Boekje

Boekje

Iets meer dan een jaar geleden stond ik met mijn één meter zestig in de boekwinkel. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, ik kom er vaker, maar vorig jaar lag mijn eigen boek mooi te zijn in de etalage. Náást Hendrik Groen. Hoe mooi kan het leven zijn.

Dit jaar merk ik dat ik een beetje aanmodder. Ook goed, weer eens wat anders dan aanmoederen want ook dat deed ik regelmatig maar met een zoon van twintig die zijn zaakjes zelf regelt én op orde heeft, verandert het leven van een bijna middelbare moeder drastisch.

Ik ervaar het wat dubbel, want als moeder bemoei ik me graag overal een beetje tegenaan en laat dat nu net zijn wat de jonge meneer soms wat irritant vindt. En ik geef hem groot gelijk.

Zo modder ik dus wat aan, inclusief lijf en leden. Het lijkt een leeftijdsdingetje. Mijn thermostaat gaat langzaam stuk, hetgeen betekent dat ik regelmatig met een tomaatrood hoofd rond loop. Niet alleen meer met hardlopen, of van schaamte en/of blozerij, maar meer door een plotseling opkomende warme tornado die zich door het lijf een weg naar boven raast. Warmte stijgt immers altijd op.

Daarnaast merk ik dat ik wat stijver wordt. In mijn ledematen (waarvoor yoga) én in mijn hoofd. Mijn bovenkamer is niet meer zo flexibel, ze wordt vergeetachtig ook en bij een ontregelde hypofyse (die geef ik gewoon de schuld) ontplof ik om het minste of geringste.

In 2008, toen ik nog poli assistent was, begonnen we een menopauzespreekuur. Dat hebben we geweten; het was en is nog steeds zeer succesvol. Druk bezocht met vrouwen die de spreekkamer inlopen met een hoofd vol vragen en die -meestal- glimlachend weer naar buiten stappen, wanneer het proces van de overgang is doorgenomen en waarbij blijkt dat eigenlijk alles volgens het boekje gaat.

In het voorjaar besloot ik een lezing van onze eigen overgangs verpleegkundige te bezoeken. Voor de zekerheid want hoewel ik het proces eigenlijk nog zou moeten kennen, na tien jaar polikliniek ervaring, bleek dat er veel belangrijke informatie uit het overgangsproces niet meer in mijn hoofd aanwezig was. Dat krijg je ervan, na ruim twee jaar comploeteren.

Gelukkig vond ik alles tijdens de lezing weer terug, onder toeziend oog van de glimlachende menopauzeverpleegkundige. Het blijkt dat ook in lijve Lettersmid alles volgens het boekje verloopt. Ik ben er alleen nog niet achter welk boekje het is geworden of welke uitgave.

Ach, zolang het maar geen spoorboekje is. Dat bevat immers alleen maar vertragingen.

11 gedachten over “Boekje

  1. Ik hoop voor je dat het geen dikke pil wordt, waar geen doorkomen aan is. Iets luchtigs met korte hoofdstukjes is aangenamer. Alles goed en wel dat het volgens het boekje verloopt, dat is mooi om te weten, maar het kan lastig zijn. Hoef ik jou natuurlijk niet te vertellen. Het gaat ooit over, maar daar heb je nu niets aan.

  2. Is voor mij al weer een tijd geleden de overgangs ongemakken. Wel heel herkenbaar. Ik had er geen boekje bij dus zal wel volgens het boekje zijn gegaan. Komt allemaal goed Odette alleen goed voor het lijf blijven zorgen. Groetjes Diny Jaspersr

    1. Nou, ik dacht dat ik er juist wat humor in had gegooid (de twist) ook omdat ik niet alleen de kommer en keel kwijt wilde maar dat bleek niet uit de reacties. Vandaar.

      Wel allemaal lief. En zorgzaam. Net als jij 😘

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.