Archief van
Tag: samenwerken

Hardgelopen

Hardgelopen

De tien kilometer zijn een feit. Gisteren heb ik tijdens de #30vanamsterdamnoord mijn eerste 10km sinds 13 jaar gelopen.

Hoewel tijd niet belangrijk is, is dat het stiekem toch wel. Alleen lopers die uit zichzelf al heerlijk lichtvoetig over het asfalt zweven, zeggen dat tijd niet uitmaakt. Dan maakt het ook inderdaad niet uit.

Echter, met een looptijd tussen 6:50-7:30 per kilometer is iedere (kilo)meter die je sneller dan verwacht aflegt, een cadeautje. Met strik. Daar krijg je vleugels van, waarmee het heel eventjes lijkt alsof je zelf 贸贸k ineens boven het asfalt zweeft in plaats van dat je erover heen ploft.

De eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat na een kilometer of 8 mijn licht uitging. Te snel gestart, beginnersfoutje. Vervolgens de Afstand Die Nog Moet verkeerd inschatten. Nog verder moeten terwijl mijn lijf zo ontzettend had gerekend op het wonder achter die ene bocht. Die laatste paar meters naar beneden, in de bocht naar de atletiekbaan, richting finish.

Het was dus nog een stukje verder; godzijdank had ik een loop-engel bij me. Eentje van de humor en de vrolijkheid, die de hele reis naast me draafde, op mijn tempo (slakkengang 馃槵). Hij had overigens daags ervoor 50 kilometer (馃槺) gerend, dat terzijde. Hij praatte me erdoorheen, leidde me af. Toen ik tijdens de laatste 100m voor de finish mijn rug rechtte en alle energie uit me perste om alsnog als een zandhaas over de finish te komen was hij degene die het hardst voor me juichte. Het ontroerde me.

Ook dat is sport. Bijna doodgaan, dan toch nog fit en bruisend over de finish komen, bijna tollend op de benen en dansend tegelijk. Met je sportmaatje die het je zo vreselijk gunt om je doel te halen en daar zelf ook keihard aan meewerkt. Het is onbetaalbaar.

Die tijd? Dat werd een keurige 1:09:15. Dat wil zeggen keurig binnen de limiet die 铆k er voor mezelf aan had gesteld (1:15) 茅n waarbinnen ik hem geh贸贸pt (gedr贸贸md) had te lopen (1:10)

Daarmee is tijd dus wel heel belangrijk. Geloof me. Mijn grijns is voorlopig nog even niet van mijn smoel af te krijgen.

Waarom moeilijk doen…..

Waarom moeilijk doen…..

鈥.Als het samen kan?
Een tijdje geleden nam ik afscheid van Lettersmid. Ik was er heilig van overtuigd dat mijn dagen als schrijver waren geteld, aangezien er al geruime tijd  geen fatsoenlijk stukje uit mijn toetsenbord was gekropen.
Op het moment dat ik het domein Lettersmid had opgezegd en ik zieltogend op einde van haar domein bij mijn webhost wachtte, ging er een knop om. Het ene na het andere stukje dartelde door mijn hoofd. Met briljante vondsten en volzinnen van literaire kwaliteit. Ik kon mijn brein niet geloven. Wat een bedrog.
Het was een leermoment. Mijn opzegging van Lettersmid heb gauw ongedaan gemaakt (dat kon gelukkig nog) en wat schriftjes volgekalkt met woordjes, zinnen en mindfulness idee毛n. Mocht ik ooit weer in een zwart schrijversgat terechtkomen, dan heb ik ergens instructies klaargelegd om dat schriftje te vinden, op te krabbelen en verder te gaan.
Het domein “Vind je zin鈥 gaat verdwijnen en nee, daar ga ik geen spijt van krijgen. Vind je zin verdwijnt namelijk niet echt maar mag verhuizen naar hier. Naar Lettersmid. Hier heeft ze inmiddels een eigen categorie toebedeeld gekregen waar ze haar zegje digitaal mag spuien. De inzichten uit 鈥渧ind je zin鈥 waren en zijn nog steeds actueel en zijn nog steeds de moeite waard om te delen. Lettersmid ondersteunt deze visie en draagt deze van harte uit richting haar digitale connecties
Lettersmid heeft de zin (terug)gevonden.  Daar dankt ze “Vind je zin” heel hartelijk voor.