“Als je loslaat……

dan heb je twee handen vrij.” (Loesje)

Onlangs begon ik enthousiast aan een cursus Organisatiepsychologie. Ik wilde graag weten waarom mensen zich in een organisatie gedragen zoals ze doen en hoe je daarop kunt anticiperen en of je daarin kleine veranderingen in gang kunt zetten. Ik wilde klein beginnen: vooral mensgericht en niet managementgericht.

Juist vanwege mijn eigenschap om alles in mijn leven in de diepte te beleven, (HSP-dingetje) wilde ik een cursus doen met maar één onderwerp. Na veel gezoek op het internet viel mijn keuze op een losse cursus, zonder uitgebreide poespas eromheen. Puur organisatiepsychologie, geen arbeidspsychologie ernaast of erbij, geen inleiding op of ander klinisch gedoe. Een cursus waarvan ik het idee had dat ik de stof wel tot me zou kunnen nemen. Er was geen voorkennis of bijzonder diploma nodig; de inschrijving was toegankelijk voor iedereen. Een passieve kennis van de Engelse taal was gewenst.

Nu kijk ik redelijk veel Engelstalige documentaires zonder ondertiteling en ook komt er regelmatig een Engelstalig boek in mijn boekenkast terecht dus dit leek me geen probleem. Ik vergeet er overigens bij te vermelden dat ik me bij de Open Universiteit had aangemeld. Bachelor of master ambities had ik echter niet, dus een losse cursus leek me een logisch alternatief. Ontspannen leren, zonder (tijds)druk, het leek me heerlijk.

Het lesboek kwam binnen, letterlijk en figuurlijk. In Oxford Engels. Verbijsterd bladerde ik het boek door. Niets herkende ik. Elk vierde woord begreep ik niet, moest ik opzoeken. Op slag voelde ik me dom, onbegrepen en het ontspannen leren was ver te zoeken. Desondanks liet ik de moed niet zakken, schafte ik een woordenboek aan, zette de Oxford dictionary op mijn telefoon en als favoriet in de computer. Ik ging dit doen. Uit principe. (Zie jij de ontspanning nog?)

Enkele dagen heb ik dapper geprobeerd door te zetten en tegen alle teleurstelling in de stof tot me te nemen. Via een faceboekgroep kon ik medelotgenoten spreken en samenvattingen downloaden, die de materie behapbaar maakten. In het boek genoemde theorieën zocht ik op het internet op, geënthousiasmeerd doordat via Google alle theorieën die er ooit over een onderwerp zijn bedacht, daar zijn terug te vinden. Ik zocht en groef me een ongeluk in de materie en ging……precies de diepte in die ik niet wilde.

Toen ik de inschrijving erbij pakte bleek dat deze cursus onderdeel is van een bachelor/master opleiding. Precies wat ik niet wilde. In feite betekende dit voor mij, dat ik me verplicht voelde om de hele opleiding te doen. Want één enkele cursus is dan ook weer zo zonde. Dan moet je doorgaan en ze allemaal doen. Toen ik verder zocht en bedacht dat ontwikkelingspsychologie of sociale psychologie ook nog wel leuk waren, bleken deze nét uit het assortiment te zijn genomen ivm een vernieuwing van de bachelor/master opleiding. Natúúrlijk.

Er knapte iets in mij. Teleurstelling en verdriet zette zich om in boosheid. Deze cursus was niet wat ik wilde en ik voelde dat ik bezig was om mezelf al weer helemaal in bochten te wringen om me aan te passen en te schikken om hem toch te kunnen doen. Er verscheen een vlaggetje op mijn netvlies.
Ho. Stop. Kappen.

Dat is precies wat ik deed. Nog diezelfde dag heb ik de universiteit schriftelijk, gemotiveerd en ondertekend verzocht mij per direct af te melden en mijn inschrijving ongedaan te maken. De opluchting die ik voelde over het loslaten van iets wat niet bij me past, was niet te beschrijven. Ik voelde me bevrijd van een last. Door een keer los te laten in plaats van onverzettelijk vast te houden, bleek ik in staat om bij mezelf te blijven en de juiste keuze te maken, namelijk eentje die goed is voor mij, in plaats van inschikken en doorgaan.

Ik ben niet dom of onwetend. Betere voorlichting over de inhoud van de cursus was op zijn plaats geweest. Ik beschouw mezelf als slim, door op tijd aan de rem te trekken en voor mezelf te kiezen. Veel belangrijker dan iets doen wat niet bij me past. Er zijn genoeg andere manieren om kennis te vergaren of om een opleiding te volgen. Passend, wel te verstaan.

Heb jij wel eens iets gedaan wat niet bij je paste? Wat was dat? Kon je het uiteindelijk loslaten of heb je doorgezet en ben je erin meegegroeid? Hoe heb je dat ervaren en hoe kijk je er op terug?

Fijne woensdag,

Odette

loesje3

Advertenties

Een Reactie op ““Als je loslaat……

  1. dank, Odette, deze reminder komt voor mij op een goed moment 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s