Graad

Deze week heb ik het antwoord op mijn opleidingshongervraagstuk gekregen. Ik loop namelijk al een tijdje rond met het idee dat ik graag een HBO opleiding wil gaan doen alleen weet ik niet in welke concrete richting dat zou moeten zijn.

Ik heb enkele opleidingen bekeken in de trant van psychologie, functioneel beheer, organisatiekunde maar telkens struikel ik over het complete pakket. Elke keer ontdek ik dat slechts enkele modules van zo’n opleiding me bijzonder aanspreken en andere zaken juist helemaal niet (maar dan ook echt helemáál niet).

Deze week ontving ik een bijzonder mailtje. Het maakte deel uit van een serie van ideeën en suggesties om enkele zaken in mijn leven heerlijk te versimpelen (Thanks Percy Tienhooven!) In een van deze mails zat een prachtig cadeau namelijk het antwoord op mijn opleidingsvraag. Het bijzondere hieraan was dat het antwoord precies luidde zoals ik zelf van binnen al lang wist maar waarvan het zo fijn is dat het door iemand anders werd bevestigd. Je groeit in je leven door bij te leren in wat jij denkt dat van belang is.

Het antwoord is zo heerlijk simpel, dat ik op mijn verkansie adres zit te glimmen achter mijn geleende laptop van Junior. Stoppen met zoeken, ik heb mijn opleiding gevonden. Beter nog ik ga mijn eigen opleiding uitvinden. Het mooie is: ik hoef me nergens in te schrijven of in te stromen, ik hoef geen subsidie in de vorm van studiefinanciering aan te vragen en ik hoef niet op kamers. Ik kan gewoon verder gaan waar ik ben gebleven in mijn eindeloze, niet te stuiten leeshonger naar goede boeken over alles wat ík van belang vind in mijn leven.

Het eerste boek waar ik me van harte instort is het boek “Sterker voelen op het werk,” van Eveline Baar. Het is een boek dat niet zozeer inzicht geeft in hoogsensitiviteit op de werkvloer en de valkuilen die hierin kunnen ontstaan maar het boek brengt tevens een dynamiek met zich mee dat me aanspreekt. Het stelt me in staat om precies datgene op te pikken, wat voor mij van toegevoegde waarde is. Met andere woorden: ik leer wat voor mij belangrijk is. Daarnaast vind ik het een heel prettig gegeven dat in dit boek de positieve zijde van hoog sensitief zijn wordt belicht en welke talenten en kwaliteiten hieraan zijn verbonden. Een dikke plus.

Van inzicht naar uitzicht. Op naar…. Precies. Op naar van alles wat ik maar wil zijn.

Advertenties

Time flies…..

….when you’re having fun.

Drie jaar geleden verkeerde ik in een geestelijk wak. Mijn moeder was overleden, op het werk liep het niet heel lekker en ik was toe aan iets anders. Ik probeerde elders binnen het bedrijf aan de bak te komen, hetgeen niet lukte. Steeds was er een ontbrekende schakel. Een diploma, ervaring, kennis en soms ook gewoon de afdeling die het niet zag zitten. Tot er tussentijdse OR verkiezingen waren.

Half enthousiast meldde ik me aan. Mijn enthousiasme was niet zozeer getemperd door de uitdaging die het werk bood, maar lag in de vraag of ik zou worden gekozen dan wel worden aangenomen. Destijds was mijn zelfvertrouwen tot een dieptepunt gedaald. Dat bleek ongegrond. Met veel enthousiasme werd mijn kandidaatschap omgezet naar een OR zetel. Men vond het fijn dat juist ik me had aangemeld, er was sprake van wederzijdse aantrekkingskracht.

Amper een jaar later vertrok de toenmalig secretaris uit de OR. Met bonkend hart hield ik een korte pitch, samen met nog een andere kandidaat-secretaris. Tot mijn stomme verbazing werd ik bij meerderheid gekozen. Ik stapte in de trein die dagelijks bestuur heet en zonder gordel namen we, de voorzitter, de vice-voorzitter en ik, het voortouw in een aantal belangrijke zaken.

De samenwerking tussen ons drieën was buitengewoon bijzonder. Wanneer je slechts één dag in de week intensief met elkaar samenwerkt, elkaar aankijkt en bijna letterlijk kan oplepelen wat de ander denkt of in zijn hoofd aan beeldvorming heeft zitten, kun je dat rustig bijzonder noemen.

Tegelijkertijd was het regelmatig hilarisch. Nog altijd kan ik geen koffie tappen uit de hedendaagse automaat zonder beeldvormende associaties met Jandino. Iets met bonen.

Aan alle goede dingen komt een eind. Ik kreeg een andere baan, eentje die ik zo vreselijk graag wilde zonder vooraf te hebben ingeschat dat dit ook het einde van mijn or- en or-secretarisschap zou betekenen.

De mensen die mij goed kennen weten dat ik niets halfbakken kan doen en met het huidige ict-project dat we in het ziekenhuis draaien kan ik alleen maar half werk leveren als ik beide functies blijf uitoefenen.

Een andere collega uit het dagelijks bestuur kreeg ook een andere baan. Een heel intensieve baan die zo goed bij hem past maar tegelijkertijd veel van hem vraagt. Ook hij stapte uit de OR. Team freefall #zondergordel is ten gekomen.

Onze OR voorzitter moet het nu alleen rooien en dat klusje gaat hij klaren want hij heeft een heul goeie wingman gevonden en een dijk van een sidekick-secetaris.

Vanmiddag nam ik afscheid. Werd ik geuitstalleerd. Ik kijk naar mijn bos bloemen die ik van de directeur kreeg en voel me koninklijk. Niet zozeer van zijn handdruk en afscheidsspeech maar meer omdat ik een schat aan ervaring rijker ben geworden in de afgelopen jaren.

Zonder OR ervaringen had ik de stap naar mijn huidige baan niet kunnen nemen en zonder de geweldige mensen die in die OR zitten zou ik niet de persoon zijn geworden die ik nu ben, namelijk meer dan ooit mezelf.

Bij deze een bedankje aan wat ik nog even noem “mijn” OR kanjers. Jullie weten zelf wel wie je bent. Ik vond het een feestje met jullie, de afgelopen drie jaar. De tijd is omgevlogen. Omdat het zo leerzaam en tegelijkertijd zo ontzettend leuk was om met jullie samen te werken.