“Je kunt beter vertrouwen op het beste, dan….

…..vrezen voor het slechtste”

Deze kwam ik gisteravond tegen tijdens een potje surfen op het internet. Ik vond het grappig want sinds ik probeer om het negatieve in mijn leven om te buigen naar positiviteit krijg ik elke dag zulke mooie cadeautjes, in de vorm van bijvoorbeeld tegeltjes en spreuken. Bij deze spreuk voelde ik, dat dit voor mij wel eens een waarheid zou kunnen zijn. Handig om hierbij te vermelden is, dat ik later vandaag een redelijk belangrijk gesprek ga voeren, dus dit tegeltje kwam precies op het juiste moment bij me binnen.

De afgelopen maanden heb ik geleerd om zoveel mogelijk bij mezelf te blijven, in het hier en nu. Dat lukt steeds beter. Met de voetenmeditatie onder andere. Tot mijn verbazing heb ik gemerkt, dat er door bewust te leven, er tegelijkertijd restanten gif uit mijn lijf verdwijnen, namelijk het piekeren over gisteren en het malen over morgen.
Voorbeelden hiervan:
– Dat is niet goed! -> Ik kan ook niks.
– Waarom gaat het nou altijd fout? -> Ik kan ook nooit eens wat doen, zonder dat het fout gaat.
– Ik wil dit niet meer! Ik weet niet, wat ik wil en ik weet niet, wat ik kan.
*)

Het antwoord op deze levensvragen was eenvoudiger dan ik had kunnen vermoeden, al klinkt dat wat zweverig positief. Toch is het zo en ik nodig je van harte uit om het eens te proberen. Gewoon, voor een keer. Lukt het niet, dan doe je het morgen gewoon weer anders, of op je eigen manier. Let op, want hier komt het geheim:
Draai. Het. Om.

Voordeel hiervan is dat je nooit meer hoeft na te denken over wat je niet wilt. Dat scheelt bakken energie, die je kunt gebruiken om na te denken over wat je wel wilt. En ja, dat is in het begin best moeilijk! Wanneer je lange tijd hebt gepiekerd en gezocht naar je eigenwaarde is het lastig om de zaak om te draaien en je pijlen vanuit je binnenste op het positieve in je leven te richten. Ehhh…. Niet dus.
Gewoon doen! Echt. Klein beginnen: elke dag een beetje.

Oh ja, en die anderen uit de film “Wat zullen ze wel niet denken…”, die vertrekken. Heel simpel want je laat ze verhuizen. Je kunt ze namelijk -zonder juridische consequenties- á la minute de huur van die ene ruimte in je bovenkamer opzeggen. Al een tijdje is dat ene kleine torenkamertje in je hoofd gekraakt door een zielig stel nare gedachten, die je van alles aanpraten en die totaal niets bijdragen aan je wezenlijke zelf. Opruimen die kwelgeesten. De bezem erdoor en hang gelijk een fictief bordje op dat kamertje met “bezet”.

Die ruimte is voortaan voor jou. Een plekje in je hoofd voor mooie dingen. Om na te denken over alles in je leven waar je wel blij en vrolijk van wordt. Een broodje hagelslag of pindakaas, die mooie hortensia in je tuin die bloeit, dat mooie boek wat je gaat lezen, de wandeling die je gaat maken of misschien wel de rode schoenen die je nu, eindelijk gaat kopen. (Nee, geluk zit niet in materiële dingen maar soms zit het gewoon verstopt in een paar schoenen).

Later op de ochtend ga ik een leuk gesprek voeren. Ik ben nerveus maar in tegenstelling tot voorgaande jaren, waarin ik dacht dat mijn leven van zulke gesprekken afhing, ben ik niet meer bang en zie ik de uitkomst van dit gesprek met vertrouwen tegemoet.
(Wat? Ja, verrek, dat zei ik echt. )

Want dit keer neem ik iemand met me mee. Iemand die ik pas geleden heb leren kennen en die tegelijkertijd heel vertrouwd is. Ze beschikt over talenten, die nog ongemerkt zijn gebleven maar die mogelijk na vandaag beter uit de verf komen. Een vrouw met ballen en met humor, die schriftelijk lekker uit de hoek kan komen en die de mooie kanten van het leven belangrijker vindt dan de zwarte randjes, al mogen die er zijn.

Tot mijn verbazing vertelde ze niet zo lang geleden dat ze in de buurt woont dus als ik vragen heb of steun zoek, dat kan ik altijd bij haar terecht. Dat klopt ook, want ze woont in mijn hart. Ze kent me als geen ander, stuurt bij waar mogelijk en vangt me op als ik het even niet meer weet. Niks buurvrouw, vriendin of collega: dit keer ben ik het zelf.

Fijne vrijdag,

Odette

*) Lachen! Ik moest heel hard nadenken hoe ik dit ook alweer moest opschrijven, doordat ik tegenwoordig veel positief benader en dus – gelukkig- bijna niet meer weet hoe iets in de negatieve vorm te brengen. Het is dus mogelijk! *grijns*

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s