Archief van
Tag: ontwikkeling

Boekje

Boekje

Iets meer dan een jaar geleden stond ik met mijn één meter zestig in de boekwinkel. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, ik kom er vaker, maar vorig jaar lag mijn eigen boek mooi te zijn in de etalage. Náást Hendrik Groen. Hoe mooi kan het leven zijn.

Dit jaar merk ik dat ik een beetje aanmodder. Ook goed, weer eens wat anders dan aanmoederen want ook dat deed ik regelmatig maar met een zoon van twintig die zijn zaakjes zelf regelt én op orde heeft, verandert het leven van een bijna middelbare moeder drastisch.

Ik ervaar het wat dubbel, want als moeder bemoei ik me graag overal een beetje tegenaan en laat dat nu net zijn wat de jonge meneer soms wat irritant vindt. En ik geef hem groot gelijk.

Zo modder ik dus wat aan, inclusief lijf en leden. Het lijkt een leeftijdsdingetje. Mijn thermostaat gaat langzaam stuk, hetgeen betekent dat ik regelmatig met een tomaatrood hoofd rond loop. Niet alleen meer met hardlopen, of van schaamte en/of blozerij, maar meer door een plotseling opkomende warme tornado die zich door het lijf een weg naar boven raast. Warmte stijgt immers altijd op.

Daarnaast merk ik dat ik wat stijver wordt. In mijn ledematen (waarvoor yoga) én in mijn hoofd. Mijn bovenkamer is niet meer zo flexibel, ze wordt vergeetachtig ook en bij een ontregelde hypofyse (die geef ik gewoon de schuld) ontplof ik om het minste of geringste.

In 2008, toen ik nog poli assistent was, begonnen we een menopauzespreekuur. Dat hebben we geweten; het was en is nog steeds zeer succesvol. Druk bezocht met vrouwen die de spreekkamer inlopen met een hoofd vol vragen en die -meestal- glimlachend weer naar buiten stappen, wanneer het proces van de overgang is doorgenomen en waarbij blijkt dat eigenlijk alles volgens het boekje gaat.

In het voorjaar besloot ik een lezing van onze eigen overgangs verpleegkundige te bezoeken. Voor de zekerheid want hoewel ik het proces eigenlijk nog zou moeten kennen, na tien jaar polikliniek ervaring, bleek dat er veel belangrijke informatie uit het overgangsproces niet meer in mijn hoofd aanwezig was. Dat krijg je ervan, na ruim twee jaar comploeteren.

Gelukkig vond ik alles tijdens de lezing weer terug, onder toeziend oog van de glimlachende menopauzeverpleegkundige. Het blijkt dat ook in lijve Lettersmid alles volgens het boekje verloopt. Ik ben er alleen nog niet achter welk boekje het is geworden of welke uitgave.

Ach, zolang het maar geen spoorboekje is. Dat bevat immers alleen maar vertragingen.

Wetenschap

Wetenschap

Op woensdag houd ik Ontwikkelwenswoensdag. Ooit was het mijn mantelzorgwensdag maar sinds het overlijden van alle moeders hier in huis is dat veranderd. Ontwikkelwenswoensdag houdt in, dat ik het internet afstroop, op zoek naar informatie. Niet zomaar informatie: ter lering en ontwikkeling. Hiermee stel ik mijn persoonlijk wetenschappelijk (online) opleidingspalet samen.

Meestal struin ik LinkedIn af. Vaak vind ik er een schat aan informatie met Webinars, interessante artikelen en White papers. Een Webinar is eigenlijk een online informatieklas die je volgt via je computer of laptop. En een Whitepaper is een combinatie van een soort online schoolbord, gecombineerd met digitale aantekeningen, waarmee je veel informatie krijgt die evenwel gedoseerd binnenkomt. Soms betreft het onderwerpen waarvoor ik in de jaren ’80 minstens nog een maand in de klas zou moeten vertoeven; tegenwoordig leer ik in een avond of een middag bij. Samen met mensen die net als ik op zoek zijn naar informatie en kennis over zaken die ons boeien. Persoonlijke ontwikkeling bijvoorbeeld, zingeving, wetenschap of faalkunde. Bijster interessant en ik kan er geen genoeg van krijgen.

Deze vorm van leren gaat me beter af dan in klassikale vorm want daar houd ik niet van. Meer nog: met mijn intenne ben ik er niet geschikt voor; noch voor gemaakt. Vaak gaat er in de klas van alles mis. Er is drukte, inclusief een tekort aan gehoor en een teveel aan prikkels. Ik leef dus op bij de gratie van het bestaan van digitale informatievoorziening die gedeeld wordt via het wee-wee-wee.

Naast mijn informatiebron op het internet bezit ik een Museumjaarkaart. Ooit cadeau gevraagd aan mijn mannen, in 2015. Aangeschaft op een bijzondere dag en plek, namelijk op mijn daadwerkelijke verjaardag, in de Amsterdamse Hermitage. Sindsdien laat ik de kaart jaarlijks verlengen en bezoek ik tot volle tevredenheid museums. In 2019 heb ik hieraan een nieuwe dimensie gegeven: onder het mom “bezoek eens een museum waar je nog nooit bent geweest” kwam ik vier weken geleden in Leeuwarden terecht (Fries Museum). Gisteravond, op Ontwikkelwenswoensdag, kwam er een moeilijkheidsgraad bij: Google jezelf nou eens naar een museum waarvan je nog nooit hebt gehoord.

Ik kwam uit bij de Embassy of the free mind, gevestigd in het Huis met de Hoofden, op de Amsterdamse Keizersgracht. (Voor de liefhebber: nummer 123). Ik las dat ik 2.000 jaar verzamelde wijsheid zou vinden, in elke mogelijke vorm, geïnspireerd door de afbeeldingen en teksten uit de collectie van de Bibliotheca Philosophica Hermetica. Deze bibliotheek en het Huis met de Hoofden zijn onlosmakelijk verbonden met de stad Amsterdam en haar geschiedenis, de vrijheid van meningsuiting, tolerantie en vrijheid van drukpers. De symboliek van de naam ‘Huis met de Hoofden’ paste dan weer bij de grote denkers waarmee ik kennis zou maken in deze Embassy. Op ontwikkelreis met Hermes, Pythagoras en Spinoza tegelijkertijd. Ik wist dat het een walhalla zou worden, voor mijn geest die altijd op zoek is naar kennis.

Met een jubelend hoofd was het voor de ziel tegelijkertijd ook een intense beleving. Diepgelukkig ronddwalen met een blije geest die dankbaar gevoed wordt, in een vreemd pand en me toch direct thuis voelen. Een intenne die niet strak stond van de ruis maar die rustig en gedoseerd stromen informatie door liet komen. Nog vreemder: ik voelde een intense verbondenheid met mijn moeder. Ik voelde ogenblikkelijk dat zij deze plek meer dan geweldig zou hebben gevonden. Ze hield van de vrije geest, was altijd op zoek naar antwoorden, naar kennis en wetenswaardigheden over plaatsen en personen. Die leergierigheid en mijn onderzoekende geest heb ik van mijn moeder meegekregen en dat geeft zelfs na haar overlijden nog een intense verbinding.

Ik liep een kamer in waar een interactieve voorstelling werd getoond met teksten die me raakten. Over kennis, over de wijsheid die in vele mensen schuilt en niet alleen in de geleerden. Wijsheid zit niet in diploma’s maar in de vrije geest. Hoe belangrijk het is om kennis en wijsheid te delen, opdat de eigen wijsheid daarmee nog eigenwijzer wordt.

Na de voorstelling draaide ik me om, zodat ik de rest van de kamer kon bekijken. In het midden van de kamer stond een enorme ronde tafel, van hout en door de tijd gebutst. Erop stonden verschillende glazen vazen, gevuld met water waarin nog niet ontloken lelies waren gestoken, tezamen met uitbundig bloeiende zonnebloemen. Mijn moeders bloemen. In april.

Toeval bestaat niet.

Voor de liefhebbers van kennis en wijsheid: zie hier de informatie