Over de vloer: 7. Hobbelweg, grindweg….. gat in de weg

Op een dag waren ze er, de borden in onze wijk. “Hier óók 30”. We hoopten op veiligheid. Helaas, de verkeersborden werden glashard genegeerd door weggebruikers, behalve fietsers. Om de snelheid terug te dringen en de veiligheid te bevorderen, werden er drempels in onze straat aangelegd.

Het zouden druppelvormige drempels worden, zonder hekjes of bobbels. Het betrof slechts een snelheidsbeperkende maatregel. De bus -in 2010 nog een rijdende verbinding naar Amsterdam CS in onze straat- zou er geen hinder van ondervinden, mits met juiste snelheid. Onze straat werd een voorbeeld voor “veilig verkeer voor iedereen.”

Toch hield ik mijn twijfels. Vooral over de snelheidsbeperking van de bus want die had ik nog nooit 30 km per uur zien rijden, ondanks waarschuwingsborden. Misschien had de chauffeur al die tijd dubbel gezien want die snelheid leek er meer op. Gezien de staat van de fundering van ons huis, ontwikkelde ik een grote angst voor de komst van de drempels. Ik vreesde namelijk een nieuwe sport, namelijk Olympisch drempeldenderen. Gelukkig deelden meer buurtgenoten mijn angst want er werd veel bezwaar aangetekend. Desondanks werden de drempels geplaatst.

In het begin leek het goed te gaan. Auto’s hielden netjes in, totdat ze in de gaten kregen dat ze hobbelvrij over de stoep konden manoeuvreren. Dat die zone bedoeld was voor de veiligheid van voetgangers en dieren mocht de pret niet drukken. De bus had vanwege het karakter van de druppelvormige drempels geen trillingen hoeven veroorzaken. Doordat de bus echter meende de hogesnelheidslijn te moeten imiteren, werd het in de praktijk hopeloos butsen en hobbelen. De dienstregeling kende ik na een paar dagen uit mijn hoofd.

Perplex stond ik, toen ik amper twee weken na de plaatsing uit mijn werk naar huis fietste en zag dat de drempels alweer waren verwijderd. Op last van de omwonenden, want er was toch wel erg veel geklaagd over gerammel en gehobbel. Toen de drempels werden gehaald, bleek de weg totaal verknoeid. Wat was overgebleven waren enorme gaten, die werden opgevuld met betonnen platen, klinkers en tegelstukken.

Voor de bus veranderde er weinig, vrolijk denderde ze door de straat, richting centrale stad. Als omwonenden bleven we zitten met de schade en vooral met vragen. Veel vragen, over hoe deze operatie met vele waarschuwingen vooraf toch werd doorgezet en wie nu voor de schade verantwoordelijk was. Het antwoord op die vragen bleef uit.

Een tijdje later vond ik de drempels terug. Ze waren niet eens uit de wijk weggeweest, waren slechts stilzwijgend weggemoffeld. Ze lagen anoniem uit de schijnwerpers, oud en grijs te worden achter de plaatselijke hockeyvelden. Ik vroeg me af of ze ergens anders illegaal gebruikt zouden gaan worden, of dat ze klaar lagen voor een volgende ronde in het drempelgevecht in mijn straat. Destijds waren er verkiezingen dus het woord veiligheid werd veel genoemd. Ging het echt om veiligheid of was het slechts een gesubsidieerde aftrekpost?

Het was afwachten, destijds in 2010. Een ding wist ik zeker. Ik zou blijven strijden voor de fundering van mijn huis. Ik moest wel, wilde ik geen nieuw ondergronds metrostation van de Noord-Zuidlijn worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s