Archief van
Tag: pauze

Break

Break

Lettersmid neemt een breek. Ik ga eens diep nadenken over wat ik nou precies wil met dit blog. Schrijven gaat niet vanzelf en dat hoeft ook niet maar de laatste tijd gaat het wat reumatisch. Met een hoop gekraak, gepiep en het voelt allemaal behoorlijk stijf en stram.
De zinnen willen niet zo goed lopen en dat is iets anders dan het hoofd want dat loopt over. Niks geen narigheid maar gewoon weinig schrijfbare momenten. Het past ook niet meer zo bij me, dat Lettersmid gebeuren. 
Soms groeit een mens uit zijn zelfgebreide jasje. De vraag rijst of je dan een nieuwe jas moet breien, of aanschaffen en juist dat weet ik niet. Het zou heel goed kunnen dat ik het zo laat en tijdelijk in een jurkje zonder jas blijf lopen. Het is zomer, dus alles is mogelijk. De site verdwijnt ook niet zomaar, daarvoor heb ik er teveel ziel en zaligheid in gestoken. 
Het wordt in elk geval een letterloze zomer voor Lettersmid. Wie weet vind ik in de herfst ergens anders de zin weer terug. In stilte worden immers de mooiste ideeën geboren en vond ik eerder een mooie groei.
Dank voor uw lezen en reacties tot nog toe. Het was en is me veel waard.

Vrijaf

Vrijaf

social media vrij

Ik heb mezelf een weekend vrij gegeven. Internetvrij, of beter uitgedrukt: social media vrij. De laatste tijd merk ik tot mijn eigen schrik en ergernis, dat ik vaker op mijn telefoon kijk dan op de klok. Social media –hoe vreemd het ook klinkt- maakt mij tot een asociaal wezen ten opzichte van mijn medemens. Zulks kan toch niet de bedoeling zijn.

Uiteraard heb ik mijn vrije dagen netjes op Facebook, Twitter én LinkediN aangekondigd. Een plotselinge verdwijning in het grote niets  is namelijk niet mijn ding. Na mijn  huishoudelijke mededeling heb ik direct de desbetreffende appjes op mijn telefoon eraf gesloopt. Want ik vertrouw mezelf wel maar je moet de kat natuurlijk niet op het spek binden. Per slot van rekening heb ik een verslavingsgen ter grootte van een tennisbal ergens in mijn hoofd wonen, dus een terugval is gauw gemaakt.
Een weekend op de bank, met een stapeltje ongelezen boeken en de twee liefste mannen van de wereld om me heen. Deze dagen hoor ik helemaal bij mijn gezin, met alle voors en tegens die daarbij horen. Want natuurlijk moet ik nu opletten wanneer ik de vraag krijg wat we gaan eten of waar de rugzak van de puber is gebleven. Ik kan me er niet meer met een Jantje van Leiden van af maken met een mompelend “uhm…weet ik niet. Kijk zelf maar even.” Beter nog: zulks wil ik ook niet meer.
Social media vrij betekent ook, dat ik me in mezelf ga verdiepen. Of ik daar veel vrolijker van word weet ik niet maar het is hoognodig. Eens zien of ik mezelf behoudens een boek nog kan vermaken. Vriendjes kan blijven met mijzelf. Klusjes zijn er genoeg dus wat dat aangaat zal ik me niet vervelen.
Zal het me het lukken, om niet te spieken en te gluren? Kan ik echt zònder de inkijk in de levens van mijn toetsenbordvriendjes?
We zullen zien. De eerste vierentwintig uur zitten er bijna op en tot zover is mijn huis schoon en mijn gemoed glimt ook een beetje. Een klein beetje onrust maar het feit dat ik niet heb gespiekt, noch gegluurd, maakt een hoop goed. En het is niet aardig om te zeggen maar het is wel de waarheid: ik mis het niet. Nog niet.
Morgen misschien.