Categorie archief: Vind je zin

Waarom moeilijk doen…..

….Als het samen kan?

Een tijdje geleden nam ik afscheid van Lettersmid. Ik was er heilig van overtuigd dat mijn dagen als schrijver waren geteld, aangezien er al geruime tijd  geen fatsoenlijk stukje uit mijn toetsenbord was gekropen.

Op het moment dat ik het domein Lettersmid had opgezegd en ik zieltogend op einde van haar domein bij mijn webhost wachtte, ging er een knop om. Het ene na het andere stukje dartelde door mijn hoofd. Met briljante vondsten en volzinnen van literaire kwaliteit. Ik kon mijn brein niet geloven. Wat een bedrog.

Het was een leermoment. Mijn opzegging van Lettersmid heb gauw ongedaan gemaakt (dat kon gelukkig nog) en wat schriftjes volgekalkt met woordjes, zinnen en mindfulness ideeën. Mocht ik ooit weer in een zwart schrijversgat terechtkomen, dan heb ik ergens instructies klaargelegd om dat schriftje te vinden, op te krabbelen en verder te gaan.

Het domein “Vind je zin” gaat verdwijnen en nee, daar ga ik geen spijt van krijgen. Vind je zin verdwijnt namelijk niet echt maar mag verhuizen naar hier. Naar Lettersmid. Hier heeft ze inmiddels een eigen categorie toebedeeld gekregen waar ze haar zegje digitaal mag spuien. De inzichten uit “vind je zin” waren en zijn nog steeds actueel en zijn nog steeds de moeite waard om te delen. Lettersmid ondersteunt deze visie en draagt deze van harte uit richting haar digitale connecties

Lettersmid heeft de zin (terug)gevonden.  Daar dankt ze “Vind je zin” heel hartelijk voor. 

Vind je zin

Ik kan het niet. Ik kan het doodeenvoudig niet, nakkes,nada. Ik kan geen afscheid nemen van mijn digitaalkundig alter ego Lettersmid. Ik heb het geprobeerd, haar te smoren in mijn hoofd, te verdoven met kleine stukjes content op een ander platform maar het voelt gewoon niet koosjer, niet vertrouwd, niet oké. Het is niet ik en ik ben het niet.

Maar wie ben ik dan wel? Het zou me niet moeten uitmaken, woorden zijn niet altijd bedoeld om te delen of om op te schrijven maar wanneer ik daar de noodzaak toe voel en het niet lukt of vastloopt, groeit de wanhoop en de paniek tot vér boven mijn kruin. En toch bén ik het schrijven niet. Soms kán ik het een beetje. Dat is het verschil tussen iets doen en iets zijn en dat verschil is soms slechts een honderdste van een millimeter.

Hoe het verder moet weet ik ook niet maar een ding weet ik wel. Op het moment dat ik eindelijk, na een wekenlang durende periode van woordendroogte de knoop heb doorgehakt om niet meer te willen schrijven in dit digitale kamertje, is mijn brein natuurlijk weer van koers veranderd en dat heeft zo zijn gevolgen.

Vind je zin, jawel, dat deed ik. Mijn schrijversziel produceert de ene zin na de andere. Het is een kakefonie van handgeschreven zinnetjes in mijn hoofd en nee, dat is niet gevaarlijk. Zo ben ik ook. Hoe ironisch kan het zijn. Niet te kort en veel teveel. Mijn brein is niet van zin om het woord stoppen op te slaan tenzij ik het de volgende keer gewoon niet uitspreek en op lege gedachten rond blijf dobberen, oeverloos.

Ik herstart. Opdat ik over afzienbare tijd weer volop kan mekkeren en mauwen over opgedroogde letterlust en ingekakte woordenbrij. Kortom: ik schrijf het allemaal weer op, hier.

Op dus naar mijn volgende writersblock. Ik kan niet wachten. Zo is mijn schrijversbestaan blijkbaar bedoeld. Het geeft niet; in stilte gedij ik -geloof ik- het best.