Silencio

 

Mijn mannen zijn gezamenlijk naar een oldtimer evenement. Zonder onze Anders, want die is helaas nog niet gerepareerd. Ons mechanische kind is twee weken geleden op het parkeerterrein van Zandvoort aangerand door een uit zijn krachten gegroeid racewagentje, waarvan de eigenaar ervan was overtuigd ook tijdens het parkeren te mogen racen. En dus staat onze Anders al twee weken glazig uit zijn koplampjes te kijken, zonder kans op een ritje. 

Ik pak de stofzuiger en besluit het huis eens onder handen te nemen. Het komt er zo weinig van de laatste tijd. Wanneer ik mijn kant van het huis heb gedaan, besluit ik ook de andere kant van het huis te ontdoen van stofnesten en gesneuvelde muggen.
In eerste instantie gaat het gesmeerd en laten mijn gedachten zich om de tuin leiden door de muziek, die door mijn hoofd galmt. Wanneer ik stofzuig, doe ik dat namelijk onder muzikale begeleiding van Armin van Buuren. Op die manier hoor ik het geluid van de stofzuiger niet en ben ik afgeleid van dit naargeestig huishoudelijke klusje. Plots gaat het mis.  Naast de prullenbak in mijn moeders keuken vind ik een plastic omhulsel van een infuusnaald. 
Op slag vlucht mijn opgeruimde humeur uit mijn hoofd en dwalen mijn gedachten terug naar het ziekenhuis. Op zich knapt mijn moeder best redelijk op, klinisch gezien. Ze kan wat heen en weer wandelen met infuuspaal en al. Wanneer de dokter komt vragen welke dag het is, is zij de enige op zaal die de antwoorden goed heeft. Toch haalt ze nog veel gebeurtenissen en personen door elkaar en het is de vraag, of dit tijdelijk is of niet. Terwijl het mij moed geeft, maakt het mijn moeder verschrikkelijk moe. 
 
Mijn moeder zegt het niet rechtstreeks, maar laat tussen de regels door weten dat ze het niet meer wil begrijpen. Ze is zo ontzettend moe, al maanden. Eigenlijk al vanaf februari van dit jaar. Goed van zin na de oplevering van het oude nieuwe huis, bleek na twee maanden de lol eraf. Om de tijd te doden ging mijn moeder een relatie aan met de klok, al had ze er steeds bonje mee. In de ochtend had ze de tijd nog niet zo in de gaten en kon ze aardig nog wat rommelen in huis. Wanneer de klok tien uur ’s morgens aangaf was de energie op alleen de dag nog lang niet. ‘s Avonds was het redelijk goed, met de televisie en haar wijntje. Het ergste vind ik, dat de tekenen van eenzaamheid me niet zijn opgevallen. Mijn interne antenne, welke eeuwig onder spanning staat, heeft juist deze storing niet opgemerkt. Dat doet pijn. 
Terwijl ik haar breiwerk, dat al een tijdje werkloos op de bank ligt, op tafel leg in een poging iets aan het stilleven te veranderen, dwaalt mijn blik naar de trap. Haar witte trots waar ze nog redelijk soepel op en af kon klimmen. Op de trap bemerk ik opnieuw enkele stille getuigen van die middag waarop ze zo verschrikkelijk beroerd werd. De eenzaamheid hangt als een klamme deken om me heen, niet van plan zich door positieve gedachten te laten verjagen. Mijn verstand weet heel goed dat ik niet moet blijven malen maar ik vind het zo verschrikkelijk moeilijk, wanneer ik me aan deze kant van het huis begeef. Haar eenzaamheid evenals het gevecht tegen de tijd zijn te tastbaar.
Met een woeste ruk trek ik de stekker van de stofzuiger uit het stopcontact en laat het snoer in het apparaat oprollen. De stofzuiger rolt achter me aan, terug naar mijn kant van het huis. De deur van mijn moeder sluit ik af en voorlopig maak ik hem niet meer open. 
 
 
Advertenties

5 thoughts on “Silencio

  1. Soms is even afsluiten -letterlijk en figuurlijk- goed. Laat al het stof maar neerdwarrelen, er is voorlopig genoeg opgewaaid. Die deur gaat vanzelf weer een keer open. Eerst voorzichtig gluren door een kier, daarna zwaait hij vanzelf verder open. Wie weet wat er dan achter te vinden is…Veel liefs van mij xxx

  2. Dank je wel! Zo had ik het nog niet bekeken, heel eerlijk gezegd. Over dat opwaaien. Eigenlijk doet dat me heel goed. Dus nogmaals: bedankt. Voor het lezen en dat je reageert. Xx

  3. Soms zijn dingen zo pijnlijk dat het beter is om de deur heel even dicht te laten. Totdat je voldoende energie hebt om ze aan te kunnen. Dat heeft Rijnmeermin mooi onder woorden gebracht.

  4. Foute volgorde mijnerzijds, mail gestuurd terwijl ik dit indrukwekkende schrijven nog niet had gelezen. Gun jezelf en je gevoel de tijd. Rijnmeermin heeft het mooi gezegd.

  5. Er zijn er niet zoveel, die mij met hun teksten tot tranen kunnen roeren. Jij wel. Vaak zelfs. Enne… neem jezelf niets kwalijk; je moeder mag zich gelukkig prijzen met zo'n dochter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s