Archief van
Tag: begin

Peut-être?

Peut-être?

Zomaar een link, van het wee wee wee. Uit Frankrijk. Op Facebook. Huis te koop. Meer nog: boerderij. Met camping. Ik weet niet hoe het kan maar plots bevind ik me in een zelfgemaakte aflevering van “ik vertrek”.
Ik ben op een veldje beland, waarop vijf caravans staan geparkeerd plus vier tenten. Meegebrachte honden rennen rond en blaffen vrolijk. Kindjes spelen met elkaar in een centraal opgesteld speeltuintje met een trampoline. In het toiletgebouw zwaait properheid de scepter en men kan er van de vloer eten. En nee, er ligt niet genoeg want tijdens de gezamenlijke maaltijd van de avond ervoor is alles schoon op gegaan. Een plaatselijk gerecht is met de nodige flessen witte bourgogne en rode bordeaux, soldaat gemaakt.
Tijdens het kampvuur, wat om klokslag acht uur ’s avonds wordt opgestookt, worden er dansjes gedaan en er wordt gezongen. Samen vieren we vakantie, maken we muziek. Wel omstebeurt natuurlijk. Anders gaat het zo door elkaar. De boerderij krijgt een bibliotheek met zelf meegebrachte boeken. Bien sûr. Neem gerust een exemplaar mee terug naar huis en laat er liefst ook eentje achter. Met een boodschap. Voor de volgende vakantievierder.
Op deze manier klinkt het als een avontuur waarin geen plek is voor mislukking. Dat is onzin want natuurlijk gaat er in zo’n Franse film van alles mis. De vergunningen bijvoorbeeld. In Frankrijk schijn je er ongeveer honderddertig te moeten hebben en die verlopen ook ieder jaar weer opnieuw. Sommige vergunningen zijn verleend door ene meneer Fransois Persoult uit 1814 en wanneer u in 2016 open wenst te gaan, dan dient u een vergunning bij Louis Quinze aan te vragen. Juist ja, een verre achterneef van.
En het water, dat moet eraf, van oktober tot april. Iets met wilde zwijnen die over je terroir mogen grazen volgens een plaatselijk natuurwetje uit 1963. En het loodgietersgebeuren, dat moet je afnemen bij de plaatselijke plombeur, zijnde een meneer die doordeweeks een sapeur pompier blijkt te zijn. Het geeft niet. Het hoort zo. Evenals het feit dat het minstens een decennium duurt voor je als “fermette camping Neerlandaise” weer kunt kunt ademen. Zegt lief, die elk jaar nadat wij van vakantie terugkomen, roept dat hij het liefst gisteren een camping in Frankrijk zou gaan beginnen. Elk jaar opnieuw weiger ik, om er überhaupt over na te denken.
Dit keer is het anders. Deze boerderij met camping plus vier slaapkamers, een badkamer twee toiletten en wastafels laat mij niet meer los. Want het zou toch wat zijn #stelnou. Lief zou zijn hart kunnen ophalen met zijn grote hobby, verbouwen. Vindt hij leuk. Ikzelf zou gastronomisch kunnen koken, want natuurlijk zou mijn fornuis van thuis lekker meeverhuizen. Ik heb er niet voor niets mee afgezien, in 2011. Volgens Lief kan zulks niet, iets met propaan en butagas. De onmogelijkheid interesseert me niet. Desnoods leggen we een andere gasleiding met hulp van de plaatselijke plombeur.
Misschien zou ik schrijfles kunnen geven. Niet omdat ik een heel goede schrijfster ben. Meer omdat ik dat leuk vind. Onder het mom: altijd van je afschrijven. Stress thuis laten, komma’s en punten zijn niet belangrijk. De inhoud van het stuk is dat wel. Met wat schrijftafeltjes onder de cypres, of elke andere boom. Met 7700 vierkante meter zijn de schrijfbomen voor het uitkiezen.
Is het een mogelijkheid? Absoluut. Kan het? Geen idee. Is het haalbaar? Weet ik niet. Maar wie nooit iets probeert of uitvindt, eet zijn of haar hele leven spinazie en proeft nooit verse doperwtjes of vers gewassen veldsla. Een ding weet ik gelukkig zeker. Morgenochtend zit ik nog gewoon achter mijn bureau. En wat daarna komt, zie ik dan wel weer.

Padje

Padje

Januari heeft de glans van de decembermaand gepoetst.  We wensen elkaar het beste, veel gezondheid en voorspoed.  De lucht is bezwangerd met  goede voornemens want dit jaar gaan we het echt allemaal anders doen. Het roer gaat om, de tijd is rijp, zo kan het niet langer.
Wat er precies niet langer kan weet ik niet maar het komt er op neer,  dat we meer moeten sporten en meer moeten bewegen. Vaker naar de glasbak en ook beloven we braaf de oude kranten voortaan naar de papierbak te brengen. Lopend, want dat is meteen een conformatie aan het eerste bewegingsvoornemen.  We spreken vaker met elkaar af want de Kerst was immers reuzegezellig en zulks  moeten we vaker doen.
Een ding vergeten we tijdens het grote nieuwjaarsverbeteringsfeest. We zijn mens. En dus gedoemd in oude patronen te vervallen, omdat herhaling hiervan niet alleen makkelijk is maar ook veilig. En dus zuchten we rond half januari dat het weer niet is gelukt om ons leven te beteren en berusten ons in het oudejaarslot. Veel slechter worden we er overigens niet van; in de meeste gevallen vieren we het jaar erop weer gewoon Oud en Nieuw. Met even goede nieuwe voornemens. Ook dat zijn herhalingen.
We maken onszelf wijs dat we van het pad vallen, van onze doelen verwijderd raken zonder ernaar toe te werken. Ik ben ervan overtuigd, dat dat ene pad niet bestaat. Er zijn immers vele wegen die naar Rome leiden. Er is niet slechts één pad voor ons weggelegd dat we moeten volgen. Niet elke alternatieve route is een omleiding of verspilling van onze tijd. Het leven is NU;  de weg kent vele kruispunten en splitsingen.
Ik geloof niet meer in het ene pad. Natuurlijk heeft ieder zijn eigen weg af te leggen tot  we bij het punt zijn gekomen dat we uitchecken. Dat we afscheid nemen en zeggen: vaarwel, misschien tot later. Alleen dat pad hoeft niet slechts voor een persoon bestemd te zijn. Ik geloof oprecht in delen. En in mooie bochten en kronkels. Juist een scherpe bocht maakt je attent op wat er nog meer te zien is, buiten de geplande route. Een kronkel kan vervelend zijn maar je kunt er ook heerlijk flexibel van worden. Daar komt geen Yogajuf aan te pas.
We hebben veel te geven en te ontvangen, wanneer we besluiten om  personen op ons pad toe te laten. Mensen die met me meelopen, hardlopen, fietsen, schaatsen of rijden zijn wat mij betreft een verrijking van mijn persoonlijke snelweg.  Sterker nog, ik kan het niet alleen. Ik heb mensen nodig,  op mijn  road to nowhere.
Route du 2013 bracht schrik. Maar bracht  ook herkenning, troost en medeleven. Vriendschap en verdriet. Een diep dal en als toetje een heuvel, waarvanaf het uitzicht meer dan prachtig is. Niet altijd was mijn route gemakkelijk. Ik dwaalde regelmatig af en ontdekte dientengevolge mooie vennetjes, uitgestrekte heidevelden en elfenbankjes, waarvanaf uitrusten weer een mogelijkheid werd.
In 2014 dwaal ik daarom graag opnieuw van mijn padje af. En wanneer het nodig is, volg ik de lichtjes. Ik  weet ze inmiddels te vinden.
pannetje