Waarom moeilijk doen…..

….Als het samen kan?

Een tijdje geleden nam ik afscheid van Lettersmid. Ik was er heilig van overtuigd dat mijn dagen als schrijver waren geteld, aangezien er al geruime tijd  geen fatsoenlijk stukje uit mijn toetsenbord was gekropen.

Op het moment dat ik het domein Lettersmid had opgezegd en ik zieltogend op einde van haar domein bij mijn webhost wachtte, ging er een knop om. Het ene na het andere stukje dartelde door mijn hoofd. Met briljante vondsten en volzinnen van literaire kwaliteit. Ik kon mijn brein niet geloven. Wat een bedrog.

Het was een leermoment. Mijn opzegging van Lettersmid heb gauw ongedaan gemaakt (dat kon gelukkig nog) en wat schriftjes volgekalkt met woordjes, zinnen en mindfulness ideeën. Mocht ik ooit weer in een zwart schrijversgat terechtkomen, dan heb ik ergens instructies klaargelegd om dat schriftje te vinden, op te krabbelen en verder te gaan.

Het domein “Vind je zin” gaat verdwijnen en nee, daar ga ik geen spijt van krijgen. Vind je zin verdwijnt namelijk niet echt maar mag verhuizen naar hier. Naar Lettersmid. Hier heeft ze inmiddels een eigen categorie toebedeeld gekregen waar ze haar zegje digitaal mag spuien. De inzichten uit “vind je zin” waren en zijn nog steeds actueel en zijn nog steeds de moeite waard om te delen. Lettersmid ondersteunt deze visie en draagt deze van harte uit richting haar digitale connecties

Lettersmid heeft de zin (terug)gevonden.  Daar dankt ze “Vind je zin” heel hartelijk voor. 

Advertenties

Hokjes

Eigenlijk houd ik niet van hokjes maar het zit zo: als ik iets kwijt ben, dan zoek ik in hokjes. Dus niet in hoekjes maar in hokjes. Ergens in dat rare brein van mij is ooit een kubus ingebouwd waar aan kan worden gedraaid. Daarna krijgt u antwoord. Of ik vind iets. Dat dus.

Ik heb een damestas met vaste vakjes. Zonder iemand te willen beledigen noem ik het steevast mijn autistentas, want alle vakjes zijn voorgedefinieerd en bevatten steevast dezelfde inhoud. Sleutels links, portemonnee rechts. In de tas bevindt zich een binnentas met vakjes. Reuzehandig want ik hoef het zwikje maar een keer in te richten en de rest van de tijd ben ik klaar én bovendien ben ik niets kwijt.

Rijbewijs achter, fotomapje middenvoor. In een klein vakje links, met een netje, bevinden zich de semi medische zaken als neussprays (zeezout en het zware spul) , mijn deo, mijn oogdruppels. als tegenhanger aan de andere zijde ligt daar mijn kleine flesje Noa van Cacharel en terzijde een pakje wat op papieren zakdoekjes lijkt (hsp galore).

En nooit of te nimmer hoef ik dus te zoeken, behalve…….als ik een kleinere tas dan mijn grote zwarte autistentas meeneem. In de kleinere tas, model handtas, zit namelijk een andere binnentas (zeg maar passend en handig voor mijn andere iets kleinere tassen) en dus moeten daar de zaken net even anders ingepakt. Als ik alles tevoren heb gecheckt #hspholadiee dan is er niets aan de hand. Heb ik weer eens naar iemand anders geluisterd, mijn chaos omarmd en de paniek losgelaten, kan ik het shaken. Einde oefening, sleutels foetsie, pinpas weg. Ramp!

Gelukkig beschik ik dus over hokjes. Dat werkt zo: wanneer ik iets kwijt ben, dan heb ik er een plaatje van rondzwerven ergens in mijn hoofd, gesorteerd op de mogelijke plekken waar het zoekgeraakte stuk zich zou kunnen bevinden. Dat varieert in tijdspanne van een week tot vele jaren. Even scan ik door mijn hoofd en tegelijkertijd spoel ik de film terug van wat ik aan het doen was en waar ik ben geweest. Meestal vind ik het zoekgeraakte object dan wel weer terug. Met de beeldvorming worden er soms andere beelden meegespoeld en kan ik zomaar in lachen uitbarsten of juist in huilen.

Vanmorgen bleek ik hierin niet uniek. De sportschool instructeur had, na enkele weken wegens warmte een jasloos bestaan, zijn autosleutels ergens in de vele zakken van zijn windstopper gestopt. Even later zag ik hem stilstaan, wat schudden met zijn hoofd en nog wat later verscheen er een grijns. Vanuit linksbinnen werd de sleutel uiteindelijk tevoorschijn getoverd. Hij bleek dezelfde zoekmethode te hanteren als ik. Ofwel: liefst alles op het daarvoor bestemde plekje, zo niet, dan zoek je in hokjes en je speelt de zoekfilm af in je hoofd. Ook hij heeft ongeveer elk zoekobject in zijn hoofd gefotografeerd zitten. Hij hoeft het net als ik maar op te roepen.

En daarom hou ik sinds vandaag vandaag toch een beetje van hokjes. Omdat het soms zo gezellig staat, zo met een ander mens in je eigen hokje.