Archief van
Tag: Odetjes

Afdruk

Afdruk

“Hartelijk dank voor uw mail met foto. Doordat wij de vingerafdruk handmatig en van kwalitatief hoogwaardig materiaal vervaardigen, kan het zeer zeker in uw eigen sieraad worden gezet á € ….

Verbijsterd bekijk ik de mail en voor ik het weet heb ik al op de delete knop gedrukt. In de afgelopen maanden heb ik geleerd, dat rouwkost niet alleen een verdrietig proces is maar ook een financieel proces.
In de eerste periode nadat mams was overleden was ik –volgens het boekje- zeer met mijn emoties bezig. Gevoelens van onwerkelijkheid, vermengd met niet te stuiten golven van gemis, zwierven door mijn zwartgeblakerde ziel. Mijn hart werd een gapend gat, dat telkens overliep. Bij een enkel beeld van mams, een foto, een brief, brak mijn oogwater en ontstonden er tsunami’s.
In de zomermaanden is er iets veranderd. Normaal gesproken heb ik na een week vakantie al heimwee naar huis. Dit jaar voor het eerst in mijn leven niet. Pas nu ik terug ben, snap ik waarom. Mams reisde mee, nestelde zich in haar plekje in mijn hart. Een troostrijke gedachte. Aanwezig zonder er te zijn. Ik vind het fijn om haar aanwezigheid in welke vorm dan ook, te voelen. Een cadeau, dat tot ver buiten de grenzen van het zichtbare reikt.
Met deze troostrijke gevoelens ging ook de deur van het verstand weer een rol spelen. Een bijzonder proces, waarin mijn ziel heeft aangegeven dat ze wakker is geworden en zich weer probeert kwetsbaar op te stellen. Mijn ziel en ik kunnen samen de wereld weer met vertrouwen tegemoet treden. En we doen dat met een grote glimlach.
Mams’ urn, die we in februari samen hebben uitgezocht, is klaar. En niet zomaar klaar. Ze is prachtig geworden. Meer dan zelfs. Het is een waar kunstwerk geworden. Een ode aan mijn moeder, die zo van buitengewone kunst hield.
Hoewel mams en ik hadden besproken dat we haar zonnebloemenhuisje in de tuin zouden neerzetten, gaat me dat nog even te ver. Voorlopig blijft ze binnen staan, op een mooie plaats in de woonkeuken, vergezeld van haar grote muzikale liefde: haar viool. Een kunsthoekje, een gedenkplek zonder gevoel van rouw. Intiem en persoonlijk.
Mijn wens om haar vingerafdruk in een sieraad te laten verwerken is daarmee overbodig geworden. Haar vingerafdruk staat immers voorgoed in mijn ziel gegraveerd.

urn

 
 
Wil je meer info over de urn? Surf naar www.ernstingkeramiek.nl
(ook voor prachtige theeserviezen, schalen en ander keramiek)

Brief

Brief

Lieve mama,
Weet je nog, in februari? Om precies te zijn zaterdagavond 2 februari? Toen je nog half slapend naar me toe wandelde met je rollator, in totale paniek en je me vroeg hoe het verder moest? Met mij?
Je was zo geschrokken. Je was in de kerk gaan zitten om te kijken naar je uitvaart. En passant vertelde je, dat je je nog even met de stoelschikking en de muziek had bemoeid, waardoor we allebei verschrikkelijk moesten lachen. Vervolgens schrok je opnieuw. Want waar was iedereen gebleven? Voor mij?
Je had gedroomd. Over de uitvaart. Jouw uitvaart, die we die zaterdag samen uitvoerig hebben besproken en zover mogelijk was, hebben vastgelegd en geregeld. Inclusief de muziek. Jij, moedertje, die altijd had geroepen: “wie mij begraaft, is de baas,” bleek –gelukkig- toch enkele zeer uitgesproken wensen te hebben. Ik was er zo blij mee omdat ik ze stuk voor stuk voor je heb mogen en kunnen realiseren. Zo werd de uitvaart voor mij iets gemakkelijker. Beter gezegd: draaglijk. Geen vragen achteraf aan mezelf, of het goed was. Want het was mooi en het was knus, zoals je graag gezien zou hebben.
Lieverd, we zijn een half jaar verder. Ja echt mam, een half jaar! Vind je het niet belachelijk? Vooral in de laatste weken van je leven vond je, dat je de tijd op de klok vooruit moest kijken. En nu je er niet meer bent, vliegt de tijd. Het is bijna alsof de natuur en de klok een loopje met ons nemen. De tijd is vervlogen als stofjes die regelmatig over de vloer in jouw deel van het huis dansen.
Jouw deel, dat we met wat heen en weer geschuif van meubels tot “bijna ons” deel, een thuiskamer, hebben gemaakt. Zie je ons rondjes of heen en weer rennen, af en toe? Het is namelijk wat lastig soms, zo’n groot huis. Wanneer ik de puber nodig heb en hij aan “onze” kant van het huis zit, loopt hij mee op het moment dat ik vanaf de huiskamer naar de keuken wil. Op die manier hebben we al wat kwartiertjes versleten met roeptoeteren naar elkaar, voordat we stilstaan en elkaar ook echt bereiken. Ik weet zeker dat je erom kunt lachen, ergens op de prachtige plek waar je ongetwijfeld bent terechtgekomen.
Kun je horen, dat ik af en toe je Mozart CD draai? Sinds kort kan ik ernaar luisteren zonder in stukjes te breken. En heel stiekem, als ik eerlijk ben, vind ik de muziek best mooi. Ja, ik, die niet van Mozart hield. Het Rosenberg trio kan me ook bekoren, sinds kort. De riverdance vind ik daarentegen echt nog steeds meer dan verschrikkelijk. Misschien went dat ooit ook nog en anders niet. We kunnen immers niet van alles hetzelfde houden.
Ik schrijf je deze brief om je gerust te stellen. Het is goedgekomen met die mensen. En ook met mij. Ik ben niet in de steek gelaten en ik ben niet alleen. Nog steeds krijg ik lieve kaartjes, telefoontjes en bezoeken van mensen die ons beiden dierbaar waren en zijn.
Vandaag kreeg ik visite van de meisjes. Juist ja, díe meisjes. Ze hadden twee bossen bloemen meegenomen, waaronder een speciale bos voor jou. Zonnebloemen.
Een warm gevoel overspoelde me en ineens schoot er een mooie gedachte door mijn hoofd. Want ineens zag ik het. Begreep ik het. Zolang er mensen blijven bestaan die zich jou als mens, als persoon herinneren plus de dingen waarvan je hield, zul je eigenlijk nooit ècht doodgaan.
En dat gegeven maakt mijn verlies draaglijk.
Liefs,
Detje