“Autumn is a second spring…..

….when every leaf is a flower.” (Albert Camus)

Deze tekst verwoord precies hoe ik deze herfst ervaar.  Niks geen dood of verrotting. Geen einde maar slechts een nieuw begin, voorafgegaan door een bijzonder fraaie kleurenpracht. 

Moeder natuur doet haar uiterste best om nog even te schitteren, voor zij haar oude zeer en zaligheid loslaat om zodoende alleen en in alle rust aan een nieuwe levenscyslus te beginnen. 

Hiervoor is het noodzakelijk dat zij afscheid neemt van al wat haar lief is. Zijn haar bomen niet liever gekleurd en compleet dan kalend, al dan niet voorzien van een dikke mosjas? 

Het zal ongetwijfeld maar ergens heeft een natuurwet ooit bepaald dat het beter is, gezonder, om die blaadjes af te werpen en zo de broodnodige voedingsstroom voor later, naar de bron van het leven in de boom te kunnen bewerkstelligen. 

Zo voelt dat ook voor mij. De herfst is voor mij geen tijd van donkerte of dood. Waar ik in de zomer, badend in het licht, nog verplichtingen voel richting gras of onkruid (of de was), trek ik mij in de herfst comfortabel terug op de koninklijke domeinen van mijn zitbank. 

Gewapend met een boek, een grote kop thee, een vers boek, soms voorzien van een schrift en een pen. Nee, ik schrijf geen boek maar ik schrijf tegenwoordig wel op hoe mijn dag is geweest. Welke gebeurtenissen ik heb ervaren, welke gedachten zijn gepasseerd, wat ik heb geleerd en wat de dag of haar belevenisssen met me heeft gedaan. 

Tot voor kort geloofde ik niet in dagboeken maar als introvert persoon heb ik intussen geleerd, dat het best handig is om zaken op te schrijven wanneer ik het niet goed onder woorden kan brengen. 

Op die manier orden ik mijn gedachten en tegelijkertijd ontdek ik dat sommige hersenspinsels niet meer bij me passen. Van vele gedachten kan ik afscheid nemen omdat ik de bijpassende emotie eindelijk kan omarmen en accepteren. 

Het zijn  de gedachten die thuishoren in een mind, die ooit de scepter in mijn hoofd zwaaide maar die nu niet meer bij me past. Een mind die het een mensenleven goed met mij heeft voorgehad en heeft getracht mij te beschermen maar die nu verstikkend werkt, doordat ze mijn gevoel blokkeert. 

De tijd is gekomen om de regie uit handen te geven aan een ander, meer voor de hand liggend orgaan, namelijk mijn hart.  

Eigenlijk pas ik dus heel erg goed in de natuur. Ik herfst me een ongeluk, laat los en sluit af. Toch voelt het als lente. De kleuren buiten geven me troost en blijdschap en mijn hart fladdert vreugdevol in mijn borstkas door de nieuwe taak die ze gekregen heeft. 

Ik volg háár voortaan. Omdat ze klopt. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s