Archief van
Tag: HSP

Route

Route

Tweeduizendzestien, het jaar waarin er zoveel veranderde en er tegelijkertijd zoveel goeds op mijn pad is terechtgekomen.
In februari verhuisde de andere moeder, #MissAlzheimer, naar haar nieuwe plekje in het noorden van Nederland. Haar verhuizing ging niet vrijwillig en verliep niet zonder slag of stoot, het afscheid was vrij plots en overviel me, al wist ik dat haar bestemming beter was dan thuis. Slechts kort heeft ze van haar veilige plek mogen genieten, in april overleed ze plotseling na een kort maar heftig ziekbed.
Met haar overlijden verdwenen mijn zorgen. Dat klinkt hard en toch is het zo. Het is angstaanjagend om te leven in de wetenschap dat je tweede moeder over straat zwalkt in haar nachtjapon en wildvreemden aanklampt in de hoop dat ze haar naar de bus brengen. Of naar de tram. Want haar bestemming verschilde per dag. Godzijdank kende de buurt haar, werd ze thuisgebracht. Na haar overlijden was het verwonderlijk en tegelijkertijd een grote opluchting om nooit meer bezorgd te hoeven zijn over haar welzijn.
In augustus van dit jaar kwam #MissAlzheimer op haar plekje bij ons in de tuin, naast het zonnebloemenhuisje waar mijn moeder sinds 2013 zetelt. Het voelde direct erg prettig om beide moeders weer dicht om ons heen te hebben. Zoals het altijd was. In de wetenschap dat ze ergens hierboven nog met ons konden meekijken en meegenieten van hun kleinzoon, die dit jaar is begonnen met autorijden. Een mijlpaal. Beiden zouden trots zijn geweest.
In het voorjaar werd de diagnose HSP bij mij gesteld, na een jarenlange puzzeltocht vol gedoe en geworstel met depressies en bijna-burn outs. Het was zowel een verrassing als thuiskomen. Ineens begreep ik mijn verkleedpartijen als kind zijnde, omdat elk kledingstuk wel ergens een naar etiketje of naadje had dat me zeer deed of mijn huid irriteerde. Ik dreef mijn moeder tot wanhoop, kon het haar niet uitleggen. Mijn driemaal daags verkleedgedrag werd daardoor als onnoemelijk vervelend en irritant uitgelegd.
Niet durven slapen wanneer ik ziek was. En met veelvuldige keelontstekingen en oververmoeidheid door -naar ik nu pas weet- overprikkeldheid gebeurde dat dus regelmatig. De elektrische klok op de schoorsteen die zich overdag in mijn gehoorzenuw nestelde en waarvan het geluid nog eens werd versterkt bij koortsaanvallen, tot een innerlijk slopend slagwerk.
Altijd op blote voeten lopen, vanaf het vroege voorjaar tot het late najaar, niet gehinderd door kou of ongemak. Met de afdrukken van het grind op mijn voetzolen en tegelijkertijd glassplinters uit de sintels.
Contact willen maken met de aarde zonder te weten wat dat was en waarom. Alwetend hoe volwassenen in elkaar staken, daarmee bepalend bij wie ik wel terecht kon en bij wie absoluut niet.
Met mijn oude ziel betweterig overkomen terwijl ik anderen slechts wilde helpen. Buiten bivakkeren in mijn omgekiepte poppenwagen waarvan ik in de bak kon zitten en de kap mij zodoende beschutte tegen zon en regen, altijd op reis in mijn leesboeken. De bewoners van de poppenwagen had ik overigens, zonder poppenmoederlijk geweten, ergens zielloos op zolder gekwakt.
In juni van dit jaar besloot ik een leergang HSP te volgen om zodoende mezelf niet alleen te leren begrijpen en mijn gebruiksaanwijzing opnieuw te schrijven, maar ook in het reine te komen met mij, mijn levenspad en met mijn tekortkomingen. Een leergang waarin ik mijn “lasten”, die altijd in mijn nadeel hadden gewerkt, leerde ombuigen om er mijn voordeel mee te kunnen doen. Ik heb geleerd waarom ik ben geworden wie ik ben en welke ervaring aan deze reis ten grondslag lagen.
Mijn voeten zijn dankzij de leergang mijn wortels geworden. De antenne die in mijn hoofd heeft zich inmiddels als alternatieve voelspriet in mijn voeten genesteld en laat me feilloos weten wanneer iets goed voelt en wanneer niet. De kunst is om mijn voeten te finetunen met mijn spraak, zodat ik nog beter kan aangeven wat ik wil en wat ik niet (meer) wil. Daar ligt nog een uitdaging en ik heb er alle vertrouwen in dat het gaat lukken.
Sinds 2016 weet ik namelijk, dat ik zoveel meer kan dan dat ik dacht en dat er zoveel meer mogelijkheden bestaan dan dat je kunt zien. Dus kom maar op met dat nieuwe jaar. Ik ben nog nooit eerder in 2017 geweest dus ik denk dat ik er mijn weg wel vind.

Leergang

Leergang

Meer dan veertig jaar geestelijke achterstand wegwerken. Dat klinkt zwaar en toch is het vrij gemakkelijk. Sinds ik me in het onderwerp HSP ben gaan verdiepen kom ik thuis en regent het kwartjes, ter hoogte van een jaarsalaris.
Soms komt er verdriet om de hoek kijken want wat had ik dit graag eerder geweten. Het had een hoop gebeurtenissen in mijn leven anders kunnen laten verlopen. Correctie: ik had er op een andere, meer ontspannen manier mee kunnen omgaan.
Ik lees, nee, verslind boeken van Antoine van Staveren, Annek Tol en Ilse Sand. Gegierd van het lachen heb ik om de herkenning van een beschrijving van HSP in werk en beroepen. Daarnaast heb ik hartelijk gegrinnikt om het feit waarom ik zo’n ontzettende (bloed)hekel heb aan op vakantie gaan met de auto.
Tegelijkertijd leer ik wat de reden is waarom ik niet meer wil rijden in onze schakelbak terwijl ik het automaatje van #MissAlzheimer omarm. Mijn gegronde hekel aan het werkwoord moeten, krijgt een natuurlijk plekje. Mijn hypernervositeit wanneer ik tijdens werkzaamheden op mijn vingers wordt gekeken, is ook zo’n eyeopener.
Mijn levenswekker gaat af. Het is lente in mijn hoofd en in mijn lijf. De energie stroomt en ik bruis. Ik begrijp nu waarom ik op mijn werk de vele neventaken en -klusjes zo verschrikkelijk graag doe en deze niet zou willen missen.
Keerzijde is dat ik nu ook weet waarom ik eigenlijk niet zo geschikt ben voor het werken op een polikliniek. Een vaag “dingetje” waar ik al een aantal jaren tegenaan loop, zonder daadwerkelijk te kunnen benoemen waarom dat zo voelt. De ongeschiktheid komt niet door mijn collega’s, mijn polizusjes, die zoveel geduld met mij hebben en me liefdevol opvangen en begeleiden. Ook de patiënten zijn geen oorzaak want voor hen ben ik namelijk zeer geschikt. Het is het gedoe eromheen.
Telefoons die rinkelen met een patiënt aan de balie die een pen aan je vraagt, terwijl ook de dokter aan je jasje trekt met de vraag of je de vervolgafspraken en de opname voor diezelfde patiënt aan de balie wel hebt geregeld. En oh ja, het spreekuur van vrijdag moet nog even “omgegooid” want er zit een fout in het rooster. Geloof me, op dagen waarop ik spreekuren draai, doe ik mijn uiterste best om halverwege de dag niet te snauwen of in huilen uit te barsten.
Waar ik dacht aan een burn-out of overspanning: daar heeft het niets mee te maken. Ook ligt het niet aan mij omdat ik te stom ben om te kunnen multitasken. Het is heel simpel: met mijn HSP antenne ben ik gewoon niet geschikt om zes dingen tegelijk op afroep te kunnen doen, zoals een gemiddelde doktersassistente dat wél heel goed kan. (Let wel: ik had het graag gekund!) Ik kan heel goed zes klusjes tegelijk doen, wanneer men mij met rust laat en het op eigen kunst, vliegwerk en inzicht mag want dan wordt het nog geweldig ook.
Overal en nergens zijn op het moment dat er een nieuw computersysteem in werking is, dat gaat wel heel goed. Aan knoppen en draadjes draaien, verschillende beeldschermen vertalen. Vindingrijk en snel schakelen. Het brein juicht. Uitleggen waar gegevens voortaan te vinden zijn en waarom. Helpen. Nodig zijn, met zinvol werk. Daarvan krijg ik vleugels, zo weet ik uit de afgelopen week.
Maar als veel personen tegelijk in een drukke omgeving een beroep op mij doen, dan wordt het lastig. Mijn HSP geweten speelt op omdat ik alles aandachtig, tegelijk, deugdelijk en moreel juist wil doen #stopdetijd. Daar zit hem de kneep. In de angst fouten te maken dwaal ik af, mijn aandacht wordt verdeeld en ik raak niet alleen de draad kwijt, maar ook mezelf. Dat veroorzaakt weer gewetensvol gepieker en gepeins over mijn algeheel functioneren, (overigens totaal niet nodig) waardoor ik mezelf nog slechter ga voelen en in een negatieve spiraal beland. Op zulke dagen kom ik gesloopt thuis.
Moeite hebben met werkprocessen waarvan ik vind dat ze veel sneller en efficiënter zouden kunnen verlopen. Afhaken bij zaken die ik niet nuttig of zinvol vind. Omdat ik het hele plaatje al heb gezien en ook heb gezien hoe het anders kan. Maar door de waarnemingen die ik opvang met mijn antenne en de beren onderweg al heb afgeschoten voor ze überhaupt op de weg zouden kunnen verschijnen, loop ik te ver op zaken vooruit en kan ik niemand op mijn weg meenemen. Die antenne is handig, maar leg maar eens aan een ander uit waarom je persé rechtsaf zou moeten slaan in plaats van links, simpelweg omdat je de weg al hebt “gezien”.
Dingen al weten maar dat niet duidelijk kunnen uitleggen. En toch behoefte hebben aan duidelijke, open communicatie. Typisch HSP.
Voorlopig lees ik dus verder. Niet alleen de boeken van ervaringsdeskundigen maar ook materiaal dat is geschreven uit wetenschappelijk oogpunt. Ik verwonder, leer en groei in reusachtig tempo.
Mijn zelfvertrouwen groeit dapper met me mee.