24. Over de vloer: Goedenacht

Zaterdagmorgen, zeven uur. De betonnen vloer glimt nog een beetje na van het vocht. De ramen zijn beslagen want de constructievloer is gestort.

Vrolijk stond onze aannemer (stiekem ga ik een beetje van hem houden) met een enorme betonslurf te sproeien en te stampen want dat beton moet natuurlijk wel in alle kieren van de vloer gestort worden. Een luchtbel is catastrofaal. Het is dat ik naar mijn werk moest, anders had ik de hele dag gefascineerd naar het schouwspel kunnen kijken. Ik vind het allemaal bijster interessant, wat er met mijn huis gebeurt. Tot vorige week lag de vloer –of eigenlijk de grond erónder- nog volgegooid met resten van de tussenmuur. Een dag later ging het puin gebukt onder een laag zand. Het oogde direct wat rustiger en bovendien geeft zand tussen je tenen een soort vakantiegevoel.

Een paar dagen geleden werd er eerst een werkvloer gestort met de kenmerken van een maanlandschap. Vol kraters, vegen en kleine misvormingen. Waar ik het een schitterend geheel vond, werd ik vrolijk uitgelachen door de bouwmannen. Het was iets met niet meer kunnen verwerken van beton. Het kon me niet schelen want ik kon erop lopen. Het was genoeg.

Nu nog dat hypotheekjasje afmaken. Het komt maar niet rond. Alle patronen zijn binnen, de rits is besteld, de knopen zijn in orde en natuurlijk zijn ook alle formulieren en handtekeningen binnen en akkoord. Het is alleen nog een kwestie van op het juiste knopje drukken. Nu hebben we echter van onze hypotheekmeneer gehoord, dat ze ons knopje kwijt zijn, bij de hypotheekverzekeraar.

De financiële grootheden hebben namelijk een ernstige achterstand opgelopen, doordat er een actie is uitgevoerd met een rentestunt. Uiteraard op een ander hypotheekproduct dan wij hebben aangevraagd. En nu is er zoveel respons dat er niet meer door de aanvragen héén te werken is, volgens de verzekeraar. Aanvragen met een financiële deadline, zoals bijvoorbeeld de transportdatum van een (nieuwbouw)huis, gaan vóór. Natúúrlijk.

Mijn mobiel gaat. Tijdens het werk, notabene. Het nummer dat oplicht vanuit de telefoon is van E., onze hypotheekman. Zenuwachtig ga ik in het secretaressehok zitten.

“Goedemiddag Odette, je spreekt met E. Ik kan je welterusten wensen,” zegt hij vrolijk. Ik weet genoeg.
De kortste nacht in juni? Nee hoor, niet hier.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s