Graad

Deze week heb ik het antwoord op mijn opleidingshongervraagstuk gekregen. Ik loop namelijk al een tijdje rond met het idee dat ik graag een HBO opleiding wil gaan doen alleen weet ik niet in welke concrete richting dat zou moeten zijn.

Ik heb enkele opleidingen bekeken in de trant van psychologie, functioneel beheer, organisatiekunde maar telkens struikel ik over het complete pakket. Elke keer ontdek ik dat slechts enkele modules van zo’n opleiding me bijzonder aanspreken en andere zaken juist helemaal niet (maar dan ook echt helemáál niet).

Deze week ontving ik een bijzonder mailtje. Het maakte deel uit van een serie van ideeën en suggesties om enkele zaken in mijn leven heerlijk te versimpelen (Thanks Percy Tienhooven!) In een van deze mails zat een prachtig cadeau namelijk het antwoord op mijn opleidingsvraag. Het bijzondere hieraan was dat het antwoord precies luidde zoals ik zelf van binnen al lang wist maar waarvan het zo fijn is dat het door iemand anders werd bevestigd. Je groeit in je leven door bij te leren in wat jij denkt dat van belang is.

Het antwoord is zo heerlijk simpel, dat ik op mijn verkansie adres zit te glimmen achter mijn geleende laptop van Junior. Stoppen met zoeken, ik heb mijn opleiding gevonden. Beter nog ik ga mijn eigen opleiding uitvinden. Het mooie is: ik hoef me nergens in te schrijven of in te stromen, ik hoef geen subsidie in de vorm van studiefinanciering aan te vragen en ik hoef niet op kamers. Ik kan gewoon verder gaan waar ik ben gebleven in mijn eindeloze, niet te stuiten leeshonger naar goede boeken over alles wat ík van belang vind in mijn leven.

Het eerste boek waar ik me van harte instort is het boek “Sterker voelen op het werk,” van Eveline Baar. Het is een boek dat niet zozeer inzicht geeft in hoogsensitiviteit op de werkvloer en de valkuilen die hierin kunnen ontstaan maar het boek brengt tevens een dynamiek met zich mee dat me aanspreekt. Het stelt me in staat om precies datgene op te pikken, wat voor mij van toegevoegde waarde is. Met andere woorden: ik leer wat voor mij belangrijk is. Daarnaast vind ik het een heel prettig gegeven dat in dit boek de positieve zijde van hoog sensitief zijn wordt belicht en welke talenten en kwaliteiten hieraan zijn verbonden. Een dikke plus.

Van inzicht naar uitzicht. Op naar…. Precies. Op naar van alles wat ik maar wil zijn.

Advertenties

Hokjes

Eigenlijk houd ik niet van hokjes maar het zit zo: als ik iets kwijt ben, dan zoek ik in hokjes. Dus niet in hoekjes maar in hokjes. Ergens in dat rare brein van mij is ooit een kubus ingebouwd waar aan kan worden gedraaid. Daarna krijgt u antwoord. Of ik vind iets. Dat dus.

Ik heb een damestas met vaste vakjes. Zonder iemand te willen beledigen noem ik het steevast mijn autistentas, want alle vakjes zijn voorgedefinieerd en bevatten steevast dezelfde inhoud. Sleutels links, portemonnee rechts. In de tas bevindt zich een binnentas met vakjes. Reuzehandig want ik hoef het zwikje maar een keer in te richten en de rest van de tijd ben ik klaar én bovendien ben ik niets kwijt.

Rijbewijs achter, fotomapje middenvoor. In een klein vakje links, met een netje, bevinden zich de semi medische zaken als neussprays (zeezout en het zware spul) , mijn deo, mijn oogdruppels. als tegenhanger aan de andere zijde ligt daar mijn kleine flesje Noa van Cacharel en terzijde een pakje wat op papieren zakdoekjes lijkt (hsp galore).

En nooit of te nimmer hoef ik dus te zoeken, behalve…….als ik een kleinere tas dan mijn grote zwarte autistentas meeneem. In de kleinere tas, model handtas, zit namelijk een andere binnentas (zeg maar passend en handig voor mijn andere iets kleinere tassen) en dus moeten daar de zaken net even anders ingepakt. Als ik alles tevoren heb gecheckt #hspholadiee dan is er niets aan de hand. Heb ik weer eens naar iemand anders geluisterd, mijn chaos omarmd en de paniek losgelaten, kan ik het shaken. Einde oefening, sleutels foetsie, pinpas weg. Ramp!

Gelukkig beschik ik dus over hokjes. Dat werkt zo: wanneer ik iets kwijt ben, dan heb ik er een plaatje van rondzwerven ergens in mijn hoofd, gesorteerd op de mogelijke plekken waar het zoekgeraakte stuk zich zou kunnen bevinden. Dat varieert in tijdspanne van een week tot vele jaren. Even scan ik door mijn hoofd en tegelijkertijd spoel ik de film terug van wat ik aan het doen was en waar ik ben geweest. Meestal vind ik het zoekgeraakte object dan wel weer terug. Met de beeldvorming worden er soms andere beelden meegespoeld en kan ik zomaar in lachen uitbarsten of juist in huilen.

Vanmorgen bleek ik hierin niet uniek. De sportschool instructeur had, na enkele weken wegens warmte een jasloos bestaan, zijn autosleutels ergens in de vele zakken van zijn windstopper gestopt. Even later zag ik hem stilstaan, wat schudden met zijn hoofd en nog wat later verscheen er een grijns. Vanuit linksbinnen werd de sleutel uiteindelijk tevoorschijn getoverd. Hij bleek dezelfde zoekmethode te hanteren als ik. Ofwel: liefst alles op het daarvoor bestemde plekje, zo niet, dan zoek je in hokjes en je speelt de zoekfilm af in je hoofd. Ook hij heeft ongeveer elk zoekobject in zijn hoofd gefotografeerd zitten. Hij hoeft het net als ik maar op te roepen.

En daarom hou ik sinds vandaag vandaag toch een beetje van hokjes. Omdat het soms zo gezellig staat, zo met een ander mens in je eigen hokje.