Tagarchief: samenwerken

Waarom moeilijk doen…..

….Als het samen kan?

Een tijdje geleden nam ik afscheid van Lettersmid. Ik was er heilig van overtuigd dat mijn dagen als schrijver waren geteld, aangezien er al geruime tijd  geen fatsoenlijk stukje uit mijn toetsenbord was gekropen.

Op het moment dat ik het domein Lettersmid had opgezegd en ik zieltogend op einde van haar domein bij mijn webhost wachtte, ging er een knop om. Het ene na het andere stukje dartelde door mijn hoofd. Met briljante vondsten en volzinnen van literaire kwaliteit. Ik kon mijn brein niet geloven. Wat een bedrog.

Het was een leermoment. Mijn opzegging van Lettersmid heb gauw ongedaan gemaakt (dat kon gelukkig nog) en wat schriftjes volgekalkt met woordjes, zinnen en mindfulness ideeën. Mocht ik ooit weer in een zwart schrijversgat terechtkomen, dan heb ik ergens instructies klaargelegd om dat schriftje te vinden, op te krabbelen en verder te gaan.

Het domein “Vind je zin” gaat verdwijnen en nee, daar ga ik geen spijt van krijgen. Vind je zin verdwijnt namelijk niet echt maar mag verhuizen naar hier. Naar Lettersmid. Hier heeft ze inmiddels een eigen categorie toebedeeld gekregen waar ze haar zegje digitaal mag spuien. De inzichten uit “vind je zin” waren en zijn nog steeds actueel en zijn nog steeds de moeite waard om te delen. Lettersmid ondersteunt deze visie en draagt deze van harte uit richting haar digitale connecties

Lettersmid heeft de zin (terug)gevonden.  Daar dankt ze “Vind je zin” heel hartelijk voor. 

Time flies…..

….when you’re having fun.

Drie jaar geleden verkeerde ik in een geestelijk wak. Mijn moeder was overleden, op het werk liep het niet heel lekker en ik was toe aan iets anders. Ik probeerde elders binnen het bedrijf aan de bak te komen, hetgeen niet lukte. Steeds was er een ontbrekende schakel. Een diploma, ervaring, kennis en soms ook gewoon de afdeling die het niet zag zitten. Tot er tussentijdse OR verkiezingen waren.

Half enthousiast meldde ik me aan. Mijn enthousiasme was niet zozeer getemperd door de uitdaging die het werk bood, maar lag in de vraag of ik zou worden gekozen dan wel worden aangenomen. Destijds was mijn zelfvertrouwen tot een dieptepunt gedaald. Dat bleek ongegrond. Met veel enthousiasme werd mijn kandidaatschap omgezet naar een OR zetel. Men vond het fijn dat juist ik me had aangemeld, er was sprake van wederzijdse aantrekkingskracht.

Amper een jaar later vertrok de toenmalig secretaris uit de OR. Met bonkend hart hield ik een korte pitch, samen met nog een andere kandidaat-secretaris. Tot mijn stomme verbazing werd ik bij meerderheid gekozen. Ik stapte in de trein die dagelijks bestuur heet en zonder gordel namen we, de voorzitter, de vice-voorzitter en ik, het voortouw in een aantal belangrijke zaken.

De samenwerking tussen ons drieën was buitengewoon bijzonder. Wanneer je slechts één dag in de week intensief met elkaar samenwerkt, elkaar aankijkt en bijna letterlijk kan oplepelen wat de ander denkt of in zijn hoofd aan beeldvorming heeft zitten, kun je dat rustig bijzonder noemen.

Tegelijkertijd was het regelmatig hilarisch. Nog altijd kan ik geen koffie tappen uit de hedendaagse automaat zonder beeldvormende associaties met Jandino. Iets met bonen.

Aan alle goede dingen komt een eind. Ik kreeg een andere baan, eentje die ik zo vreselijk graag wilde zonder vooraf te hebben ingeschat dat dit ook het einde van mijn or- en or-secretarisschap zou betekenen.

De mensen die mij goed kennen weten dat ik niets halfbakken kan doen en met het huidige ict-project dat we in het ziekenhuis draaien kan ik alleen maar half werk leveren als ik beide functies blijf uitoefenen.

Een andere collega uit het dagelijks bestuur kreeg ook een andere baan. Een heel intensieve baan die zo goed bij hem past maar tegelijkertijd veel van hem vraagt. Ook hij stapte uit de OR. Team freefall #zondergordel is ten gekomen.

Onze OR voorzitter moet het nu alleen rooien en dat klusje gaat hij klaren want hij heeft een heul goeie wingman gevonden en een dijk van een sidekick-secetaris.

Vanmiddag nam ik afscheid. Werd ik geuitstalleerd. Ik kijk naar mijn bos bloemen die ik van de directeur kreeg en voel me koninklijk. Niet zozeer van zijn handdruk en afscheidsspeech maar meer omdat ik een schat aan ervaring rijker ben geworden in de afgelopen jaren.

Zonder OR ervaringen had ik de stap naar mijn huidige baan niet kunnen nemen en zonder de geweldige mensen die in die OR zitten zou ik niet de persoon zijn geworden die ik nu ben, namelijk meer dan ooit mezelf.

Bij deze een bedankje aan wat ik nog even noem “mijn” OR kanjers. Jullie weten zelf wel wie je bent. Ik vond het een feestje met jullie, de afgelopen drie jaar. De tijd is omgevlogen. Omdat het zo leerzaam en tegelijkertijd zo ontzettend leuk was om met jullie samen te werken.