Rekwisiet

Met mijn hand strijk ik langs de fotohouder, waarin verschillende foto’s zijn gestoken.

Een van de afbeeldingen toont een net iets te grote bodywarmer, geparkeerd op een spijkerbroek waaruit twee rode laarsjes steken die met reuzenstappen de helling naar beneden struikelen, richting zee. Uit de bodywarmer steekt een mini-armpje, waaraan een geel emmertje met een rood schepje en een groene hark bungelt. Een foto later staat het emmertje als stille getuige tussen de handgestorte torens van een Castricums zandkasteel. Naast het emmertje liggen twee rode laarsjes geparkeerd. Bijna kan ik mijn jas horen rinkelen van de vele opgeraapte schatten.

Rechtsboven op de houder zit een foto, waarop twee mannen rondrijden op een driewielfiets. Ach ja, de gerepareerde lekke band van opoe, mijn moeder. Nooit had ze fietsen geleerd en bij het bereiken van de gepensioneerde leeftijd besloot ze dat het tijd werd om zich per driewieler te verplaatsen. Zonder elektromotor want dat was net een brug te ver. Achterop de bagagedrager zit haar kleinzoon met spierwit gebleekte haartjes en een brede grijns op zijn bruinverbrande gezicht. Zijn linkerarm blijft als halve zwaai in de zomerse lucht hangen. De voeten van de miniman bengelen boven de grond, gestoken in rode rubberlaarsjes waarvan de bovenkant is afgeknipt. Veel makkelijker aantrekken en nog veel beter: ze zijn zo uit.

Later, dezelfde zomer, een afbeelding van twee schommelende meneren in de wind, de haren wapperend. Bij de ene meneer wat meer dan de ander. De grijze man schommelt op het zitje, de jongeman zit er nog in. Het leeftijdverschil van tweeënzeventig jaar is niet in beeld te vangen. Het plezier daarentegen is vastgelegd in een brede grijns op de hoekige wangen van de oudere man, zijn ogen zijn tot glinsterende spleetjes geknepen. Het blonde miniventje van net drie turven hoog lacht zijn kleine tandjes bloot, de blote voeten schoppen zich een weg naar boven, tegenwinds.
Een nieuw paar rode laarsjes ligt werkloos te zijn, verderop in het gras.

Met mijn moeders gieter loop ik naar de vensterbank om het water van de plantjes en van de babyroosjes bij te vullen. Ze zijn gestoken in aardewerk vaasjes, die wonderwel precies passen in maat 21 van de rode Scapino laarsjes uit de collectie van 2002. Een bijzondere verrassing om zowel de laarzen als de vaasjes uit de doos met verzamelde kleinkindwerken van mijn moeder uit te pakken, nadat ze was overleden.

Grootmoeders bewaren de geschiedenis. Zij kennen de waarde van rekwisieten als geen ander en weten dat de tijd waarin je moedert, als zand door je vingers glijdt.

image

Advertenties

9 thoughts on “Rekwisiet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s