Archief van
Tag: hardlopen

Soleus, serieus

Soleus, serieus

Na twee weken fysio ben ik nog steeds lid van het#TNL ofwel Team Niet Lopen. Inmiddels heb ik een maand lang (op twee keer een kleine training plus die pijnlijk afgelopen Vondelparkloop na) niet hardgelopen. Tot mijn verbazing bestaat de wereld nog, is ook nog steeds rond en uw Lettersmid loopt er bedaard en in volledige berusting rond. Er is vrede.

Ja, ik mis het hardlopen en toch ervaar ik tegelijkertijd berusting. Het klinkt ongelooflijk vanuit mijn als onrustig te boek staande bovenkamer en toch is het zo. Tijdens mijn dagelijkse wandel-naar-mijn-werk sessies kom ik verrassend dichtbij mijn kern. Waar ik normaal gesproken ongeduldig word en ongedurig na een week of wat niet bewegen, is er een rust over me neergedaald om deze blessure zonder verder oordeel te aanvaarden. Anders gezegd: ik zie wel waar het me brengt.

Het voelt als een verademing. Tussen de bedrijven door fiets ik rondjes van wel twintig kilometer langs koeien, schapen en ganzen, op mijn historische, fantastisch gerestaureerde mountainbike. Ik trap prachtige ronde bewegingen, versnelling lichtjes afgesteld want ik wil mijn benen niet te zwaar belasten. En het fietst gewoon zo lekker. Daarnaast doe ik braaf de precieze hoeveelheid opgegeven krachtoefeningen van de fysiotherapeut en als kers op de taart sta ik tweemaal per week 10 minuten (opbouwen, rustig opbouwen) op de crosstrainer, begeleid door een fijn muziekje in mijn oordopjes.

Mijn blessure maakt me niet alleen nederig; meer nog maakt het me eveneens bewust van de manier waarop ik me door het leven beweeg en waarom ik dat zo doe en niet anders. Er ontstaan vragen in mijn hoofd, die soms wel en niet altijd direct om antwoorden vragen. Wat voor loper was ik nou eigenlijk en wat heeft het me tot nu toe gebracht? Welke status heb ik mezelf als hardloper eigenlijk aangemeten? Was dat terecht? Ben ik de loper die ik zou willen zijn? Belangrijkste vraag: wat laat ik achter bij mijn scholspierblessure en wat ga ik meenemen in mijn herstel?

Tot mijn verbazing liggen de antwoorden hierop best ver uit elkaar. Opnieuw beginnen is daarmee misschien niet eens zozeer een straf. Wanneer ik het opschrijf schrik ik ervan, klinkt het zo niet van mij maar opgelepeld van iemand anders. Tot mijn verbazing voelt het echter meer mezelf dan ooit tevoren.

Soleus, olé

Soleus, olé

Na twee weken griep vond ik dat ik weer voorzichtig kon gaan hardlopen. Geen koorts gehad, rustig aan gedaan.

De kwart marathon van Egmond had ik inmiddels aan een hardloopster uit Eindhoven overgedaan, die zielsgelukkig was te kunnen starten. Een wijs besluit, vond ik.

Alle signalen stonden op groen. Ik heb daarom rustig een eindje door de polder gesjokt, muziekje op het hoofd om de benen te temperen op het ritme van de muziek. Het ging heerlijk, wel in tempo slak, maar voor het eerst maakte het me niet uit.

De dinsdag erop weer fijn naar mijn cluppie afgereisd om weer eens samen te trainen. Ik had een streng beleid: rustig aan lopen, geen snelle sprintjes en ik zou van alles maximaal de helft doen. Dat is moeilijk als het lekker gaat maar leren luisteren naar je lichaam is ook een mooie les.

Op de baan aangekomen wilde ik rustig inlopen, tilde een van mijn voeten op om te gaan beginnen. Het tempo was dribbelen, dat wil zeggen tempo slak, dus zonder ingewikkelde sprinttoestanden. Direct voelde ik me door mn voet zakken, misstap, o jee. Beetje struikelen en hup, voorzichtig verder. Na een rondje inlopen besloot ik mijn benen even rond te bewegen (voeten roteren) en dit leverde geen problemen op. Ik weet nog dat ik opgelucht was, geen nieuw gedoe na de griep, geen uitstel, op naar 10 februari, naar Schoorl.

Na vier setjes van versnellingen (niet versneld, gewoon rustig gelopen, een voorteken?) te hebben gelopen plus nog een rustig rondje over de crossbaan (al met al 4km) besloot ik dat het genoeg was geweest. Géén ingewikkelde toestanden had ik mezelf immers beloofd. Op het moment dat ik rustig naar de kant draafde om uit te stappen, voelde ik een akelige pijn op een punt dat zowel een kuit als een Achilles tegelijk kunnen zijn. Voorzichtig even opgerekt. Het leek op te knappen.

Er volgde een pijnloze training, enkele dagen later, van 6,5 pijnvrije kilometers met een lichte stijging in het parcours. Probleemloos.

Op zondag 20 januari stond ik aan een ijskoude start van de Vondelparkloop. Niet goed opgewarmd (stom) en hard begonnen met rennen (het was min twee!). Na twee ronden van 3,5 km (eigenlijk wilde ik zó graag 10km doen) wist ik dat het linkeronderbeen een verloren zaak was. Au.

Sinds het bezoek aan de fysio (het is inmiddels in wederkerende vorm) weet ik, dat er een musculus Soleus bestaat. En bij mij heeft ie links een knauw opgelopen, met een bult of knoop en ziet blauw.

Voorlopig wordt er dus nog lang niet gehold door uw Lettersmid. Fietsen mag ik wel van de fysio, dus heeft mijn oude mountainbike een restauratiebeurt gehad van zoonlief (handigerd) en dit weekend hebben we de crosstrainer vanuit de schuur naar binnen verhuisd, om zodoende de conditie niet helemaal te laten vergaren.

U begrijpt: de Schoorl run op 10 februari van 10 kilometer krijgt de hartelijke groeten. De handdoek die je erbij krijgt na de loop, hangt nu al in de touwen. Vergeven aan wederom een fanatieke hardloopster.

Februari streep ik dus maar door van de kalender. Liever op naar maart, naar het voorjaar, richting het Olympisch ik-heb-een-crosstrainer-in-mn-slaapkamer-en-ik-gebruik-hem festival.

Ik kan niet wáchten.