34. Over de vloer: Gesmeerd (2)

Het is een en al bedrijvigheid in huis. Driestemmig klinkt een gevarieerd Nederlandstalig repertoire van verschillende Amsterdamse zangers. Het Jordaanfestival is er niets bij.

Onze stukadoors zijn aan het werk. Na maanden tegen de buitenmuur te hebben aangekeken, heb ik vandaag een stuk van mijn huis en dus mijn plek teruggekregen. Het grijze beton, de isolatieplaten en de gipsplaten met haar duizenden schroefjes zijn compleet verdwenen, niet meer terug te vinden. Wanneer ik na een paar uur stevig smeerwerk mijn hoofd om de hoek steek valt mijn kin bijna op het beton.

De muur is niet alleen maar een wand geworden, het is een kunstwerk. Alsof er een wit biljartlaken tegen is gespannen. Een strak wit vlak straalt me tegemoet, begeleid door mijn vriendin de zon, die vandaag meer dan haar best doet om de herfst op de zomer te laten lijken.

Mijn neus loopt en ik voel een traan langzaam over mijn wang rollen. In gedachten denk ik terug aan de meimaand, toen we aan het slopen waren. Het voelde zwaar, als een persoonlijk falen in de verzorging van mijn ouderlijk huis. Toen al zei de aannemer, dat de afbraak juist het begin zou zijn van de beste beslissing ooit.

Bij de verschillende problemen die we tegen kwamen, heb ik me meer dan ooit afgevraagd of het wel een goede beslissing was, dat verbouwen. Na twee stappen vooruit werden we regelmatig weer een stap teruggeworpen en konden we opnieuw beginnen. Hoewel je leert van die fouten, went het nooit en voelt het verdrietig, wanneer je er middenin zit.

Nu de stukadoors aan het smeren zijn, begin ik mijn huis langzaam aan terug te herkennen. Of meer nog, ik leer haar opnieuw kennen. Terwijl ik de buitenmuur bestudeer, rolt er opnieuw een traan over mijn wangen. Het grauwe grijs is echt verdwenen, ik kan er niets meer van terugvinden. Het is alsof een groot deel van de verbouwingsellende is weggeveegd achter een prachtig wit laken van gips.

De tranen bereiken mijn kin en terwijl ik behoedzaam om me heen kijk, strijk ik voorzichtig langs mijn ogen. “Volgens mij hoef ik niet aan je te vragen of je het mooi vindt”, hoor ik de stukadoor zachtjes zeggen.

Uit: Over de vloer, 2011

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s