Archief van
Categorie: mams

Oploskoffie (2) – schrijfveer

Oploskoffie (2) – schrijfveer

Echte oplos koffie komt niet van uitvaarten maar komt van mijn moeder.
Maandagmorgen half acht. Bijna klaar om naar mijn werk te vertrekken. Mijn kind, nog zeer verdwaald in de wereld van Spongebob, kus ik gedag en zeg dat ik zo dadelijk nadat ik bij opoe, mijn moeder, ben geweest, nog even bij hem terugkom. Hij knikt wat verdwaasd.
Ik stap de tussendeur door en daarmee ook een stukje in de tijd. Mijn moeder zit er klaar voor, afstandsbediening in de hand. De geur van verse Dee-Ee bereikt mijn neus en ik huppel naar de keuken en schenk mezelf een verse kop koffie in, die ik afmaak met een wolkje Friesche Vlag. De enige twee merkartikelen in huis.
Gezamenlijk kijken we naar het RTL-nieuws. Bush treedt af; Obama treedt aan. We vinden het allebei geweldig, steken de loftrompet af en zeker ook voor mevrouw Obama. Wat een mooi stel. Een paar jaar later kijken we zwijgend naar het aftreden van de Paus en niet veel later de bekendmaking van de abdicatie van de Koningin, in 2013. Hoewel mijn moeder een Rooms Katholieke inborst heeft, houdt ze zich verre van kerk en haar gewadenieren, zoals ze de bisschoppen placht te noemen. Toch vindt ze het jammer dat zowel de Paus als de Koningin ermee mogen uitscheiden en zij nog niet.
Mijn moeder en ik kunnen tijdens onze ontbijtnieuwssessies voor veel dingen een beter plan bedenken dan wat ze in Den Haag hebben verzonnen. Gewoon die acht rijbanen open gooien van de Coen tunnel. Want dan is mijn lief ook eens op tijd ’s avonds thuis. Geef de armen eten en dat zonder enkele verwachting terug want anders is het immers geen geven. En de OV-chipkaart gaat hem niet worden. Lang leve de strippenkaart, waarmee grijs rijden een mogelijkheid blijft voor de creatieve mens met weinig centen. En hoe moeten alle oudere mensen (die veelal vaak gebruik maken van OV) zo’n ding opladen?
Gisteren zat ik wederom een keer voor het RTL-nieuws, om half acht in de ochtend. Doorspekt van verschillende bomaanslagen per minuut en verse omkoopschandalen maar zonder Dee-Ee. Passende gedachten over de huidige wereldproblematiek bleven uit.
Ik mis mijn oploskoffie.

In sense

In sense

Regelmatig kom ik herinneringen tegen op Facebook van vier jaar geleden, toen een hersenvliesontsteking mijn moeders laatste herfst inluidde. Tegenwoordig kan ik dat hardop teruglezen zonder dat ik in duizend stukjes breek. Tijd heelt.
Een tijdje geleden ging mijn wasmachine stuk, nota bene vlak nadat ik het stukje over Candy, de wasmachine van mijn moeder, had geschreven. Nog altijd heb ik die machine in reserve en gelukkig maar. Mijn AEG liet me in de steek en dat betekende wassen in de badkamer van mijn moeder.
Hoewel deze niet gebruikt wordt, maak ik hem toch zo af en toe een beetje schoon. Lap wat over de wc en de wastafel heen, zet de douche op zijn aller heetst en laat de kraan een stief halfuurtje lopen. Tegen de legionella.
De handdoeken heb ik al een paar keer meegewassen met de lichte was, doordat ze anders maar liggen te verstoffen en dat is zonde. Hoe het komt weet ik niet, maar ondanks mijn driftig gepoets hangt er op sommige dagen onmiskenbaar een geurtje van mijn moeder in de badkamer. Soms stap ik vrolijk over de drempel -want afstapje- en gebeurt er verder niks; andere keren herkent mijn geurzenuw het luchtje van mijn moeder ogenblikkelijk en seint direct herinneringen door, richting de kleurenprojector in mijn bovenkamer. Dan breek ik toch een beetje, hoewel niet meer in duizend stukjes.
Ik zie mijn moeder in de weer met de centrifuge, die voor haar geen geheimen had en die voor mij in raadselen draait. Wanneer ze ging douchen werd niet alleen mijn moeder gepoetst, de douche werd ook geschrobd. Inclusief het ingemetselde en betegelde zitje, tegen het vallen. Mijn moeder waande zich een koningin in haar badkamer, compleet met haar blauwe serie handdoeken, keurig opgerold.
Eerlijk gezegd is die badkamer ook wel een beetje koninklijk, met lichte kleuren en hoge ramen, die uitkijken over de tuin. In deze tijd is het een sprookje, met de vele tinten rood en goud, die door de late namiddagse decemberzon door de ramen glinsteren.
Eenmaal uit de badkamer is mijn moeders geur weer opgelost, samen met het moment van verdriet en gemis. Het is goed zo. Alles heeft een tijd en zijn plek. En ook dat is goed. Het is oké.