Archief van
Tag: leven

Boekje

Boekje

Iets meer dan een jaar geleden stond ik met mijn één meter zestig in de boekwinkel. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, ik kom er vaker, maar vorig jaar lag mijn eigen boek mooi te zijn in de etalage. Náást Hendrik Groen. Hoe mooi kan het leven zijn.

Dit jaar merk ik dat ik een beetje aanmodder. Ook goed, weer eens wat anders dan aanmoederen want ook dat deed ik regelmatig maar met een zoon van twintig die zijn zaakjes zelf regelt én op orde heeft, verandert het leven van een bijna middelbare moeder drastisch.

Ik ervaar het wat dubbel, want als moeder bemoei ik me graag overal een beetje tegenaan en laat dat nu net zijn wat de jonge meneer soms wat irritant vindt. En ik geef hem groot gelijk.

Zo modder ik dus wat aan, inclusief lijf en leden. Het lijkt een leeftijdsdingetje. Mijn thermostaat gaat langzaam stuk, hetgeen betekent dat ik regelmatig met een tomaatrood hoofd rond loop. Niet alleen meer met hardlopen, of van schaamte en/of blozerij, maar meer door een plotseling opkomende warme tornado die zich door het lijf een weg naar boven raast. Warmte stijgt immers altijd op.

Daarnaast merk ik dat ik wat stijver wordt. In mijn ledematen (waarvoor yoga) én in mijn hoofd. Mijn bovenkamer is niet meer zo flexibel, ze wordt vergeetachtig ook en bij een ontregelde hypofyse (die geef ik gewoon de schuld) ontplof ik om het minste of geringste.

In 2008, toen ik nog poli assistent was, begonnen we een menopauzespreekuur. Dat hebben we geweten; het was en is nog steeds zeer succesvol. Druk bezocht met vrouwen die de spreekkamer inlopen met een hoofd vol vragen en die -meestal- glimlachend weer naar buiten stappen, wanneer het proces van de overgang is doorgenomen en waarbij blijkt dat eigenlijk alles volgens het boekje gaat.

In het voorjaar besloot ik een lezing van onze eigen overgangs verpleegkundige te bezoeken. Voor de zekerheid want hoewel ik het proces eigenlijk nog zou moeten kennen, na tien jaar polikliniek ervaring, bleek dat er veel belangrijke informatie uit het overgangsproces niet meer in mijn hoofd aanwezig was. Dat krijg je ervan, na ruim twee jaar comploeteren.

Gelukkig vond ik alles tijdens de lezing weer terug, onder toeziend oog van de glimlachende menopauzeverpleegkundige. Het blijkt dat ook in lijve Lettersmid alles volgens het boekje verloopt. Ik ben er alleen nog niet achter welk boekje het is geworden of welke uitgave.

Ach, zolang het maar geen spoorboekje is. Dat bevat immers alleen maar vertragingen.

Donkergroen

Donkergroen

De periode van het jaar waarin daglicht zou moeten zegevieren wordt gekenmerkt door hevige hoosbuien, overstromingen, donkerte die om negen uur ’s avonds al intreedt. Het is teleurstellend en deprimerend. Waar blijft de langverwachte midzomer? Wat mij betreft hoeft het niet eens heel erg heet te zijn. Als het maar licht is. Alsjeblieft. De winter heeft zo lang geduurd.
Bij een inspectieronde door mijn achtertuin zie ik de blaadjes van de krentenboom diep treurig naar beneden hangen, contact maken met de aarde, die ik dapper heb omgewoeld in de strijd tegen het zevenblad. Met de magnolia is het niet veel beter gesteld. De lange, zware vlechten van de moerbeiboom druipen naar beneden. In het grasveld, waar eens de trampoline van mijn zoon stond, heeft zich een alternatieve vijver genesteld. Nijdig besluit ik dat het weer geen goed gras wordt dit jaar, terwijl ik stampvoetend terugloop richting het huis. En dan zie ik het.
Ergens in deze donkergroene treurnis ontdek ik gezinsleden, die het wél heel erg naar hun zin hebben in mijn tuin. Een lichtpunt in de duisternis zijn bijvoorbeeld de lavendelplanten in de zinken teil, die onverschrokken doorbloeien, ook al vergeet ik ze regelmatig te bewateren. Ook de chrysant in het rode emmertje lijkt zijn wederopstanding te vieren met een voorzichtig bloeimoment.
In onze vijver is het een levenslustige boel. De goudwindes zwemmen vrolijk rondjes rond de bubbels die in de vijver ontstaan tijdens de volgende meiregense plensbui. Dapper steekt heer kikvors zijn groen gestreepte hoofd en rug boven het water, om even later met een ferme plons weer onder de waterlelies, die uitkomen, te verdwijnen. Vogels in de omgeving houden hun avondvergadering, luid kwetterend wordt besloten wie morgen als eerste opstaat en de rest van het spul wakker tettert.
Tot mijn verbazing is de gevoelstemperatuur buiten nog heerlijk. Zachtjes tikt de meiregen een zomers ritme op het dak van mijn buitenterras.
Ik draai mijn ligbed een kwartslag en vouw het open tot model tweepersoons slaapbank, wat het in feite ook is. Tevreden lig ik op mijn buik, met mijn gezicht boven het water, vol verwondering over het leven en bedrijvigheid in en om het water, dat zo in contrast staat tot de stilte op straat vanwege de regen.
Soms vind je het wonder zomaar verstopt in een simpele maandagavond, ergens rond een Amsterdams vijvertje.