Categorie archief: HSP

Scala

Een melodie neuriën en deze in één keer op mijn Spotify kunnen vinden. Denken dat het een stuk uit de barbier van Sevilla is en het blijkt La Traviata. Niet dat ik enige kennis van componisten heb, integendeel. Ik lees slechts voor uit mijn voorraad van Spotify.

Grote vreugde want (weer) een nieuwe componist ontdekt. Nou ja ontdekt, hij was er al een tijd natuurlijk maar ik heb hem nu ook gevonden. Het wereldwijde web heb ik afgestruind en zowel van Gioachino Rossini als van Giuseppe Verdi de nodige opera-albums, inclusief live edities, op mijn Spotify account opgeslagen.

Ik vind het heerlijk om naar opera te luisteren. Het meest nog als ik uitgebreid sta te koken. Daarmee bedoel ik niet uitgebreid qua ingrediënten of aantal gangen maar ik bedoel het koken met een uitgebreide, stevige opera op de achtergrond waarbij ik flink kan zwaaien met mijn pollepel, ter vergroting van het dramatisch effect.

Meestal als de mannen binnenstappen schrik ik, dwarrelt er nog een schep saus of een verdwaalde aardappel door de lucht en draai ik het volume op een niveau waarop een conversatie weer mogelijk is. Soms, wanneer de mannen aan de woonzijde van het huis de tv openzetten, kruip ik nog even in mijn koptelefoon en kook ik die opera toch nog een beetje uit.

Ik beschik niet over kennis omtrent opera; noch heb ik verstand van componisten. Ik vind het echter buitengewoon om te ervaren dat sommige operastukken slechts via een enkel geluid in staat zijn om een emotie bij mij teweeg te brengen die ik niet kan duiden maar die ontegenzeggelijk bij mij binnenkomt. En bij me blijft.

In mijn eigen scala, die dankbaar opvangt en opslaat.

Hokjes

Eigenlijk houd ik niet van hokjes maar het zit zo: als ik iets kwijt ben, dan zoek ik in hokjes. Dus niet in hoekjes maar in hokjes. Ergens in dat rare brein van mij is ooit een kubus ingebouwd waar aan kan worden gedraaid. Daarna krijgt u antwoord. Of ik vind iets. Dat dus.

Ik heb een damestas met vaste vakjes. Zonder iemand te willen beledigen noem ik het steevast mijn autistentas, want alle vakjes zijn voorgedefinieerd en bevatten steevast dezelfde inhoud. Sleutels links, portemonnee rechts. In de tas bevindt zich een binnentas met vakjes. Reuzehandig want ik hoef het zwikje maar een keer in te richten en de rest van de tijd ben ik klaar én bovendien ben ik niets kwijt.

Rijbewijs achter, fotomapje middenvoor. In een klein vakje links, met een netje, bevinden zich de semi medische zaken als neussprays (zeezout en het zware spul) , mijn deo, mijn oogdruppels. als tegenhanger aan de andere zijde ligt daar mijn kleine flesje Noa van Cacharel en terzijde een pakje wat op papieren zakdoekjes lijkt (hsp galore).

En nooit of te nimmer hoef ik dus te zoeken, behalve…….als ik een kleinere tas dan mijn grote zwarte autistentas meeneem. In de kleinere tas, model handtas, zit namelijk een andere binnentas (zeg maar passend en handig voor mijn andere iets kleinere tassen) en dus moeten daar de zaken net even anders ingepakt. Als ik alles tevoren heb gecheckt #hspholadiee dan is er niets aan de hand. Heb ik weer eens naar iemand anders geluisterd, mijn chaos omarmd en de paniek losgelaten, kan ik het shaken. Einde oefening, sleutels foetsie, pinpas weg. Ramp!

Gelukkig beschik ik dus over hokjes. Dat werkt zo: wanneer ik iets kwijt ben, dan heb ik er een plaatje van rondzwerven ergens in mijn hoofd, gesorteerd op de mogelijke plekken waar het zoekgeraakte stuk zich zou kunnen bevinden. Dat varieert in tijdspanne van een week tot vele jaren. Even scan ik door mijn hoofd en tegelijkertijd spoel ik de film terug van wat ik aan het doen was en waar ik ben geweest. Meestal vind ik het zoekgeraakte object dan wel weer terug. Met de beeldvorming worden er soms andere beelden meegespoeld en kan ik zomaar in lachen uitbarsten of juist in huilen.

Vanmorgen bleek ik hierin niet uniek. De sportschool instructeur had, na enkele weken wegens warmte een jasloos bestaan, zijn autosleutels ergens in de vele zakken van zijn windstopper gestopt. Even later zag ik hem stilstaan, wat schudden met zijn hoofd en nog wat later verscheen er een grijns. Vanuit linksbinnen werd de sleutel uiteindelijk tevoorschijn getoverd. Hij bleek dezelfde zoekmethode te hanteren als ik. Ofwel: liefst alles op het daarvoor bestemde plekje, zo niet, dan zoek je in hokjes en je speelt de zoekfilm af in je hoofd. Ook hij heeft ongeveer elk zoekobject in zijn hoofd gefotografeerd zitten. Hij hoeft het net als ik maar op te roepen.

En daarom hou ik sinds vandaag vandaag toch een beetje van hokjes. Omdat het soms zo gezellig staat, zo met een ander mens in je eigen hokje.