Archief van
Tag: HSP

Onbedaarlijke stilte

Onbedaarlijke stilte

“Over welk talent beschik jij?” staat er in een vrouwenblad, waarmee ik nog niet dood gevonden wil worden en toch lees. In de wachtkamer, ergens. Op slag ontstaat er kortsluiting in mijn bovenkamer.

Gedachten die ik in de categorie “briljant” heb geparkeerd, worden ter plekke door elkaar gegooid en verdrukt door een nieuwe stroom van woordenbrij en angstige gedachten over het begrip talent. Op slag zie ik sterretjes en er ontstaat een dikke mist tussen de grijze cellen.

Gave. Capaciteit. Knobbel, vaardigheid. Een kunstje. Kan ik dat? En zo ja, zegt dat dan iets over mij? Wanneer je een kunstje kunt doen, heb je daar dan ook talent voor? Of is het aanleg? Ik weet het niet en mijn hoofd kan het inmiddels niet meer bedenken.

Er is wel iets waar ik goed in ben en dat is vallen. Liefst plat op de muil, ordinair op straat. Met name wanneer ik op hakken loop, hetgeen niet vaak gebeurt maar zo af en toe, in een positieve zomerse bui. Mijn innerlijk navigatiesysteem heb ik tevoren geprogrammeerd, blik op de grond, op zoek naar gevallen dubbeltjes en kwartjes. Terwijl er een meneer naar mij fluit, hapert het innerlijk kompas en gaat het mis. De schoen wringt, ergens tussen een prachtig middeleeuws gevoegd kinderkopje en een stoeprandje. Gracieus land ik in de goot.

Dat innerlijk kompas zorgt vaker voor problemen. Een hysterische satellietschotel in mijn hoofd, hinderlijk scherp afgesteld op de buitenwereld. Het is geen talent, eerder een veroorzaker van ruis. Soms wil ik dat hinderlijke apparaatje uitzetten maar dat lukt niet. En dus komt er regelmatig teveel informatie binnen, waar ik gevoelsmatig iets mee moet maar waar ik in de praktijk niet altijd iets mee kan. Dat zorgt voor onrust en onbedaarlijke stilte tegelijkertijd.

Anderzijds zorgt ze ook voor haarscherpe beelden, voorzien van Dolby surround in stereo, dwars door het slakkenhuis in mijn bovenkamer galmend. Bijvoorbeeld wanneer een troep wilde ganzen in formatie overvliegt, locatie Wilmkebreek en gaande in de richting van het zuiden. Op slag word ik een vrouwelijke Nils Holgerson, vlieg ik een stukje mee. En nu het allemaal wat kaler wordt buiten, zorgt mijn satellietschijf voor de bewondering van kleinkunst, in de vorm van zonnestralen uit een late novembermiddag, die de muur bestrijken doordat ze vanuit vreemde onbereikbare hoeken worden weerkaatst die in de zomer onmogelijk zijn.

Mijn satellietschijf levert daarmee tegenstrijdigheid. Enerzijds blijft het een onruststoker, vermoeiend en onpeilbaar. Anderzijds is het misschien toch een verkapte talentmodule, waarmee ik wonderen in deze wereld kan blijven zien en waarderen. Mijn intenne is nooit af te stellen en kent geen gebruiksaanwijzing.
Gelukkig kan ik erover schrijven.

Graad

Graad

Deze week heb ik het antwoord op mijn opleidingshongervraagstuk gekregen. Ik loop namelijk al een tijdje rond met het idee dat ik graag een HBO opleiding wil gaan doen alleen weet ik niet in welke concrete richting dat zou moeten zijn.
Ik heb enkele opleidingen bekeken in de trant van psychologie, functioneel beheer, organisatiekunde maar telkens struikel ik over het complete pakket. Elke keer ontdek ik dat slechts enkele modules van zo’n opleiding me bijzonder aanspreken en andere zaken juist helemaal niet (maar dan ook echt helemáál niet).
Deze week ontving ik een bijzonder mailtje. Het maakte deel uit van een serie van ideeën en suggesties om enkele zaken in mijn leven heerlijk te versimpelen (Thanks Percy Tienhooven!) In een van deze mails zat een prachtig cadeau namelijk het antwoord op mijn opleidingsvraag. Het bijzondere hieraan was dat het antwoord precies luidde zoals ik zelf van binnen al lang wist maar waarvan het zo fijn is dat het door iemand anders werd bevestigd. Je groeit in je leven door bij te leren in wat jij denkt dat van belang is.
Het antwoord is zo heerlijk simpel, dat ik op mijn verkansie adres zit te glimmen achter mijn geleende laptop van Junior. Stoppen met zoeken, ik heb mijn opleiding gevonden. Beter nog ik ga mijn eigen opleiding uitvinden. Het mooie is: ik hoef me nergens in te schrijven of in te stromen, ik hoef geen subsidie in de vorm van studiefinanciering aan te vragen en ik hoef niet op kamers. Ik kan gewoon verder gaan waar ik ben gebleven in mijn eindeloze, niet te stuiten leeshonger naar goede boeken over alles wat ík van belang vind in mijn leven.
Het eerste boek waar ik me van harte instort is het boek “Sterker voelen op het werk,” van Eveline Baar. Het is een boek dat niet zozeer inzicht geeft in hoogsensitiviteit op de werkvloer en de valkuilen die hierin kunnen ontstaan maar het boek brengt tevens een dynamiek met zich mee dat me aanspreekt. Het stelt me in staat om precies datgene op te pikken, wat voor mij van toegevoegde waarde is. Met andere woorden: ik leer wat voor mij belangrijk is. Daarnaast vind ik het een heel prettig gegeven dat in dit boek de positieve zijde van hoog sensitief zijn wordt belicht en welke talenten en kwaliteiten hieraan zijn verbonden. Een dikke plus.
Van inzicht naar uitzicht. Op naar…. Precies. Op naar van alles wat ik maar wil zijn.