Over de vloer: 5. Saar

Mijn eerste verhaal over Saar, onze SMV caravan uit 1978, wordt ook het laatste. Statig schreed ze aan de trekhaak van een ander voertuig de straat uit. Geadopteerd door een nieuw gezin waarvan zij de vakantie thuishaven is geworden.

In 1995 kwam Saar bij ons wonen. Ze had een nogal buitengewoon bijzondere vorm namelijk die van een paracetamol zetpil. Aan de binnenzijde was ze daarentegen net een “gewone” caravan. Meubels, kasten en banken waren van massief Zweeds naaldhout gemaakt. Tussen de vakanties door kon ze wat muf ruiken. Prévakantie was het een kwestie van de deuren en ramen opengooien en verder kwam je met een fles Ajax ook een heel eind.

Onderweg hadden we veel bekijks. Vooral met de combinatie Lars (Volvo 940) met Saar erachter, waardoor we op een soort van treinstel leken. Een inhaalpoging van medeweggebruikers duurde altijd even. Niet doordat wij zo snel waren, maar doordat de bestuurder van het inhaalvoertuig meer met onze combinatie bezig was, dan met zijn eigen rijgedrag.

We hebben vele Franse campings bezocht en tijdens elke vakantie hielden we “open huis”. Onze vakantieburen verwonderden zich regelmatig over wat er allemaal in dat oude caravannetje paste. Ook kwamen ze af op de geuren van de vele stoofpotten die ik in de caravan bereidde. Voor ons heel gewoon, voor de buren was dat anders. “Ach kijk nou, u kunt er ook in koken”, hoorden we vaak. “En u hebt zelfs een WC vanbinnen. Wonderlijk”.
Niet, want caravans van SMV waren reeds in de jaren ’70 zeer rijk uitgerust .

Met de verbouwing van ons echte paleis in zicht werd het Prinsjesdag in ons gezin, met bijbehorende bezuinigingen. Ook op Vakantiezaken. Eens per drie jaar gingen we met de caravan op vakantie en daar stond de rest van de tijd een grote VOLVO bak voor op het erf. Onze Paola (mijn blauwe Fiatje) kon de caravan niet trekken dus zij (dit is zachtjes opgeschreven want Paola wist nog van niets) moest ook vertrekken. In plaats van twee auto’s kwam er een terug.

Ik vond, dat de prijs van onze nieuwe fundering steeds meer opliep. Niet alleen de vloer ging eraan, ook andere gezinszaken veranderden. Niet alleen mijn zoon was een beetje verdrietig toen Saar de straat uit reed, ik was dat ook. Weemoedig dacht ik terug aan de fijne vakanties die we met haar hebben beleefd – inclusief klapband op de snelweg in 2001 – en vanbinnen kreeg ik een hekel aan het woord verbouwing.
Het zou nooit meer worden zoals het was, daarvan was ik overtuigd.

Advertenties

3 thoughts on “Over de vloer: 5. Saar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s