Viva la plaños II

Viva la plaños II

Wat was het vroeg, de vijftiende oktober. En wat was het groot. Het overrompelde me en mijn hooggevoelige antenne draaide overuren.
Koffer mocht mee. Als handbagage. Hij moest eerst in een bakje, welke aanwijzing ik eerst niet verstond en vervolgens niet begreep. Koffer kreeg een oranje lintje.
De oorbellen mochten in de oren blijven. De ring mocht om de vinger blijven zitten.  De jas moest uit en het vest ook. Het bakje met spullen ging via de lopende band naar voren maar zelf was  ik nog niet zover. Eerst door het poortje en op de gele voetstappen staan. Heel eerlijk gezegd voelde ik me een beetje Dorothy op het gele pad.
Technisch goedgekeurd en ietwat verschrikt stond ik even later met mijn koffer bij de shopping hal. Godskristus wat is dat groot. En allejezus duur.
Naar gate D86. Toen ik naast de lopende band liep en door de ramen naar buiten keek zag ik het. Of liever: ik zag zé. Grote ijzeren gevaartes met vleugels. Vlak voor, min of meer naast me. Een traan gleed langs het puntje van mn neus.
Sommige dingen zijn teveel op een dag. 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.