Archief van
Tag: puzzelen

Anders

Anders

In 2011 wilden we wat anders. Onze verbouwing noopte tot snoeien in de begroting en dus ook in het wagenpark. Onze benzineslurper Lars, een Volvo 940 uit 1998, werd omgeruild voor Anders, een Volvo 164E (vooral de E niet vergeten) uit 1972.
Ook ons leven werd anders.

Toegegeven, toeren in een klassieker heeft iets aparts. Tijdens vakantieritten word je overal aangesproken en onze 164E wordt altijd wel ergens mee op de foto gezet. Met veertig klassieke Volvo’s door een herfstig bos toeren is leuk. Wanneer je met zijn allen op de oprijlaan van een echt kasteel parkeert is dat sprookjesachtig. Minder magisch is het wanneer je hortend en stotend zo’n oprijlaan bereikt. Mijn man is de avonturier in ons gezin; ik heb andere genen en kwaliteiten.
Sinds 2011 heeft onze Anders een transformatie ondergaan. Technisch en optisch. De helft van de tijd stond ons autokind in de steigers. Met kuren. Er werd gas ingebouwd. De nokkenas werd vervangen en de kleppen gesteld. Van de zes cilinders bleken er slechts vier te werken en ook deden nu alle kleppen een beetje meer mee als voor de motor operatie. Het was een enorm verschil in rijplezier.
Motorisch in orde werd de carrosserie opnieuw gespoten. Nadat de auto tot op detail weer in elkaar was geschroefd werd ons autokind in elkaar gereden op een concours van oude autootjes op Zandvoort. Einde oefening. Naast het feit dat de auto ergens een mankement linksonder de motorkap vertoonde (aanrijding) moest uw schrijverinne twee jaar soebatten met de rechtsbijstandverzekering voor uitkering van de schade.
Op de verjaardag van het echte kind haalden we gebak. Plotseling, midden op de weg, raakte onze Anders bewusteloos en stonden we maar een beetje te staan. Beetje rammelen aan het contactslot en we gingen weer. Honderd meter en opnieuw viel Anders weg. Losse draadjes her en der in de auto noopten tot een drastisch besluit: vervanging van de hele kabelboom. Wederom stond Anders geruime tijd aan de kant.
Begin 2015 moest de auto opnieuw worden gekeurd. Mijn handige en uitermate geduldige man besloot het drastisch aan te pakken. Tectyleren, carrosserie-inspectie, revisie van de motor, revisie van de versnellingsbak dat eindeloos duurde en compleet werd verprutst. Iets waar mijn handigerd niks aan kon doen. Met vier maanden vertraging besloot mijn man het revisieproject van de versnellingsbak dan maar zelf te doen. Toen nog de remmen vervangen en nakijken (iets met schoenen, klemmen en klauwen). Ook een minutieus priegelwerk, doordat de ontluchting steeds niet goed kwam.
Pas onlangs in december kon Anders alsnog naar de keuring. Groot was de opluchting en de trots dat onze Anders in een keer werd goedgekeurd. Met complimenten voor het verrichte werk want het was te zien dat er een vakman mee bezig was geweest.
Vier dagen mocht het duren, het rijplezier. Ergens in de omgeving van Delft stond het beestje gisteren ineens stil en wilde niet meer verder rijden. Het kan de ontsteking zijn, maar ook de bougies. Het kan ook zijn dat de auto niet op tijd staat. (Ik lees voor uit het eigen werk van de handige man). Kort gezegd komt het erop neer, dat er weer moet worden gepuzzeld om een nieuw probleem op te lossen. Hoewel ik er zelf niet hoef mee te puzzelen zie ik er tegenop want het betekent, dat ik de handige man weer een tijdje niet zal zien, doordat hij in de garage vertoeft om de oplossing te vinden.
Ik denk, dat ik in de tussentijd wat anders ga zoeken. Een shredder, of zo. Eenmaal getransformeerd als kerstig groen vierkantje met een lichtsnoer eromheen gewikkeld vind ik onze klassieker vast heel leuk, op de schoorsteenmantel.

Appeltje-eitje

Appeltje-eitje

Met mijn Android telefoon en mijn tablet ben ik best handig. Kundig. Redelijk briljant zelfs. Geef mij een willekeurig apparaat met een niet nader te noemen besturingssysteem en ik verval automatisch in niet-aangeboren intuïtief denkgedrag. Daarmee wordt elk IOS-apparaat in mijn handen bij voorbaat al volkomen nutteloos.
Toch kreeg ik zo’n Aaiding van het werk mee naar huis om te installeren. Gelukkig kwam er een handleiding met het apparaat mee. Het mailen was al ingeregeld want dat hadden de jongens van de automatisering al gedaan. “Wat is je geboortedatum en wat zijn je voorletters?”, werd er geroepen, gevolgd door een serie andere vragen en codeverzoeken. “Kijk Kadet, even hier pullen en dan heb je je mail binnen,” zei een collega. Even later kon ik in inderdaad mijn werkmail bekijken.
Eenmaal thuis pakte ik het apparaat uit het doosje want er moest nog iets met een ID geregeld worden. Dat zou ik stap voor stap doen, met de meegeleverde handleiding van diezelfde automatiseringscollega’s. Helaas was het installeren van de mail geen logische stap binnen het proces waarin je een appel ID aanmaakt. Tenminste, wanneer je geen betaalwijze wilt aangeven. En zo moest het want dat stond in mijn werkinstructies. Ik kreeg het een beetje benauwd want ergens zweefde een stukje van mijn ID in de appelcloud maar ergens ook niet. Het knopje “één-stapje-terug” zit niet voorgebakken in de Aaipet dus met het indrukken van de home toets (als je het niet meer weet: altijd de home toets) begon ik opnieuw.
Wat ik ook probeerde en hoe ik het apparaat ook wendde of keerde, ik moest telkens kiezen voor Maestro, American express, Visa of een ander onbekend bankkaartje. Aangezien ik uit de financiële wereld kom vertrouw ik zelfs mijn linkerhand nog niet eens en dus zal ik nooit of te nimmer ergens een creditkaartnummer waar dan ook invullen.
De Aaipet was verder niet voor- of achteruit aan te slingeren. Ik voelde me dom en onnozel. Sinds 2010 heb ik namelijk verschillende Android telefoons en tablets aangekleed, ontkurkt en opgeleukt met appjes en widgets. Ik heb tips en tricks bedacht. Uitgevonden. Complete root-setjes gemaakt. Om aan bepaalde appjes te komen die je eigenlijk beter niet moet hebben maar oh zo handig zijn. Eenmaal geroot kun je soms een handige omleiding maken voor…. Dat dus. Standje downloadmodus. En nu laat ik me bij het aanmaken van een Appel-ID simpelweg van het kastje naar de muur sturen.
Ik besloot nog één poging te wagen. Ergens zou de koppeling aan mijn half gemaakte ID moeten rondhangen. In de cloud. Misschien moest ik wel gewoon opnieuw beginnen. Er was slechts een mogelijkheid om daar achter te komen. Gegevens wissen en doen alsof er een compleet nieuw apparaat voor mijn neus lag, wat in zekere zin ook zo was. Voorzichtig zocht ik naar de knopjes waarmee ik de instellingen kon wissen en mijn Appeltje terug naar zijn fabriekstoestand kon manoeuvreren.
Met de handleiding aan de linkerkant en een borrel aan de rechterkant heb ik de Aaipet vervolgens opnieuw gestart. Of het aan de werkbeschrijving of aan de borrel heeft gelegen weet ik niet maar het lukte om een identiteit aan te maken en het apparaat vervolgens in te richten met noodzakelijke en voorgeschreven appjes. Iets te enthousiast want enkele appjes bleken niet handig.
Het verwijderen van deze ongewenste appjes bleek ook een verhaal apart. ”Je moet er op gaan staan en op het kruisje klikken, ” tipte een vriend. Bijna had ik gevraagd of ik dat bij de Aaipet zelf ook mocht doen. Natuurlijk is dat geen optie. Veel te kostbaar en bovendien ben ik nieuwsgierig geworden naar de kunsten van mijn Appel. Tot nu toe heb ik één bovenmatig ontwikkelde kwaliteit ervan ontdekt. Hij geeft me stof tot schrijven.
androidIOS samen