Contact

Contact

“Het was maar een lekke band. Maar mijn reserve was niet goed opgepompt dus die ging ook lek. Tjongejonge wat was het een gedoe en een gemekker. Ja, ik kan het natuurlijk niet zelf oplossen. Ik rijd en dat is voldoende, tenminste, dat dacht ik altijd.” Zijn stem klinkt blikkerig vervormd door de radio. Hij heeft verbinding met thuis gelegd, voor overleg met de oudste. Hij zal vast weten hoe het verder moet, nu het vertrouwen is gedaald.

De oudste klinkt bedachtzaam. “Daar zit precies het pijnpunt”, vertelt hij. “Toen ik in 2011 in huis kwam, moest ik een donkerblauwe 940 vervangen, die behalve een haperende deurvergrendeling altijd veilig en betrouwbaar was geweest. Deze Lars had nooit kuren gekend. Jouw mensengezin wilden een klassieke auto die motorisch betrouwbaar moest zijn en die her en der een deukje mocht hebben. Ze kochten mij; het toeval wilde dat hun wens bij mij net andersom zat. Ik had meer deuken onder de motorkap dan erboven; het heeft ze heel veel reparatie- en denkwerk gekost om mij aan de praat te kunnen houden. Van de zeven jaar die ik nu in Amsterdam woon, heb ik welgeteld drie jaar gereden. De rest van de tijd is besteed aan mijn koetswerk en aan reparatie- en revisieklussen. Mechanisch gezien ben ik inmiddels als nieuw. Toch stond ik een jaar in de Betuwe, voor de verkoop, want ze waren na al het geklus en mijn storingen desondanks een beetje klaar met mij.”

Er gaat een lichtje branden in de behuizing van het groene monster. “Vandaar dat die vrouw altijd eerst even met haar vingers aan mijn motorkap zit. Ze noemt dat aaien, maar hier in het Franse wrijft ze alleen de stof nog maar meer mijn neus in. Ook loopt ze eeuwig een rondje om me heen voor inspectie en volgens mij maakt ze zich bezorgd om mijn veren. Ze wroet regelmatig met haar pols aan beide kanten in de behuizing van mijn achterbanden om de hoogte ten opzichte van de spatborden te meten. Ik vind haar raar.”

“Wees blij dat zij niet de bestuurder was toen je lek ging,” zegt de oude goedig. “Ze kan vloeken, joh.”

“Wat heb jij uiteindelijk gedaan om te kunnen blijven?” vraagt het groene monster. “Nou gewoon,” zegt de oudste. “Gewoon lekker blijven rijden, dat werkt. Want alleen dan mag je blijven. Wanneer je hapert, stottert, je lichtjes in de storing zet is er slechts één alternatief en dat is dat je snufferd ofwel op Marktplaats wordt gezet of dat je voor een enkele reis naar de Betuwe wordt gebracht, waar je te koop wordt gezet als semi-klassieker.”

Rillend van onbehagen wil het groene monster zijn radiogesprekje afsluiten, tot hij de stem van zijn oudere broer blikkerig hoort. “Doe rustig aan jongen. Laat die nieuwe schoen lekker linksvoor aanmeten, rijd woensdag gewoon in je eigen stijl met ons mensengezin naar huis want daar ben je op gebouwd. Dat kun jij.”

Het groene monster luistert verder naar de stem van zijn mentor. “Bovendien heeft met name de mevrouw je uitgezocht omdat zij diep van binnen weet dat je het kunt. Maar omdat ík haar vertrouwen in auto’s grenzeloos heb verpest, betaal jij daar helaas een prijs voor en dus moet je harder werken om haar vertrouwen te winnen, maar dat kun je,” zegt de oudste met respectvolle stem. “Je hebt haar toch door Parijs geloodst?”

“Ja, dat klopt,” antwoordt het groene monster. “Ik had ook wel de indruk dat dat goed ging.”

“Heb vertrouwen,” zegt de oudste kalm. “Want als jij vertrouwen hebt en kalm en beheerst over de snelweg roetsjt, heeft zij het ook.” Het groene monster slikt iets weg. “Goede reis mien jong,” zegt de oudste. “Tot gauw en pas op kleine steentjes,” voegt hij eraan toe.

In de radiostilte die volgt sluit het groene monster een stil verbond met zichzelf. Verhuizen is geen optie met alle reisplannen die hij nog heeft. Hij is met zijn bijna drie ton op de teller pas net begonnen. Warmgelopen.

3 gedachten over “Contact

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.