Scala

Een melodie neuriën en deze in één keer op mijn Spotify kunnen vinden. Denken dat het een stuk uit de barbier van Sevilla is en het blijkt La Traviata. Niet dat ik enige kennis van componisten heb, integendeel. Ik lees slechts voor uit mijn voorraad van Spotify.

Grote vreugde want (weer) een nieuwe componist ontdekt. Nou ja ontdekt, hij was er al een tijd natuurlijk maar ik heb hem nu ook gevonden. Het wereldwijde web heb ik afgestruind en zowel van Gioachino Rossini als van Giuseppe Verdi de nodige opera-albums, inclusief live edities, op mijn Spotify account opgeslagen.

Ik vind het heerlijk om naar opera te luisteren. Het meest nog als ik uitgebreid sta te koken. Daarmee bedoel ik niet uitgebreid qua ingrediënten of aantal gangen maar ik bedoel het koken met een uitgebreide, stevige opera op de achtergrond waarbij ik flink kan zwaaien met mijn pollepel, ter vergroting van het dramatisch effect.

Meestal als de mannen binnenstappen schrik ik, dwarrelt er nog een schep saus of een verdwaalde aardappel door de lucht en draai ik het volume op een niveau waarop een conversatie weer mogelijk is. Soms, wanneer de mannen aan de woonzijde van het huis de tv openzetten, kruip ik nog even in mijn koptelefoon en kook ik die opera toch nog een beetje uit.

Ik beschik niet over kennis omtrent opera; noch heb ik verstand van componisten. Ik vind het echter buitengewoon om te ervaren dat sommige operastukken slechts via een enkel geluid in staat zijn om een emotie bij mij teweeg te brengen die ik niet kan duiden maar die ontegenzeggelijk bij mij binnenkomt. En bij me blijft.

In mijn eigen scala, die dankbaar opvangt en opslaat.

Waarom moeilijk doen…..

….Als het samen kan?

Een tijdje geleden nam ik afscheid van Lettersmid. Ik was er heilig van overtuigd dat mijn dagen als schrijver waren geteld, aangezien er al geruime tijd  geen fatsoenlijk stukje uit mijn toetsenbord was gekropen.

Op het moment dat ik het domein Lettersmid had opgezegd en ik zieltogend op einde van haar domein bij mijn webhost wachtte, ging er een knop om. Het ene na het andere stukje dartelde door mijn hoofd. Met briljante vondsten en volzinnen van literaire kwaliteit. Ik kon mijn brein niet geloven. Wat een bedrog.

Het was een leermoment. Mijn opzegging van Lettersmid heb gauw ongedaan gemaakt (dat kon gelukkig nog) en wat schriftjes volgekalkt met woordjes, zinnen en mindfulness ideeën. Mocht ik ooit weer in een zwart schrijversgat terechtkomen, dan heb ik ergens instructies klaargelegd om dat schriftje te vinden, op te krabbelen en verder te gaan.

Het domein “Vind je zin” gaat verdwijnen en nee, daar ga ik geen spijt van krijgen. Vind je zin verdwijnt namelijk niet echt maar mag verhuizen naar hier. Naar Lettersmid. Hier heeft ze inmiddels een eigen categorie toebedeeld gekregen waar ze haar zegje digitaal mag spuien. De inzichten uit “vind je zin” waren en zijn nog steeds actueel en zijn nog steeds de moeite waard om te delen. Lettersmid ondersteunt deze visie en draagt deze van harte uit richting haar digitale connecties

Lettersmid heeft de zin (terug)gevonden.  Daar dankt ze “Vind je zin” heel hartelijk voor.