Archief van
Tag: ontwikkeling

#teamslak

#teamslak

Ergens op mijn trainingsroute, tussen de 10 en 12 km is het misgegaan. Tijd en afstand werden belangrijker dan het plezier in hardlopen. Ik ging ging jagen op prestaties en medailles. Op de overgang naar 2019 lag de valkuil, met mijn naam erop. Ik vloog eroverheen, in de overtuiging hem te vlug af te kunnen zijn. In januari vloog ik erin, met boter en suiker.

Al eerder in de herfst van 2018 had ik al voortekenen gekregen met hier en daar wat pijntjes. Deze wuifde ik glimlachend weg. Hardlopen was ook een beetje afzien en niet voor watjes. Weliswaar trainde ik op wat lager tempo maar de onrust won, liet ik winnen.

Nu ik bijna een maand niet meer heb hardgelopen, kan ik mijn acties van een zekere afstand bekijken. Ik schrik van het feit dat ik onbewust en onbedoeld van een ontspannen, recreatieve mindfulle loper, #teamslak metamorfoseerde naar een medaillegevoelige prestatieloper. Overigens in recordtempo.

Ik werd zo’n hardloper die voor een loopje steevast mekkert over van alles en nog wat, dat het vast niet gaat lukken om een tijd te halen. Want niet goed gerust, eten niet goed gevallen, blabla, etc. En dan tijdens een wedstrijd gewoon lekker lopen. Kortom: gezeur over niks. Ik leek op zo’n brugklasmiep die je vroeger in de klas had zitten. Zo’n zeikwijf dat altijd roept niet geleerd te hebben voor een schriftelijke overhoring Frans en die – heel verrassend – toch altijd een tien haalt.

Hardlopen is blijkbaar meer verslavend dan ik had ingecalculeerd en eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik het geen gezonde verslaving vind. Het is net zo ongezond als alcohol en roken, wanneer je verslavingsgevoelig bent en dat ben ik, jammer genoeg. De rush van het hardlopen zit echter verstopt onder een vals laagje gezonde sportiviteit dat, wanneer je niet oplet en gevoelig bent, net zo ongezond wordt als anorexia.

Op zich is er niets mis met jezelf willen verbeteren, het meten van prestaties en je grenzen opzoeken, verkennen en mogelijk verleggen. Maar voor mijn persoonlijkheid, met in haar pakket de elementen verslavingsgevoeligheid en eeuwig werkende intenne, is het ongezond en zelfs gevaarlijk. Het botst aan alle kanten; niet alleen op blessuregebied maar ook op geestelijk vlak.

Mijn blessure is daarom misschien wel een beetje mijn redding geworden. Het kan bijna niet anders want na wat pijnvrije dagen ontstond er een tweede spierknoop, waarmee hardlopen voorlopig van de agenda is geveegd. Het gekke is: ik vind het prima, ik ervaar rust, er is kalmte.

Het gaat goed komen, daarvan ben ik overtuigd. #teamslak wordt binnenkort weer een werkwoord om trots op te zijn, krijgt een nieuwe impuls. Slakken zijn namelijk heel belangrijk voor het hardlopen. Ze doen de hazen immers sneller lijken.

Diep-lo-MA

Diep-lo-MA

Het blonde smoeltje steekt met een grijns zijn tong naar me uit. Met een blauw-geruit overhemdje kijkt hij onbevangen de wereld in, heeft hij maling aan alles wat er om hem heen gebeurt, geniet van het moment. Hij logeert bij oma, elke week een feestje op zich. Alles zit in het moment, elke gebeurtenis is bijzonder.

Het smoel is nog immer herkenbaar, al zijn we twaalf jaar verder en is het witblonde dons inmiddels donker, stug mannenhaar geworden. Inmiddels meet hij één vierentachtig schoon aan de haak en heeft hij dit jaar voor een mensenleven aan papieren, plastic kaartjes en diploma’s binnen gesprokkeld.

Het begon in januari, met zijn rijbewijs. Plots moesten wij als ouders wennen aan een autoloos bestaan. Het was grappig tegelijk; niets was meer vanzelfsprekend en ook over het meenemen van de vierwielers bleken afspraken handig. Gelukkig kan ik altijd over vier wielen beschikken; mijn twee fietsen staan gewillig klaar. (Overigens zijn met de komst van Thor onze autoproblemen voorlopig weer opgelost).

Vervolgens kwam in april het vaarbewijs 1 aan de beurt. Daarmee heeft zoonlief het ticket naar Fryslân verdiend, voor de solarboot challenge, die hij met het ROC deze zomer ten afscheid van de MTS (MBO) gaat beleven. Niet veel later werd – vrij kalm, overzichtelijk en gedisciplineerd – het stageverslag ingeleverd. Nu heb ik niet zo lang geleden een boek geschreven maar mijn zoon wint het. Een dikke A4 map, met werkbeschrijvingen, handleidingen, onderhoudsvoorstellen en onderdelenlijsten voor machines waar ik nog nooit van heb gehoord en waarvoor zoonlief zijn hand niet omdraait.

Inmiddels weten we voor 95% dat hij binnenkort het MTS-diploma (MBO) uitgereikt krijgt en heeft hij deze week zijn vaarbewijs 2 gehaald, waarmee zijn projectbaan als stuurman op de solarboot te Monaco (zie ook Op koers) zeker lijkt gesteld.

Er gebeurt dus momenteel veel in onze levens. Zoonlief gaat binnenkort met zijn jaargenoten naar Zuid Frankrijk. Een belevenis die hij de rest van zijn leven niet meer zal vergeten. Het wordt een reis waarin hij competenties en ervaring  gaat combineren met het aanleggen van een nieuw (professioneel) netwerk, met mensen die dezelfde interesse hebben en net zo gek enthousiast zijn om in zo’n iel, smal bootje op te stappen om de Middellandse Zee te bevaren Het wordt een echte ontdekkingsreis.

Het brein van de moeder van de stuurman draait echter overuren. Over verzekeringen, vaarroutes, rijd- en pauze schema’s onderweg en met lijstjes van nog in te pakken tassen. Het is zinloos want ik heb me er niet mee te bemoeien; er gaan voldoende leraren mee en zelfs ik moet toegeven dat overal aan is gedacht. In mijn hoofd dwarrelt nog een wolkje van drie-keer-per-week wiskundig schema van de HvA; restant van een waanzinnig rooster in de maand juni, waarin de stage werd afgewerkt, evenals er aan de solarboot werd gesleuteld en er werd geleerd voor het vaarbewijs 2. Na Monaco moet er nog een certificaat Wiskunde worden binnengehaald, om te kunnen beginnen aan de volgende studie Engineering aan de HvA. Aangezien mijn kind beter weet dan ik waar hij gisteren, vorige week, vandaag en binnenkort op welke tijd moet zijn, heeft hij zijn bewijs van zelfstandigheid meer dan geleverd.

Voorzichtig beweeg ik mijn handen rustig over mijn voorhoofd en mompel een mantra waarin het woord loslaten is opgenomen. Zachtjes mopper ik richting het mijnenveld in mijn buik, die na negentien jaar nog niet lijkt te snappen dat de navelstreng destijds in 1999 werkelijk is losgeknipt.