Foetsie

Er heeft een kleine aardverschuiving hier in huis plaatsgevonden. Nadat ik de hele zaterdag aan de verbetering van mijn manuscript heb gewerkt, eindeloos heb geschrapt en herschreven, heeft Microsoft besloten dat het genoeg is geweest.

Al vroeg in de ochtend had ik de nieuwe versie opgeslagen, zoals het hoort met “Opslaan als” en ook tussendoor had ik regelmatig op het icoontje van de diskette gedrukt. Zowel fysiek op de computer als op OneDrive. Het bleef ook keurig netjes in beeld staan, mijn versie 4. In de avond, toen ik opgelucht een zucht slaakte door de vele mooie zinnen die een plekje in script hadden gekregen, kraakte er blijkbaar iets in de krochten van Microsoft. Het verraad zette door en vervolgens heeft Word mijn manuscript “opgegeten”.

Mogelijk is het wat anders dan opeten maar feit is dat het echt is echt gebeurd, mijn manuscript is foetsie, weg. Ook niet meer te vinden op OneDrive. Wat nog wel bestaat is een piepklein mapje in mijn computer dat eerst nog verborgen was maar dat ik door wat applicatiebeheerderskunstjes boven water heb gekregen. Het mapje heet “start” en is aangemaakt op het moment dat ik mijn briljante werk van de dag wilde opslaan. Het mapje is heeft geen eigenschappen, bevat geen enkele byte en is niet te openen.

Het is net als bij de verbouwing zelf. Destijds werd ik bij elke stap vooruit twee stappen terug gebonjourd, op de plek, koest jij, foei. Zo lijkt het nu ook te gaan. Ik voel me machteloos en toch kan ik er niets aan doen. Ook een herstelsessie in het hart van mijn computer laat het geheim van het verdwenen manuscript niet oplossen. Wat overblijft is ironisch genoeg hetzelfde als bij de mislukte egaline sessies in 2011. Niet blijven vloeken en tieren maar stevig uithuilen en opnieuw beginnen.

Mijn intuïtie fluistert troostend dat het nu alleen maar beter wordt.

Advertenties

Over…..die vloer

Al een tijdje zit het idee in mijn hoofd geparkeerd. Regelmatig heeft het plan zich als een repeterende drilboor in mijn hoofd genesteld, als vastgeklonken mantra. “Een boek, een boek, doe een boek” klinkt regelmatig door de vele ruimtes in mijn bovenkamer.

Ik heb me hartgrondig afgevraagd wie er op dat boek zouden zitten wachten. Op mijn boek. Immers: mijn verhalen gaan soms helemaal nergens over, zijn ontsproten uit een drukbezet brein, in samenwerking met een overgevoelige geest en een niet nader te noemen duim.

Maar een mens moet ergens beginnen. En dus starten we bij het fundament. Juist, de vloer. Die ene vloer van beton, overstort met één deel tranen van frustratie, één deel vakmanschap op verschillende bouwkundige en financiële fronten, gemixt met verschillende delen van bloed, zweet, tranen plus één deel geduld. Dat ik niet had en helaas waarschijnlijk nooit zal bezitten.

Eigenlijk was het mijn plan om de laatste delen van “Over de vloer, een betonsprookje ” op het blog te plaatsen maar dat ga ik dus nu niet meer doen. Excuses. De harde kern weet inmiddels hoe het is afgelopen en de rest…… tja, lieve lezers. Dat boek dus. Ik hoop echt van ganser harte dat. Sterker nog: ik nodig u van ganser harte uit tot.

Bij deze kan ik jullie melden dat binnenkort o.a. via bol.com verkrijgbaar is: “Over de vloer”, een waargebeurd betonsprookje. En ergens diep van binnen hoop ik, dat het slechts een begin is van meer.