Archief van
Tag: meubels

Bureau

Bureau

De foto’s staren me wat meewarig aan. Een klein laagje stof verbergt de originele glans. Achter me fluit de afwasmachine haar in vino vitro. Een beetje zonlicht sijpelt naar binnen, weerspiegeld in het glas van de magnetron.
Het is frisjes maar het zit heerlijk, zo om de hoek van de Noorse bosgod. Ik hoef mijn hoofd maar om de muur te steken om mijn neus te laten verwarmen. Wanneer ik naar rechts kijk, zie ik enkele pluimen van de knotwilgen uit de achtertuin vrolijk wapperen op het ritme van een straffe novemberwind. Iets verder naar rechts zie ik de schutting kaal worden en tot mijn verbazing ontdek ik nog minstens vier knoppen in de clematis. Dat belooft nog wat.
Linksvoor schijnt de zon uitbundig door de ramen, die hoognodig een poetsbeurt nodig hebben met een stevig sopje maar vandaag gaat dat feestje niet door. Ik heb andere, snode plannen. Ik kijk nog eens om me heen. Het kastje dat al een tijdje wat zielig onder de trap stond weggemoffeld hebben we liefdevol tegen de eettafel aangeschoven, die nu plots niet meer zo enorm lijkt en haar maatje heeft gevonden. Eindelijk kan er een mooie fruitschaal op tafel -oh nee op het kastje- en daarmee is het geheel compleet.
Onder de trap huist nu mijn nieuwe en toch antieke bureau met laatjes. Een verrassing van Lief. De laatjes moeten nog wel nagekeken en gelijmd want ze zijn wat verdroogd en kunnen wanneer je even niet oplet, uit elkaar vallen en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Het bureau dateert uit de jaren dertig, is zichtbaar liefdevol verzorgd,een gegeven dat we uiteraard gaan voortzetten.
Ze past bij ons alsof ze er altijd al is geweest. Tot mijn vreugde kunnen de eetkamerstoelen, een tijdje terug liefdevol gescoord in de kringloopwinkel, prima als bureaustoel fungeren.
Met de komst van mijn bureau kan ik mijn administratie, die al een paar jaar verkeerd in de servieskast ligt, keurig in de laatjes opbergen. Daarnaast kan ik eindelijk de restjes antiek servieswerk van tantes, oma’s en andere erfstukjes die nu nog her en der op rare plekken verkeren, netjes opbergen waar ze thuishoren. Achter glas, glimmend in de zon.
Niet alleen heb ik nu een heerlijke schrijfhoek in huis gekregen; mijn bureau heeft ook sommige zaken in huis hun eigen plek gegeven.

Oude Leidse

Oude Leidse

Voorzichtig geef ik haar een arm, help haar over de drempel naar buiten. Huiverig staan we in het maartse zonlicht. Zo in de zon oogt ze broos. Houterig lopen we naar het busje, wat klaarstaat. Ik til haar de bus in en met wat schuifwerk zit ze veilig achterin.
Even later geef ik haar zuster dezelfde arm en samen struikelen we richting de stoep. Ze geeft een stevige tegendruk op mijn arm, die richting mijn tenen lijkt te groeien. Ik parkeer haar voorzichtig naast haar zus, achterin het busje. Beiden krijgen gordels om. Een beugel om de voeten, zodat ze niet onverwachts in de bus kunnen verschuiven. Veiligheid voor alles. Via vele kleine grachtjes bereiken we uiteindelijk de hoofdweg.
Een kostbare vracht, deze twee bejaarde dames uit Leiden. Hoe oud ze zijn weet niemand precies maar ze stammen ergens uit de vorige eeuw, te zien aan de licht verschoten kleur van hun kledij. Toen ik ze samen op de foto zag, eergisteren, wilde ik nog maar een ding. Heel graag mijn leven met ze delen en liefdevol voor ze zorgen. Mijn gezinsleden moest ik eerst nog overtuigen maar na het zien van de foto waren ook zij verloren.
Samen aangeboden, wegens leeftijd en zorgvraag niet meer te huisvesten. Ja, zo gaat dat, in een jong gezin. Zorg en zorg gaan niet altijd samen. En nu gaan ze vanuit Leiden, zo hupsakee naar Amsterdam, om daar hun oude dag door te brengen. Natuurlijk hoop ik dat ze het net zo fijn zullen vinden als ik en dat de liefde wederzijds is.
De bus draait onze oprit op. “We zijn er, dames,” zeg ik opgewekt. Een voor een help ik ze behoedzaam uit het busje. Een van de dames laat van schrik haar hand los, waardoor ze bijna achterover klapt in het grind. Nog net kan ik haar beetgrijpen. Mijn rug protesteert. Drie keer de sleutel omdraaien, de schuifdeur openen en dan schuifelen we voorzichtig achter elkaar naar binnen.
“ Welkom dames”, zeg ik lachend. “Welkom in het betonpaleis. Mogen jullie hier nog lang en gelukkig blijven staan. We gaan met jullie lezen, muziek luisteren en veel kletsen.” Voorzichtig laat ik me in een van de dames zakken. Het stoeltje protesteert krakend. Mijn rug, op de proef gesteld door het vervoer, komt tot rust. Even later probeer ik de andere stoel. De armleuning van dit exemplaar is losgeschoten maar dat valt prima te lijmen, volgens lief.
Tevreden zucht ik even diep. Blij met met mijn oude Leidsen.
Oude Leidse