Oploskoffie (2) – schrijfveer

Echte oplos koffie komt niet van uitvaarten maar komt van mijn moeder.

Maandagmorgen half acht. Bijna klaar om naar mijn werk te vertrekken. Mijn kind, nog zeer verdwaald in de wereld van Spongebob, kus ik gedag en zeg dat ik zo dadelijk nadat ik bij opoe, mijn moeder, ben geweest, nog even bij hem terugkom. Hij knikt wat verdwaasd.

Ik stap de tussendeur door en daarmee ook een stukje in de tijd. Mijn moeder zit er klaar voor, afstandsbediening in de hand. De geur van verse Dee-Ee bereikt mijn neus en ik huppel naar de keuken en schenk mezelf een verse kop koffie in, die ik afmaak met een wolkje Friesche Vlag. De enige twee merkartikelen in huis.

Gezamenlijk kijken we naar het RTL-nieuws. Bush treedt af; Obama treedt aan. We vinden het allebei geweldig, steken de loftrompet af en zeker ook voor mevrouw Obama. Wat een mooi stel. Een paar jaar later kijken we zwijgend naar het aftreden van de Paus en niet veel later de bekendmaking van de abdicatie van de Koningin, in 2013. Hoewel mijn moeder een Rooms Katholieke inborst heeft, houdt ze zich verre van kerk en haar gewadenieren, zoals ze de bisschoppen placht te noemen. Toch vindt ze het jammer dat zowel de Paus als de Koningin ermee mogen uitscheiden en zij nog niet.

Mijn moeder en ik kunnen tijdens onze ontbijtnieuwssessies voor veel dingen een beter plan bedenken dan wat ze in Den Haag hebben verzonnen. Gewoon die acht rijbanen open gooien van de Coen tunnel. Want dan is mijn lief ook eens op tijd ’s avonds thuis. Geef de armen eten en dat zonder enkele verwachting terug want anders is het immers geen geven. En de OV-chipkaart gaat hem niet worden. Lang leve de strippenkaart, waarmee grijs rijden een mogelijkheid blijft voor de creatieve mens met weinig centen. En hoe moeten alle oudere mensen (die veelal vaak gebruik maken van OV) zo’n ding opladen?

Gisteren zat ik wederom een keer voor het RTL-nieuws, om half acht in de ochtend. Doorspekt van verschillende bomaanslagen per minuut en verse omkoopschandalen maar zonder Dee-Ee. Passende gedachten over de huidige wereldproblematiek bleven uit.
Ik mis mijn oploskoffie.

Advertenties

Oploskoffie (schrijfveer)

De kapel in het stadsziekenhuis baadt in zonlicht. Een perfecte dag om afscheid te nemen, al voelt het niet zo.

Mensen arriveren, stemmig gekleed, meest in zwart. Bloemen zijn welkom, deze zijn dan ook in grote getale meegebracht. Er zwerven twee geestelijken rond. Een in gewaad, de ander in stemmig colbert met witte boord. Ik ben geneigd de laatste meer te vertrouwen dan de eerste, aangezien de geestelijk in gewaad weinig menselijks meer om zich heen lijkt te dragen.

Zachte orgelklanken leiden mij weg, voeren mij terug naar mijn eigen dierbaren, eerder al van deze aardbol vertrokken, al werden zij niet begeleid onder cello en harp.

Terwijl de overpeinzing klinkt, omgeven door verschillende lezingen en gezang, treedt de zon binnen aan de zijde waar ik het niet verwacht. Plots baadt de ruimte zich in een zee van licht. De kist, geflankeerd door twee witte ballonnen, licht op, lijkt zich met haar komende reis te verzoenen, te schikken in haar lot, hetgeen zich ondergronds gaat bevinden.

Twee gezangen en een muziek stuk later verlaat de kist de serene stedelijke ruimte, gedragen door zes personen die krachtig voortstappen en geen ballast lijken te voelen.
U zijt de glorie, warempel en jazeker.

Even later volgt het zwarte goud, begeleid door zoet, al dan geen kleffe handjes, kussen en vele uitgebreide historische verhandelingen. Problemen die eerder nog groot leken, lijken zich tijdens de gedeelde smart op te lossen in de ruimte, die gevuld is met menselijke stemmen, gelach en een enkele snik. De grafredelijke koffie met cake.

Oploskoffie. De tijdelijke remedie tegen aardse problemen.