Archief van
Categorie: HSP

Onbedaarlijke stilte

Onbedaarlijke stilte

“Over welk talent beschik jij?” staat er in een vrouwenblad, waarmee ik nog niet dood gevonden wil worden en toch lees. In de wachtkamer, ergens. Op slag ontstaat er kortsluiting in mijn bovenkamer.

Gedachten die ik in de categorie “briljant” heb geparkeerd, worden ter plekke door elkaar gegooid en verdrukt door een nieuwe stroom van woordenbrij en angstige gedachten over het begrip talent. Op slag zie ik sterretjes en er ontstaat een dikke mist tussen de grijze cellen.

Gave. Capaciteit. Knobbel, vaardigheid. Een kunstje. Kan ik dat? En zo ja, zegt dat dan iets over mij? Wanneer je een kunstje kunt doen, heb je daar dan ook talent voor? Of is het aanleg? Ik weet het niet en mijn hoofd kan het inmiddels niet meer bedenken.

Er is wel iets waar ik goed in ben en dat is vallen. Liefst plat op de muil, ordinair op straat. Met name wanneer ik op hakken loop, hetgeen niet vaak gebeurt maar zo af en toe, in een positieve zomerse bui. Mijn innerlijk navigatiesysteem heb ik tevoren geprogrammeerd, blik op de grond, op zoek naar gevallen dubbeltjes en kwartjes. Terwijl er een meneer naar mij fluit, hapert het innerlijk kompas en gaat het mis. De schoen wringt, ergens tussen een prachtig middeleeuws gevoegd kinderkopje en een stoeprandje. Gracieus land ik in de goot.

Dat innerlijk kompas zorgt vaker voor problemen. Een hysterische satellietschotel in mijn hoofd, hinderlijk scherp afgesteld op de buitenwereld. Het is geen talent, eerder een veroorzaker van ruis. Soms wil ik dat hinderlijke apparaatje uitzetten maar dat lukt niet. En dus komt er regelmatig teveel informatie binnen, waar ik gevoelsmatig iets mee moet maar waar ik in de praktijk niet altijd iets mee kan. Dat zorgt voor onrust en onbedaarlijke stilte tegelijkertijd.

Anderzijds zorgt ze ook voor haarscherpe beelden, voorzien van Dolby surround in stereo, dwars door het slakkenhuis in mijn bovenkamer galmend. Bijvoorbeeld wanneer een troep wilde ganzen in formatie overvliegt, locatie Wilmkebreek en gaande in de richting van het zuiden. Op slag word ik een vrouwelijke Nils Holgerson, vlieg ik een stukje mee. En nu het allemaal wat kaler wordt buiten, zorgt mijn satellietschijf voor de bewondering van kleinkunst, in de vorm van zonnestralen uit een late novembermiddag, die de muur bestrijken doordat ze vanuit vreemde onbereikbare hoeken worden weerkaatst die in de zomer onmogelijk zijn.

Mijn satellietschijf levert daarmee tegenstrijdigheid. Enerzijds blijft het een onruststoker, vermoeiend en onpeilbaar. Anderzijds is het misschien toch een verkapte talentmodule, waarmee ik wonderen in deze wereld kan blijven zien en waarderen. Mijn intenne is nooit af te stellen en kent geen gebruiksaanwijzing.
Gelukkig kan ik erover schrijven.

Scala

Scala

Een melodie neuriën en deze in één keer op mijn Spotify kunnen vinden. Denken dat het een stuk uit de barbier van Sevilla is en het blijkt La Traviata. Niet dat ik enige kennis van componisten heb, integendeel. Ik lees slechts voor uit mijn voorraad van Spotify.
Grote vreugde want (weer) een nieuwe componist ontdekt. Nou ja ontdekt, hij was er al een tijd natuurlijk maar ik heb hem nu ook gevonden. Het wereldwijde web heb ik afgestruind en zowel van Gioachino Rossini als van Giuseppe Verdi de nodige opera-albums, inclusief live edities, op mijn Spotify account opgeslagen.
Ik vind het heerlijk om naar opera te luisteren. Het meest nog als ik uitgebreid sta te koken. Daarmee bedoel ik niet uitgebreid qua ingrediënten of aantal gangen maar ik bedoel het koken met een uitgebreide, stevige opera op de achtergrond waarbij ik flink kan zwaaien met mijn pollepel, ter vergroting van het dramatisch effect.
Meestal als de mannen binnenstappen schrik ik, dwarrelt er nog een schep saus of een verdwaalde aardappel door de lucht en draai ik het volume op een niveau waarop een conversatie weer mogelijk is. Soms, wanneer de mannen aan de woonzijde van het huis de tv openzetten, kruip ik nog even in mijn koptelefoon en kook ik die opera toch nog een beetje uit.
Ik beschik niet over kennis omtrent opera; noch heb ik verstand van componisten. Ik vind het echter buitengewoon om te ervaren dat sommige operastukken slechts via een enkel geluid in staat zijn om een emotie bij mij teweeg te brengen die ik niet kan duiden maar die ontegenzeggelijk bij mij binnenkomt. En bij me blijft.
In mijn eigen scala, die dankbaar opvangt en opslaat.