Archief van
Tag: auto

Thor

Thor

Hij krijgt een liefdevolle aai over zijn meer dan stoffige neus. Na bijna twee maanden ben ik oprecht van onze V70 T5 gaan houden. Vanaf zijn 250 pk gevoerde mechanische neus tot en met zijn gespoilerde achterkant. Van alles aan hem trouwens, het oogt allemaal net wat robuuster, steviger dan een gewone uitvoering.

Björn, onze beloftevolle gouden koets, hadden we teruggebracht. Doordat de vervoersproblemen nijpend werden, riepen we ons mechanische kind, Anders, (Volvo 164E) terug in ons leven. Glimmend stond hij naar ons te grijnzen op het pad, alsof hij nooit was weggeweest.

We vonden een ander Volvokind op Marktplaats. Een Volvo V70 T5, uit IJmuiden. We besloten kennis te maken. Om ook het mechanische kind, Anders, weer eens een mooi ritje te gunnen besloten we hem naar de bezichtiging mee te nemen.

De verkoper realiseerde zich, toen we met Anders de straat in kwamen rijden, dat hij met een echte liefhebber van doen kreeg. Veel woorden werden er dus niet over het aanstaande Volvo adoptiekind vuil gemaakt; er werd vooral bewonderd en bovenal proefgereden.

Een minuscule beweging aan het gaspedaal ontlokte een diepgaand gerommel en gedonder vanuit de motorruimte. Binnen luttele seconden klom de snelheidsmeter duizelingwekkend omhoog. Van niks naar 160km per uur, in slechts enkele seconden, geen enkel probleem voor een auto van toch reeds 21 jaar oud.

Het Volvokind zelf bleef er stoïcijns onder. Koning van de donder, hij zou Thor gaan heten. Niks geen gebonk of gebok onderweg, geen getril, geen gedoe. Een hyperfijn ritje, vergezeld van een diepe bas vanuit zijn motorruimte, zonder storend te zijn.

Bij het achteruitrijden bleek een aangename ontdekking van parkeersensoren. Niet omdat het moet; het zicht is uitmuntend, maar gewoon, omdat het kan.

We reden terug naar huis in onze Anders, die heerlijk pruttelde alsof hij nooit anders gedaan had, wij ondertussen druk kwebbelend over de vele reismogelijkheden van en met onze Thor, want we waren om. Uiteraard.

Na een zomerse inspectie van het verse stationkind bij de Volvo garage werden er wat kleine aanpassingen en reparaties verricht, onder andere van de airco.

Ons groene kind, onze Thor, heeft ons inmiddels veilig en wel via de Parijse sub-peripherique (A86 want geen milieusticker) naar onze berg in de Franse groene Limousinstreek gebracht.

Liefdevol aai ik hem op de parkeerplaats over zijn stoffige neus; oprecht hoop ik dat Thor nog lang bij ons blijft. Hij hoort bij ons.

Monitoren

Monitoren

Het mechanische kind is afgevoerd. Bestemming: oldtimerchirurg. Daar wordt hij aan de monitor gehangen om hart en longen te laten controleren. Terwijl hij voor de deur op de autoambulance wordt opgeladen slaat de schrik me plots om het hart. Ik heb dan wel hard geroepen dat onze Volvo 164E na zijn haperingen wat mij betreft door de shredder mocht, maar tussen iets denken en iets doen bestaat een wereld van verschil.
Terwijl Anders achterop de ambulance uit beeld verdwijnt, zwaai ik maar een beetje. “Dag rare auto met je malle kuren, hopelijk kunnen de professionals je verder helpen”, mompel ik zachtjes. Het is als een geliefde naar het ziekenhuis brengen. Nergens kun je aan meehelpen, je mag slechts wachten op een verlossend telefoontje.
Tijdens de revisie van Anders is er een controle over het hoofd gezien. Het motorische hart van de Volvo is een tijdje losgekoppeld geweest van zijn technische longen. Normaal gesproken kijkt de chirurg tijdens een open hartoperatie naar de saturatie van de weefsels, ofwel de zuurstoftoevoer. Bij de revisie van Anders was daar de apparatuur niet voor in huis en dus is postoperatief niet bekend of het huidige olie- en brandstofmengsel goed is voor zijn hart en bloedvaten.
Geen wonder dat hij met een klaplong uit de Coentunnel kroop, tijdens zijn laatste tochtje. Met een harde knal was het einde oefening. Hoewel mijn lief na vier jaar het academisch Volvo diploma heeft behaald met een cum laude aantekening voor het type honderdvierenzestig, heeft hij geen geavanceerde regelapparatuur in huis om het hart en de longen van het mechanische kind adequaat te beoordelen.
En dus gaat onze Anders naar de Volvo polikliniek. In Tiel. Het is een heel specialistisch team en ze kennen ons mechanisch kind al een beetje. Niet alleen via lief of van de inmiddels in de loop der jaren aangeschafte onderdelen; inmiddels kennen ze Anders ook van mijn blog. Ze hebben dan ook plechtig beloofd, om zeer goed naar hem te kijken, naar hem te luisteren en hem te bevoelen.
Een specialistenmaatschap naar mijn (moeder)hart.
op de ambu