Archief van
Tag: afscheid

Lettersmid

Lettersmid

Na negen jaar Lettersmid ben ik er klaar mee. Lettersmid stopt. Drie jaar geleden beleefde ik een gelijkwaardig dal in de schrijversvreugd. Destijds duurde het niet lang en keerde Lettersmid op rasse schreden terug. Vorig jaar heb ik Lettersmid zelfs helemaal AVG proof gemaakt, ik kon me een leven zonder haar niet voorstellen.

Niets van dat alles. Lettersmid heeft haar beste tijd gehad. Ik ben geen lettersmid en wil dat ook niet zijn. Ik schrijf over wat me beweegt (of juist niet). En dat zijn niet puur letterdingen, maar zaken over hoogsensitiviteit, ontwikkelen, leren, groeien, verbinden, en vooral over jezelf vinden. Een Lettersmid schrijft, maar vindt verder niets. En ik ben zoveel meer dan een lettersmid. Ik wil nog zoveel andere dingen delen en laten zien.

Lettersmid verdwijnt dus. Wat krijgt u ervoor terug? Dat is een goede vraag en ik moet eerlijk bekennen dat ik het antwoord daarop nog niet weet. Met mijn bijna vijftig ontdek ik elke dag iets nieuws waarvan ik vind dat ik het met de wereld zou moeten delen, maar meestal ramt mijn geheugenzenuw de volgende dag genadeloos op het prullenbak icoontje en is het stukje zoek. Dus ik weet het niet.

Ik leer elke dag, soms is het zweverig en een andere keer vind ik mezelf met mijn voeten in de modder, hoofd omhoog, zoekend naar een teken in de wolken. Met en zonder begeleiding van dromen want ik droom heel wat af. Zijn die belevenissen de moeite waard? Oh jazeker. Ik weet alleen niet in welke vorm.

Totdat ik een heldere visie heb over de route die ik wil volgen en de weg ernaar toe heb gevonden, houd ik me gedeisd. In de tussentijd puzzel ik een nieuwe website in elkaar. Ik houd me onder de radar en zoek mijn antwoorden in de stilte. Daarbij heb ik gezelschap van mijn meest trouwe kompaan, mijn onafscheidelijke intenne, die eeuwig imperfect is afgesteld en daarom perfect geschikt is voor mij.

Peinzerin

Peinzerin

Op de kop af tweeëndertig jaar geleden viel je weg. Zomaar, van het een op het andere moment ging je dood. Onverteerbaar vind ik het. Nog steeds.

Wanneer je in je tienertijd zit, denk je aan het woord “later” als iets vaags, een tijd die nog ver van je bed ligt. Iets wat mogelijk ooit langskomt maar misschien ook niet. Omdat je nog geen idee hebt over tijd en ruimte behalve dan, dat je van de ene proefwerkweek naar het volgende feestje holt. Tijd staat stil en je merkt het niet.

Dat verandert op een gegeven ogenblik. Ik heb gemerkt dat hoe langer het overlijden van mijn vader geleden is, des te meer het dichterbij komt. Omdat ik nu meer dan ooit besef dat wat niet meer is ook nooit meer zal worden.

Zelf inmiddels volwassen, vind ik mezelf peinzend aan het einde van mijn veertigtal. Volgend jaar word ik vijftig en mijn vader is daar niet bij. Alweer niet. Mijn moeder is er ook niet maar dat is toch een ander verhaal.

Mams werd niet uit het leven weggerukt. Ze had – gelukkig – een keuze, hield regie. Alles was gezegd en gedaan. Het was oké. Mijn vader sliep in met het idee dat hij de volgende dag de nieuwe aardappels zou poten alleen werd hij niet meer wakker en mislukte de aardappeloogst.

Zijn lapje tuin aan de overkant van de straat was al gauw vergeven. Aan een hervormde dominee. Iets met brood en dood.

Ik realiseer me terdege dat mijn gepeins in de tegenwoordige tijd niets oplevert. En toch overdenk ik de zaken graag een beetje. Iets wat niet meer is zal ook niet meer zijn en toch komt peinzen er een klein beetje bij in de buurt.

Vooral in de Amsterdamse papegaai, een schuilkerk in de Kalverstraat, kwamen beide ouders best dichtbij vanmorgen, toen ik na betaling van een twee-euro munt een gedenkkaars opstak bij de heilige Antonius en stilletjes plaatsnam achter in de kerk. Alleen, even geen toerist te bekennen.

En hoewel mijn vader hoegenaamd niets met de heilige Antonius van doen had, voelde het eventjes toch heel knus, met z’n drietjes.