19.Over de vloer: Groeve (2011)

Het leven in onze schuur bevalt goed. Stiekem denk ik dat ik het hokje straks ga missen, wanneer dat enorme woonpaleis klaar zal zijn. Maar zover is het nog lang niet. Er moet nog zo verschrikkelijk veel gebeuren. Maar doordat het bourgondisch vertoeven is in de schuur, is het vloerenleed vooralsnog draaglijk en bovendien onzichtbaar.

Ook kunnen we -nu het stof is opgetrokken – lekker buiten zitten op het overdekt terras. Een paar dagen geleden kwam er een complete knokploeg langs om de boel te slopen en in luttele uurtjes was de zaak bekeken, in het nadeel van de woonkamers. Ze zijn getransformeerd tot kille geraamtes, ontdaan van alle leven. Een contrast met de bovenverdieping, waar alles nog normaal is.

Het is bizar om ’s morgens uit je bed te stappen, in een ongeschonden slaapkamer en in een normale badkamer te douchen. Toch schrik ik elke morgen opnieuw wanneer ik langs de kale trap naar beneden waggel om daar twee totaal verwoeste ruimtes aan te treffen.

Rationeel gezien weet ik dat het heus goed komt, dat het huis er beter van wordt maar zo voelt het nog niet. Ik voel me ernstig tekortgeschoten in de zorg voor ons huis. Wanneer ik door de voormalige woonkamers loop, of wat ervan over is, lijken de dwarsbalken nijdig naar me te fluisteren dat ze er toch wel heel koud en kaal bijhangen daar beneden, zonder isolatiemateriaal om zich heen gedrapeerd.

Slapen lukt niet. Op weg naar boven, op de trap, gaat het nog redelijk. De tandjes poetsen in de smetteloze badkamer gaat ook goed, maar wanneer ik in bed stap gaat het mis. De grond onder mijn voeten is letterlijk verdwenen en ik kan niet meer aarden. Hoewel de bovenverdieping stevig wordt ondersteund door ferme stempels, durf ik me amper om te draaien in mijn bedje. Ook al roepen lief, de buurman de aannemer gedrielijk dat het “in die Amsterdamse grachtenpandjes heus allemaal veel erger is” en dat slapen echt wel kan.

Het lukt me niet en dus ben ik wakker gebleven, de afgelopen nachten. Toch functioneer ik redelijk, dankzij de adrenaline die door mijn lijf jekkert. Mocht ik Klaas Vaak opnieuw mislopen vannacht, dan wandel ik morgenochtend direct door naar mijn collega’s van de afdeling opname van het ziekenhuis waar ik werk.

Een 24-uurs opname in verband met slaapproblematiek lijkt me vooralsnog een prima indicatie. Met een Normison infuusje en een ferme Valium ben ik dan later deze week vast weer als nieuw.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s