Iedereen neemt me zoals ik ben……

….. Nou ik nog.

Wat zou ik het fijn vinden om eens echt vriendjes te worden met mezelf. Op zijn zachtst gezegd vind ik dat lastig. Het begint al met mijn bril. Want eigenlijk vind ik dat ik er vreselijk stom uitzie, met dat ding op mijn neus. Andere mensen worden mooi met een bril maar ik niet. Kwestie van uitstraling en het juiste montuur.

En eerlijk gezegd: er is niets mis met die bril. Ergens in mijn hoofd heeft zich alleen een diepgewortelde overtuiging geworteld dat mijn bril stom is, doordat ergens in mijn jeugd ooit iemand een scheldwoord gezegd heeft in het kader van die bril en me vervolgens een slag voor mijn hoofd gaf omdat ik (kippig) het toch niet zag aankomen. Ineens was ik onderwerp van pesterij geworden want kinderen zijn killers wanneer je afwijkt van de norm.

Jaren gingen voorbij en verschillende keren probeerde ik contactlenzen. Telkens was ik teleurgesteld wanneer het niet lukte. Mijn ogen waren niet geschikt, dus mislukt. En ik als eigenaar was was dat dus ook. Mijn oogvermogen groeide van min punt 75 naar bijna min 8, inclusief cylinder. De brillenvoorraad groeide dapper mee.

Tot er contactlenzen op mijn pad kwamen, die wel bij me pasten. Er ging een wereld voor me open. Niet meer tegen randjes aankijken. Mijn ogen spraken weer hun eigen taal, zonder glastolk. Mijn blikveld werd verruimd, letterlijk. Er kwam ook een voorraad zonnenbrillen, omdat het kon en ik ze nooit eerder kon dragen.

Toch heb ik, nog niet zo lang geleden, weer een bril aangeschaft. Voor erbij, om mijn ogen ook eens een rustige zondagmiddag op de bank te gunnen. Inderdaad voor thuis want ik wil er de straat niet mee op. Mijn innerlijke brillenkind is nog niet genezen van haar complex. En echt, het slaat nergens op en toch is dat gevoel er nog steeds. Als experiment postte ik een foto van mezelf met bril op feestboek. De reacties waren alleen maar positief. Ik schijn een brillenhoofd te hebben en volgens sommigen (oh au!!) ben ik zelfs veel leuker mèt bril.

Het brillenkind in mij, samen met de andere complexen die nog naar een oplossing zoeken, zuchten eens diep. Iedereen neemt me zoals ik ben. Nou ik nog.

Welke eigenschappen, kunst- en hulpmiddelen en andere levensattributen zitten jou dwars? Waar heb je last van en wat heb je eraan gedaan / ga je doen om het alsnog te accepteren of een plek te geven? (Je begrijpt, alle hulp is welkom!)
Fijne woensdag!

Odette

loesje-zelf

Advertenties

Een Reactie op “Iedereen neemt me zoals ik ben……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s