Archief van
Auteur: Odette Wolff

Klein groot mens met dito vreugdes. Overtuigd twijfelaar.
Boekje

Boekje

Iets meer dan een jaar geleden stond ik met mijn één meter zestig in de boekwinkel. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, ik kom er vaker, maar vorig jaar lag mijn eigen boek mooi te zijn in de etalage. Náást Hendrik Groen. Hoe mooi kan het leven zijn.

Dit jaar merk ik dat ik een beetje aanmodder. Ook goed, weer eens wat anders dan aanmoederen want ook dat deed ik regelmatig maar met een zoon van twintig die zijn zaakjes zelf regelt én op orde heeft, verandert het leven van een bijna middelbare moeder drastisch.

Ik ervaar het wat dubbel, want als moeder bemoei ik me graag overal een beetje tegenaan en laat dat nu net zijn wat de jonge meneer soms wat irritant vindt. En ik geef hem groot gelijk.

Zo modder ik dus wat aan, inclusief lijf en leden. Het lijkt een leeftijdsdingetje. Mijn thermostaat gaat langzaam stuk, hetgeen betekent dat ik regelmatig met een tomaatrood hoofd rond loop. Niet alleen meer met hardlopen, of van schaamte en/of blozerij, maar meer door een plotseling opkomende warme tornado die zich door het lijf een weg naar boven raast. Warmte stijgt immers altijd op.

Daarnaast merk ik dat ik wat stijver wordt. In mijn ledematen (waarvoor yoga) én in mijn hoofd. Mijn bovenkamer is niet meer zo flexibel, ze wordt vergeetachtig ook en bij een ontregelde hypofyse (die geef ik gewoon de schuld) ontplof ik om het minste of geringste.

In 2008, toen ik nog poli assistent was, begonnen we een menopauzespreekuur. Dat hebben we geweten; het was en is nog steeds zeer succesvol. Druk bezocht met vrouwen die de spreekkamer inlopen met een hoofd vol vragen en die -meestal- glimlachend weer naar buiten stappen, wanneer het proces van de overgang is doorgenomen en waarbij blijkt dat eigenlijk alles volgens het boekje gaat.

In het voorjaar besloot ik een lezing van onze eigen overgangs verpleegkundige te bezoeken. Voor de zekerheid want hoewel ik het proces eigenlijk nog zou moeten kennen, na tien jaar polikliniek ervaring, bleek dat er veel belangrijke informatie uit het overgangsproces niet meer in mijn hoofd aanwezig was. Dat krijg je ervan, na ruim twee jaar comploeteren.

Gelukkig vond ik alles tijdens de lezing weer terug, onder toeziend oog van de glimlachende menopauzeverpleegkundige. Het blijkt dat ook in lijve Lettersmid alles volgens het boekje verloopt. Ik ben er alleen nog niet achter welk boekje het is geworden of welke uitgave.

Ach, zolang het maar geen spoorboekje is. Dat bevat immers alleen maar vertragingen.

Hixen

Hixen

“Ik ben mn standaardteksten kwijt,” mompelt de dokter verbouwereerd. Ik heb HiX helpdesk dienst en los storingen op. Althans, ik doe erg mn best. “Gewoon midden in mijn spreekuur,” zegt de dokter. “Hoe kan dát nou. Dat HiX ook,” volgt niet veel later.

Ik vraag de dokter of hij de teksten vanmorgen nog heeft gezien. Dat weet hij niet zeker.

Mijn volgende vraag is, of hij wel eens schuift met het beeld. Of met schermen wisselt. Omdat dat per spreekuur/dossier soms beter uitkomt. Ja, zegt de dokter; hij schuift regelmatig heen en weer.

“Ik kom erop terug,” beloof ik de dokter. “Binnen tien minuten.” Ik weet waar de fout zit, maar ik moet even nagaan hoe ik het kan oplossen.

Van bijna alle fouten en verhix-momenten heb ik logjes aangemaakt van de fout, in welk scherm dat gebeurde en… hoe de oplossing luidt. Tweeënhalf jaar ervaring op mn C-schijf, keurig ingedeeld per software module.

Ik hou van mijn autistische bolletje dat graag ordent en altijd op dezelfde manier. Dan hoef je namelijk nooit écht te zoeken. Bovendien zit er altijd een bijpassend plaatje van het probleem in mijn hoofd opgeslagen.

Binnen afzienbare tijd vind ik op de schijf wat ik zoek. Terugbellen of mailen met een uitleg zijn nu niet handig in een druk spreekuur dus snelwandel ik naar de betreffende poli. Het is druk en als voormalig doktersassistent begrijp ik de irritatie als geen ander.

Terwijl de dokter met me meekijkt schuif ik onder toeziend oog van de dokter het scherm voorzichtig heen en weer. Even later verschijnen de standaardteksten weer in beeld. Ik laat de dokter ook nog even schuiven en daardoor ziet hij ook hoe het werkt en…wanneer het fout gaat.

Dat vind ik het leukst aan mijn werk. Natuurlijk ook omdat het lukt en daarnaast houd ik van samenwerken met de melder. Zelf zien, zelf doen.