29. Over de vloer: wad nou?

Dat aangelegde waddengebied in ons woonhuis moest geruimd. Een mens kan nu eenmaal niet als zeehond overleven. En van die bubbels en kuilen in mijn namaakstrand werd ik niet gelukkig. Het besluit: we zouden de vloer een dag rust gunnen, daarna stevig uithuilen en opnieuw beginnen.

De bouwmarkt voor echte professionals vertelde ons dat het heus goed te doen was om een andere egalinesoort over het gestorte spul te gooien. En nee, voorstrijk was niet nodig. Ja, achtenveertig uur tussen de twee beton stortbuien was genoeg. Ik hoor het hem nog zeggen. “Echt mensen, het is superspul.”

We schrijven achtenveertig uur na het eerste bedrijf uit het egalinedrama. Op het buitenterras staat alles en iedereen opgesteld. Drie betonmannen, één betonvrouw. Zes speciekuipen, twaalf zakken super egaline, aan te maken met volle emmers water, die ook klaar staan. Voor de zekerheid hebben we een timer ingesteld, aangezien het cementspul een verwerkingstijd heeft van dertig minuten, nadat de eerste zak egaline in contact komt met water.

Twee betonmannen staan met elektrische betonmixers in elk drie speciekuipen te roeren. Om en om. Het spul ziet er goed uit, is mooi vloeibaar. De scène lijkt wel wat op de circusact van een acrobaat die zes of zeven bordjes tegelijk omhoog moet houden. Onze derde betonman brengt alle noodzakelijke spullen zoals vloerenwisser en prikroller naar binnen. Met nog vijftien minuten op de teller te gaan tillen de betonroerders de speciekuipen naar binnen, om ze achter elkaar uit te storten, precies zoals door de professionele bouwmarkt is uitgelegd.

Terwijl speciekuip nummer drie leeg wordt gekieperd, zien we dat het opnieuw een verloren zaak is. Het egalinespul loopt niet mooi uit en de prikroller blijft vaststeken en laat gaatjes en een ruitjespatroon achter. Op advies van de bouwmarkt (tevoren uitgenast) sproeien we zachtjes wat water over de vloer, hetgeen blijft liggen en luchtbellen veroorzaakt. Na een kwartier komen er delen van de vloer omhoog drijven.

Mijn wangen worden nat en niet alleen van de vele hoosbuien die buiten losbarsten. Ik zie mijn lief in één klap vijf jaar verouderen. Een week werk naar de filistijnen, samen met het materiaal en vele honderden euro’s. Met de moed der wanhoop sluiten we de buitendeuren af. Iedereen eruit, niemand er meer in. De zaak laten rusten, bidden en vooral blijven duimen. Misschien valt het allemaal nog mee.

Wanneer ik uren later toch maar eens dapper ga kijken, ontdek ik tot mijn schrik dat de vloer opnieuw is getransformeerd. Ditmaal van waddenlandschap naar een ijslandschap waarop het is gaan dooien. Met kraters, kreekjes en poeltjes die niet meer opdrogen. Een toplaag, die loslaat, en die ik met de vloerenwisser zó kan weg vegen. Van pure frustratie besluiten lief en ik om de bovenlaag gelijk maar te verwijderen, om zo hopelijk schade aan de ondervloer te voorkomen.

De volgende ochtend blijkt tot onze vreugde dat de onderlaag, het waddenlandschap, onbeschadigd is gebleven. Een beetje vreemd lijkt het, dat die als mislukt bestempelde laag blijkbaar een goede chemische reactie heeft gegeven. De eerste laag ziet en voelt namelijk veel egaler aan dan dat hij was. Wat ons betreft een zeer welkome bijwerking.

De volgende stap? Van de vloer afblijven. Flink laten drogen. En zoals Jip en Janneke járen geleden al plechtig beloofden: nóóit meer doen.

Uit: Over de vloer, 2011

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s