Bikkelien (1)

Momenteel gebeurt er veel in mijn leven. Soms voel ik de behoefte om erover te schrijven maar gezien de omstandigheden en de bijbehorende emoties kies ik voorlopig voor de veilige vorm van derde persoon enkelvoud. Want soms is het gewoon een beetje moeilijk.

Bikkelien heeft het druk. Niet alleen met de zorg voor haar moeder, ook werkt ze weer. Het is mogelijk gemaakt door lieve vriendinnen  die op werk momenten de zorg voor de oudere dame op zich nemen en komen oppassen. En eerlijk gezegd geeft het een beetje afleiding.

Met de moeder van Bikkelien gaat het naar omstandigheden goed. Mentaal is ze opgeknapt in de zin dat ze wakker is geworden uit een nachtmerrie. Het bewustzijn is terug en zo zijn er goede gesprekken mogelijk. En er wordt weer gelachen in huis. De oude dame heeft het enorm naar haar zin, in haar ziekenhuis-thuis bedje, omringd door Bikkelien en haar gezin. Heel voorzichtig schuifelt ze af en toe achter een looprek naar de huiskamer van Bikkelien, om aan tafel te eten. Bikkelien wist niet dat het nog mogelijk was en toch is het zo. Moeder en dochter blijken elkaar nog te kunnen verrassen.

De oude dame eet. Kleine porties met korte tussenpozen. Het gaat erin. En het blijft erin. En het smaakt. Bikkelien is er gelukkig mee. Inmiddels staan de wijzers van de weegschaal twee kilo in de plus ten opzichte van het verpleeghuis. Een enorm kado. Bikkelien koestert de gouden momenten aan tafel, wanneer haar moeder stilzwijgend maar met glimmende ogen aan tafel zit te genieten.

Niet zozeer van het gerecht want eten is en blijft een beladen onderwerp. Het gaat om de gesprekken en de levendigheid aan tafel. Het eten zelf is ook eigenlijk niet meer zo belangrijk. Rechten en respect gaan voor het gezonde verstand. Tenminste, zo redeneert het gevoel van Bikkelien en tot heden toe heeft dat gevoel haar nog geen windeieren gelegd. Er zit weer leven in de oude dame, al is ze snel vermoeid.

Soms kijken ze samen foto’s waarbij de keel van Bikkelien akelig wordt dichtgeknepen. Vooral bij de foto’s van de oudere vrouw samen met de puber, destijds nog een onschuldig kleutertje. De puber weet niet beter dan dat de oudere dame er altijd is geweest. Een allesoverheersend gevoel van paniek borrelt op, om even later gelukkig weer te verdwijnen. Ze is er nog. Voor zolang het nog kan en mag. Mentaal volhardt de oudere dame in haar hele  zijn. Haar lichaam begint echter tekenen te vertonen van een ongelijke strijd die nooit gelijk is geweest.  Langzaam aan ziet Bikkelien hoe de krachten van haar moeder afnemen, al glimmen er nog lichtjes in de ogen van de oude dame.

Het betekent, dat het voorlopig  nog elke dag een beetje Kerst is,  in huize Bikkelien.

Advertenties

Een Reactie op “Bikkelien (1)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s