zijn toekomst gekozen, zoals hij tot nog toe al zijn keuzes heeft gemaakt. Standvastig, op basis van zijn gevoel met het kompas van verstand, losjes in zijn hand.

Middelbaar (2)

Middelbaar (2)

Vier jaar geleden stond het onomstotelijk vast: er hoefde slechts één school bezocht te worden want die ene, waarvan ze een promotietoer hadden georganiseerd op de basisschool, die werd het. Al het andere viel automatisch af. Aangezien ik van de keuzes ben, stelde ik voor, om ook op het kleinere schooltje in de buurt te gaan kijken. Woest stapte zoon in de auto. Wat moest je met keuzes. Eenmaal over de drempel van het kleine schooltje leek het, alsof hij er al jaren rondliep.
De volgende open dag die we destijds bezochten, was de feitelijke schoolkeuze –die-van-de-basisschoolpromotie-. Na een kwartier te hebben gekeken en gezocht, was het klaar. Hier ging zoon niet naartoe. Never. Het feit dat de brugpieper die hem die dag zou begeleiden al na twee tellen pleite was, maakte de keuze van zoon waarschijnlijk ook heel gemakkelijk
We zijn vier jaar verder en opnieuw was zoon zeer enthousiast over een bepaalde opleiding. Richting media aan de praktische kant. Alleen daar zouden we maar hoeven kijken. De vervolgopleiding was eigenlijk al rond en geregeld. Niks keuzes. Helaas voor zoon is mijn stelregel na vier jaar nog altijd niet veranderd dus we besloten opnieuw om minimaal bij twee scholen te gaan kijken. Afgelopen zaterdag waren we bij het Er-O-Cee en vandaag bezochten we de tweede open dag, zijnde eerste keus.
Hoe het kwam weet ik niet maar de introductie vandaag liep niet, het ging niet en na vijf minuten was zoon (en wij dus ook) klaar met de open dag. Organisatorisch was het rommelig; de opleiding waar we wilden kijken was met vele losse stekkertjes duidelijk niet klaar voor de open dag. De rondhuppelende leerlingen dan wel docenten waren vol energie en van zichzelf maar helaas niet in staat het e.e.a. aan een mogelijk nieuwe eerstejaars over te brengen.
Kortom: het klikte niet. Zoon was van mening, dat hij op de opleiding op het Er-O-Cee nog beter kon leren om stekkertjes aan te sluiten. Sterker nog, op die opleiding kun je kastjes bouwen waarmee je dingen kunt aansturen en dus ook lichtshows. De mediaopleiding was een tunnelsyndroom geworden en daarmee hopeloos verloren.
Er is dus sinds vanmiddag een officiële keuze. Ik ben zo godvergeten #excuseer trots op mijn vijftienjarige snotaap. Opnieuw heeft hij gekozen. Niet alleen met zijn hart maar ook met zijn verstand. Er zijn mogelijkheden bedacht en er zijn heel bewust keuzes afgestreept.
Hij heeft ervoor gekozen om dingen uit te vinden en die vervolgens te maken voor de rest van de wereld.( nou ja, regionaal dan). Het is een brede opleiding waarmee zoon na het afronden ervan, een persoonlijke zevensprong creëert. Hij heeft gekozen voor een scholing die zeer pittig zal zijn en veel van hem zal vragen. Een school die gelooft in samenwerking maar ook uitgaat van het gegeven, dat je het op alle vlakken zelf moet doen. Met individuele cijfers.
Ja, ik ben weer heel trots. Niet op de keuze zelf maar op de manier waarop de keuze is gemaakt. Trots, dat mijn kind nieuwe mogelijkheden gaat ontdekken en niet alleen op technisch gebied maar ook op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Een keuze waarmee hij heel duidelijk heeft gemaakt dat handig zijn geen schande is, in een maatschappij die slechts gericht is op HBO en universiteit.
Hij gaat de MTS doen. In min of meer oude vorm. Godzijdank bestáát het weer/nog.