Peinzerin

Peinzerin

Op de kop af tweeëndertig jaar geleden viel je weg. Zomaar, van het een op het andere moment ging je dood. Onverteerbaar vind ik het. Nog steeds.

Wanneer je in je tienertijd zit, denk je aan het woord “later” als iets vaags, een tijd die nog ver van je bed ligt. Iets wat mogelijk ooit langskomt maar misschien ook niet. Omdat je nog geen idee hebt over tijd en ruimte behalve dan, dat je van de ene proefwerkweek naar het volgende feestje holt. Tijd staat stil en je merkt het niet.

Dat verandert op een gegeven ogenblik. Ik heb gemerkt dat hoe langer het overlijden van mijn vader geleden is, des te meer het dichterbij komt. Omdat ik nu meer dan ooit besef dat wat niet meer is ook nooit meer zal worden.

Zelf inmiddels volwassen, vind ik mezelf peinzend aan het einde van mijn veertigtal. Volgend jaar word ik vijftig en mijn vader is daar niet bij. Alweer niet. Mijn moeder is er ook niet maar dat is toch een ander verhaal.

Mams werd niet uit het leven weggerukt. Ze had – gelukkig – een keuze, hield regie. Alles was gezegd en gedaan. Het was oké. Mijn vader sliep in met het idee dat hij de volgende dag de nieuwe aardappels zou poten alleen werd hij niet meer wakker en mislukte de aardappeloogst.

Zijn lapje tuin aan de overkant van de straat was al gauw vergeven. Aan een hervormde dominee. Iets met brood en dood.

Ik realiseer me terdege dat mijn gepeins in de tegenwoordige tijd niets oplevert. En toch overdenk ik de zaken graag een beetje. Iets wat niet meer is zal ook niet meer zijn en toch komt peinzen er een klein beetje bij in de buurt.

Vooral in de Amsterdamse papegaai, een schuilkerk in de Kalverstraat, kwamen beide ouders best dichtbij vanmorgen, toen ik na betaling van een twee-euro munt een gedenkkaars opstak bij de heilige Antonius en stilletjes plaatsnam achter in de kerk. Alleen, even geen toerist te bekennen.

En hoewel mijn vader hoegenaamd niets met de heilige Antonius van doen had, voelde het eventjes toch heel knus, met z’n drietjes.

11 gedachten over “Peinzerin

  1. Mooi. Ik had bij de eerste sneeuwklokjes al aan jou en hem gedacht. Zo wonderlijk hoe dat verhaal is blijven haken. Jij en ik hebben elkaar slechts een keer ontmoet en je vader heb ik noot gekend.

  2. “Ik realiseer me terdege dat mijn gepeins in de tegenwoordige tijd niets oplevert. En toch overdenk ik de zaken graag een beetje.” Kijk eens hoe mooi het is dat,het wel degelijk iets ” oplevert” !
    Mooi stukje!

  3. Mooi geschreven. Ik kan me goed voorstellen dat zoiets, op zo’n leeftijd, nooit went en juist elke jaar dichterbij komt. Dank voor deze kijk; het geeft me beter begrip voor wat mijn stiefzoon, die als tiener zijn vader ook plotseling verloor, nu ervaart…

Laat een reactie achter bij Ferrara Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.