Over de Vloer: 1. Fundamentaal verbouwen

Het begon met een stukje van het vloerzeil dat omhoogkwam. Het werd een vervelende bult, waar ik regelmatig mijn nek over brak. Nog iets later rolden knikkers en ander speeltuig van onze zoon nog maar één kant op, namelijk richting buitenmuur. Het leven was simpel, zoekgeraakt spul was altijd weer snel teruggevonden.

Ons huis begon een eigen leven te leiden. Deuren sloten met klem en de ramen hielden een continu openingsfeest. De vloer verklaarde zich tot status aparte en ging zijn eigen weg. Wanneer ik iets uit de buffetkast wilde pakken, struikelde ik eenrichtingsverkeer richting de buitenmuur.

Een jaar nadat we scheuren in de buitenmuur hadden geconstateerd, kwam er een deskundige op bezoek. Aan de stand van de gevel kon hij direct al zeggen, dat er iets mis was met de fundering. Aanvullend onderzoek in de kruipruimte toonde een droge onderbouw.

De palen, ooit met natte voeten in de klei gejekkerd, waren opgedroogd tot luciferhoutjes. De paalkoppen, door de droogte boven water gekomen, bleken verrot.

Een gevaarlijke situatie want hierdoor ontstond druk op de buitenmuur die de druk niet aankon en uitbuikte. Reparatie van het geheel betekende een kostbare en tijdrovende aangelegenheid.
Helaas was het geen kwestie van willen maar van noodzaak, wilden we over een tijdje niet ergens in China wonen.

Jarenlang werd het grondwaterpeil in onze omgeving te laag gehouden, door overbemaling door het waterschap. Als nette waterhuishoudster wist ik niet beter, betaalde altijd keurig op tijd de waterschapsbelasting, in de overtuiging dat ik beschermd zou worden tegen het wassende water. Dat bleek niet helemaal te kloppen want om ons oude wijkje heen werden in de loop der tijd nieuwe wijken gebouwd onder de noemer snelbouw. Met grondwater als ongewenste factor.

Ons huis trilde op haar grondvesten. Wij trilden mee, op het ritme van de bus als deze voorbij denderde.

Het funderingsprobleem werd persoonlijk want mijn huis was niet alleen maar een dak boven mijn hoofd maar vertelde ook mijn geschiedenis, kende persoonlijke fundamenten.
Mijn vader bijvoorbeeld, niet in huis gemaakt maar er wél geboren. Ikzelf werd een kleine veertig jaar geleden verwekt, op een –toen nog koude- zolder, in een krakend ledikant.

In 2011 moest niet alleen de vloer eruit, maar wij moesten dat ook. Inclusief mijn moeder, destijds ook onze buurvrouw, van 81 jaar. Herstel van de fundering zou minstens zes weken duren. Een herhaling van een eerdere verbouwingsstunt want in 1991 hingen we ook al een briefje aan de deur voor de bakker, die destijds nog aan huis bezorgde. “Bakker, de komende zes weken geen brood alsjeblieft”, stond erop. Uiteindelijk zouden het honderddertig brodeloze weken worden.

De benedenverdieping, alle kamers en keukens…het zou een ruïne worden. Een ding wist ik zeker. Bij het inplannen van een nieuwe keuken komen wilde ik in ieder geval een houtgestookt fornuis mét oven.
Op die manier waren die uitgedroogde paalkoppen tenminste nog érgens goed voor.

Advertenties

One thought on “Over de Vloer: 1. Fundamentaal verbouwen

  1. Pingback: Terugspelen | Lettersmid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s