SchrikkelZeepaard

Ergens in de jaren ’70 nam mijn moeder me mee naar Artis. Met de tram, destijds vanuit Amsterdam Noord nogal een onderneming want slechts één buslijn. Om het uur. Op het programma stonden de krokodillen (huu!), de nijlpaarden en de zeekoeien en uiteraard zouden we een rondje apenrots doen. Als toetje zouden we het aquarium bezoeken. Voor de zeepaarden.

De rit naar het station duurde veel te lang en natuurlijk reed lijn 9 net voor onze neus weg. Een kwartier wachten en vervolgens met de volgende tram naar Artis. Mijn handjes gleden over de gladde stangen van de zitbanken in de tram wanneer deze een scherpe bocht nam, nijdig klingelend.
Eenmaal uit de tram moesten we nog tien minuutjes lopen en even later stonden we voor het grote stalen hek met de griezelige roofvogels er bovenop.

De apen, de zeekoeien (wie heeft ooit bedacht dat die beesten zeekoeien moesten heten?) en de nijlpaarden konden me eerlijk gezegd gestolen worden en de apen ook. Maar met wat geduld werd het dan toch middag en dus werd het tijd voor het aquarium. Destijds was er nog geen wandelroute onder water en geen nagebouwde gracht -inclusief fiets-. Via een trap klommen we naar boven en kwamen we bij het aquarium, dat deels was voorzien van een houten lambrisering. Hierin woonden de zeepaarden, volgens mijn moeder.

Waar ik ook keek, geen trappelende hoeven of paardenbenen met zwemvliezen. Mijn moeder wees naar een nogal klein aquarium. Ongelovig keek ik door het glas. Een paard zou daar nooit inpassen. Plots zag ik enkele onooglijk kleine wezentjes zwemmen, nou ja zwemmen, het leek meer op zweven. De beestjes leken op garnaaltjes maar dan met een krulstaart.
Diep teleurgesteld keek ik op naar mijn moeder, die tot mijn verbazing lachte. “Kind, zo keek ik ook, toen ik kennismaakte met zeepaardjes,” lachte ze. “Later zul je misschien horen, hoe bijzonder een zeepaardje eigenlijk is.”

Twee jaar geleden nam ik zitting in de ondernemingsraad van het ziekenhuis waar ik werk. Twee keer per jaar gaan we op cursus en tijdens een trainingssessie maakte ik opnieuw kennis met het zeepaardje. Tijdens een gezamenlijke oefening mochten we een dierenkaart trekken. Mijn hand bleef hangen boven twee afbeeldingen: een van een hond (uiteraard) en van een zeepaardje.
Opnieuw trof me de graterigheid van het beestje met zijn puilogen. En toch ging er een bepaalde aantrekkingskracht van het diertje uit. Bijna leek hij sierlijk en gracieus, alsof het zei: “kijk mij eens.” Een slogan die niet eens bij mijn persoonlijkheid in de buurt komt.

Op de achterkant van het kaartje werden de eigenschappen van het zeepaardje omschreven. Het mannetje dat kindertjes krijgt, in plaats van het vrouwtje. Het vermogen om sierlijk door het leven te gaan. De lelijke maar zo handige krulstaart, bedoeld als symbool van onverzettelijkheid, om zich in tijden van woeste onderwaterstormen van de zee, vast te zetten aan waterplanten. Een minuscuul diertje met grootse bijzonderheden.

Ik kon de eigenschappen voor mezelf niet zo goed plaatsen maar mijn collega’s konden dat wel. Het werd een bijzondere trainingssessie, waarin we leerden, om onze individuele waarden in groepsverband te benoemen, zodat we deze konden meenemen en gebruiken in zowel OR-werk als in ons privéleven.

Het zeepaard bleef sindsdien in mijn gedachten. Het haalde ook het uitstapje van mams en mij naar het aquarium weer naar boven, plus mijn moeders liefde voor het zeepaardje. Lange tijd heb ik gezocht naar een beeltenis van het diertje. Geen gemakkelijke opgave maar toch is het gelukt. Onlangs heb ik een tattoo van een zeepaardje op mijn pols laten zetten. Op 29 februari, de dag die mams en ik verschrikkeldag noemden want een dag uitstel voor de lente.

Verschrikkeldag werd daarmee dit jaar een feestdag waarin ook het weer meewerkte. Na wat speurwerk is de tattoo gezet in hartje Amsterdam, in de rosse buurt, dichtbij de Sint Nicolaaskerk. Een plek die bijzonder is voor mij en dat ook was voor mijn moeder. Ze is prachtig geworden, mijn schrikkelzeepaard. Twee lijntjes en een stip geven een blijvende herinnering aan mijn moeder en aan het feit dat ik bijzonder ben, ook al geloof ik dat zelf niet altijd.

zeepaard

Advertenties

6 Reacties op “SchrikkelZeepaard

  1. Wat heeft je moeder het verhaal van haar zoektocht naar het zeepaardje me vaak verteld
    Ook hoe teleurgesteld ze in eerste instantie was dat hij zo klein was
    Het blijft een mooi verhaal

  2. Mooi verhaal.

    N.B. Minuscule typo ter grootte van een zeepaardje: “ze zeepaarden” moet neem ik aan zijn “de zeepaarden”

  3. Mooi Odette!

  4. Mooi verhaal en een prachtige Tattoo!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s