Puzzeltocht

In 1987 overleed mijn vader. Een week voor ik zeventien werd. Voor de lezer die de dramatiek nog even wil teruglezen, staan hier de stukken: Een nacht in maart (1) plus Een nacht in maart (2)

Helaas heb ik niet de kans gekregen om als (semi) volwassene met hem om te gaan. Geen mogelijkheden waren er, om wereldse of levensvraagstukken met hem door te nemen. Zijn kijk op de wereld kon ik niet vergelijken met die van mij. Op je zestiende lukt dat niet, ben je daar nog niet klaar voor, vind je de mening van je ouders op zijn minst een beetje raar. Hij kon me niet adviseren bij de kleuren verf in mijn huis, ooit de zijne.

Nu ik de leeftijd van mijn vader heb bereikt waarop hij vader werd en ging trouwen, denk ik nog meer terug aan hem. Regelmatig maak ik een geestelijke puzzeltocht. Dan vraag ik me af, hoe hij het vaderschap beleefde. Of hij zich, net als ik nu, zorgen maakte over zijn opgroeiend kind. Destijds veranderde mijn komst zijn leven op slag. Tot zijn eenenveertigste was zijn leven namelijk een groot vrijgezellenfeest geweest.

Op zaterdagavond biljarten in het Wapen van Landsmeer. Samen met de Neus. Een bijnaam voor ene Gerrit, ook wel rooie genoemd. Mijn vader schijnt zelf ook een bijnaam gehad te hebben, helaas ken ik die niet. Op zondagmiddag ging vader steevast met vrienden naar Robinson. Een beetje ouwehoeren, nog een biljartje leggen. Daarna een tosti eten en een pilsje toe, bij café Ottenhof, om de hoek. Er hingen stukken van Anton Heijboer aan de wand, uit een periode dat hij zijn drankrekening nog niet kon betalen.

Vanmorgen stopte er een setje van vier fietsers voor de deur. Op hun stuur een wit vel met route en wat vragen, tenminste dat denk ik want ze waren driftig gebarend aan het overleggen met elkaar. Eerst dacht ik dat ze de weg kwijtwaren, maar dat bleek niet het geval, toen er nog een setje fietsers voor de deur stopte en zich bij het eerste setje voegde. Nieuwsgierig opende ik het slaapkamerraam aan de straatzijde, waar ik net de was had opgehangen.

“Nee joh, dit is de winkel van Wolff. De bloemenwinkel. Ze hebben het toch over die dakkapelletjes met die punt? Hiernaast zijn het platte kapelletjes.”
“En de sigarenman dan? Die zat hier toch ook? Plus de drogisterij en een drukkerij? Er zat zelfs een groenteboer. En een viswinkel. Heb je nu allemaal niet meer. Zit allemaal in winkelcentra.”
“Wat je zegt klopt, alleen die viswinkel zat dáár en de groenteboer op de Stoombootweg.”
“Geloof me nou, dit is de oude bloemenwinkel van Wolff.”

Glimlachend knik ik.
“Zie je nou? Die dame boven staat te knikken,” klinkt het van beneden.
“Ik ben de kleindochter van de bloemenman,” zeg ik, wat beschaamd over mijn meeluisteren. “Ik ben hier altijd blijven wonen.”
“Wat ontzettend leuk,” schettert een van de vrouwen. “Dan ben jij de dochter van Willem, zegt een andere vrouw.” Ik knik. “Die kwam altijd in de Robinson,” hoor ik een man uit het groepje zeggen. Dat klopt, de verhalen ken ik, de inhoud niet.

“Krijg nou wat,” zegt een van de mannen. “Het is gewoon een vraag.” Hij schraapt zijn keel. “Hoe luidde de bijnaam van de jonge Wolff?”
Een nieuwe discussie barst los in het groepje. Ik hap naar adem. Mijn vaders bijnaam als vraag in een dorpse puzzeltocht. Ik grinnik en spits mijn oren, in de hoop iets op vangen. Het blijft echter stil in het groepje beneden mij. Een vrouw, ik schat haar achter in de vijftig, kijkt opnieuw omhoog. “Kunt u ons verlossen met het antwoord?”

“Helaas niet,” zeg ik. “Mijn vader kwam inderdaad in Robinson, de Drie Zwanen en het Wapen van Landsmeer. Zijn bijnaam zal vast iets met een feestje of een drankje zijn geweest maar ik weet het niet,” ratel ik verder. “Maar mocht u nou vandaag aan de bijnaam geraken, gooit u dan alstublieft een briefje in mijn bus. Dan is mijn puzzeltocht naar zijn bijnaam ook opgelost.”

Ik word bedankt voor de medewerking, de complimenten voor het huis vliegen me om de oren en straatnaam en nummer worden genoteerd op het puzzelvelletje. Het zal mij benieuwen. Diep in mijn hart moet ik vreselijk lachen en ben best een beetje trots op die vader van mij. Het feestvarken uit het dorp. Met zevenentwintig jaar na zijn overlijden een puzzelvraag naar zijn bijnaam.

“Je was me er wel eentje hoor, vader,” zeg ik grinnikend.
Ik lach naar de blauwe lucht, sluit het raam.

Advertenties

7 Reacties op “Puzzeltocht

  1. Wat bijzonder om zo terug te gaan naar zijn leven
    en wat heb je het weer prachtig geschreven…
    Ben heel benieuwd of je er inmiddels achter bent.

    Liefs!

  2. Ik vind het een geweldig mooi stukje 🙂 Opbouw ach gewoon alles!

  3. Mooi stukje 🙂

  4. Nu word ik ook nieuwsgierig… mailtje naar de organisatie van de tocht aan wagen? Zij moeten toch het antwoord weten! http://www.dcl-landsmeer.info/nieuws-1.html

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s