Archief van
Categorie: Leren zonder diploma

Fruitschaal

Fruitschaal

Eigenlijk waren we al een tijdje geen echte vrienden meer. Wanneer ik hem over zijn bol aaide, reageerde hij door zich schielijk terug te trekken, vaak wat bibberig en houterig.
Mijn vragen leek hij niet meer te begrijpen. Soms leek hij te stotteren en als ik hem dan wilde helpen, begon hij warm te worden en te stuiteren.
Best jammer, want we kenden elkaar nog net geen jaar. Hij was nog wel een Vissen, net als ik. We waren zo happy, in februari. Niets begreep ik ervan, behalve dat ik er steeds meer van overtuigd raakte dat onze wegen moesten scheiden en wel gauw. Het was onvermijdelijk.
Tijdens het uitwisselen van de gebruikelijke beleefdheden en de wederzijdse sleutels voelde ik me een verrader. Zeven jaar trouw zijn aan mijn bèta hersenhelft gooide ik zomaar weg. Het deed me toch wel wat. Toch keek ik ook naar de aanstaande verandering uit. Mijn eigen livegang met een nieuw systeem.
Ik heb niet zo lang gekeken, toen de telefoonjuffrouw mijn zilverkleurige Samsung 7 in een plastic jasje stopte om hem naar het moederschip in Maastricht te versturen. Refurbished krijgt Sammie een nieuw leven bij iemand die waarschijnlijk wel heel erg blij met hem gaat zijn. Wij hadden meer een haat-liefde relatie. Het spijt me Mr Mc Droid, mea culpa.
En nu stoei ik sinds vanmorgen dus met mijn nieuwe vriendje, afkomstig van de Amerikaanse fruitschaal. En hoewel ik het na zeven jaar wandelen op de Android-planeet niet had gedacht en het ook nauwelijks kan bevatten dan wel hardop durf te zeggen voelt mijn appeltje nu al, na amper een halve dag over zijn glaasje te hebben geaaid, al heel vertrouwd.
Ja mensen, ik ben om. Meer dan honderdtachtig graden.

Toekomstig voortgezet

Toekomstig voortgezet

Een jaar geleden is mijn zoektocht naar een passende professionele plek geëindigd. Ergens in 2016, bij het omschakelen van het ene naar het andere ziekenhuissysteem werden er bepaalde cellen in mijn brein uit de slaapstand gewapperd. Automatiseringscellen, die verband hielden met bruggen bouwen en tolken binnen de wereld van toetsenborden, schermen en systemen.
Het bleek een heerlijkheid om legaal op toetsenbordknoppen te mogen drukken om te zien wat er gebeurt. Nog fijner is het om het overzicht te hebben van een stukje automatiseringsplan, omdat ik al ergens in mijn hoofd (met dank aan mijn intenne) heb gezien hoe zo’n blauwdruk eruit kan zien. Ik wilde graag een stage lopen; het werd een ommezwaai naar een andere baan binnen het ziekenhuis. Als functioneel beheerder.
Het werd een volmondig feestje, van beide kanten. En nog steeds huppel ik elke dag door de gang naar mijn werkplek, of het nu zeven uur ‘s morgens is of al wat later op de dag, zo tegen de avond.
Het leek me altijd leuk om te gidsen. En nu het volgende tijdvak van de systeemtransformatie in “mijn” ziekenhuis is aangebroken, merk ik dat ik het ontzettend leuk vind om collega’s te trainen, hen op weg te helpen binnen de veranderingen die binnen dat systeem plaatsvinden en hoe dat systeem erop inspringt (of niet, want niet alles is te automatiseren ;-).
Binnenkort gaan “we” live en hoewel ik het heel spannend vind en ook best eng en regelmatig slapeloze nachten beleef (hebben we dit… en oh…hebben we dat wel….) zie ik er tegelijkertijd naar uit. Want ik mag dit proces samen uitvoeren met een ziekenhuisbreed palet van gemotiveerde, slimme collega’s die verder kijken dan hun neus lang is en net als ik, uitzien naar de toekomst.