Archief van
Tag: groei

Altijd in ontwikkeling

Altijd in ontwikkeling

Momenteel lees ik “De kunst van het falen,” door Arjan van Dam. Noodzakelijk leesvoer want diep van binnen huist in mij namelijk een flinke faalhaas die bibbert en stuitert wanneer er een examen, toets, of ander iets met onbekende afloop moet worden afgelegd. Met of zonder diploma.

Een certificaat doet me stotteren en accreditaties zijn de bom.
Onzin. Met hoofdletter. Ik weet het ook wel. Maar gevoel zegt iets anders dus dondert en bliksemt het alweer een tijdje in mijn bovenkamer. Toch gebeurt er iets geks want vanaf het eerste hoofdstuk van het boek word ik meegezogen in een werkelijkheid die ik begrijp. Sterker nog: ik snap het niet alleen, ik voel het ook.

De moed lijkt zó vanuit mijn schoenen mijn lijf in te schieten, tintelt rond mijn kruin en maakt mijn hoofd wakker. Helder zelfs. Leren schijn je –volgens het boek- vanuit twee visies te kunnen doen. Namelijk vanuit de prestatiegerichte visie, dat wil zeggen gericht op succes, liefst op de korte termijn en met liefst minimale inspanning. Daarbij ga je uit van de entiteit, dat wil zeggen van aangeboren intelligentie die niet meer vergroot kan worden.

Een andere visie op leren heet het ontwikkelingsgerichte leren, dat meer is gericht op continu groei, verandering, verbetering en ontwikkeling. De uitgang is dat intelligentie niet is aangeboren maar – mits de hersenen in beweging worden gehouden – een leven lang kunnen leren. Bij ontwikkelingsgericht leren is falen, dat wil zeggen het maken van fouten, niet alleen toegestaan, meer nog: het is hard nodig. Zonder fouten is er geen verbetering en dus is er geen leerproces.

Mijn interne faalhaas juicht. Eindelijk mag ze er zijn, met alle kennis en wijsheid die ze in zich heeft. Ik lees en leer me suf en tot mijn verbazing interesseert het me eigenlijk geen mallemeter of ik aan dit boek een diploma of certificaat kan vasthaken. Ik begrijp, slurp op en bruis. Mijn ogen glimmen wanneer ze over de bladzijden vliegen. Dit is mijn thuisplaat. Homerun, niks drie uit.

Droedelen

Droedelen

Sinds korte tijd doe ik aan droedelen. Mogelijk heet het doedelen maar dat kan mij niet, droedelen klinkt veel leuker. Meer als mij. Daar klopt taalkundig weinig van maar dat is voor een keertje jammer dan.
In oktober heb ik -tussen de Spaanse bedrijven door- een vijfdaagse online training gevolgd om met kleine tekeningen alledaagse zaken uit je hoofd te krijgen. Want wat blijkt? Onze hersenen hebben -net als een computer- werkgeheugen. En wanneer een mens teveel gedachten of werklijstjes in z’n hoofd heeft of laat hangen, raakt het werkgeheugen overbelast en loopt de computer in de bovenkamer vast.
Tekenen schept orde in de chaos, maakt werkgeheugen vrij en dus heeft uw lettersmid dapper gedroedeld, inclusief een mindmap van wat me blij maakt #hoera en een setje iconen voor mijn “to do” of werklijstje. Opdat ik het overzicht kan bewaken én kan houden. Ik vind het heerlijk om te doen. Als beelddenker wordt het voor mij zoveel gemakkelijker om zichtbaar te maken wat ik MOET doen en wat nog even kan wachten.
Tijdens het vrij droedelen over mijn gedachten, dromen en ideeën kwam daar zomaar ineens een schrijvers icoontje bij. Het ontstond in de vorm van een setje smeedgereedschap, met letters.
Plus een klein ontwikkelingsvlammetje; mijn eigen olympisch vuur.